Woensdag 13/11/2019

Muziek

De tien platen die het leven van Arno veranderden

Waarom zijn nieuwste plaat ‘Santeboutique’ heet, en hoe het voelt om op tram zeven te zitten: Arno heeft het dezer dagen al zo vaak en in zo veel talen moeten vertellen, dat hij er stilaan tabak van heeft. Dat treft: wij wilden het vandaag over geen van beide onderwerpen hebben, maar wel over de Platen Die Zijn Leven Veranderden. ‘Godverdomme zeg, bijna iedereen in mijn lijstje is dood. Een geluk dat Elvis nog leeft.’

1. The Ventures★ Play Telstar and The Lonely Bull (1963)

Arno: “Als klein mannetje had ik een vriend, Frank, met wie ik altijd buiten ging spelen. Tegenwoordig bestaat dat niet meer, maar we spreken over de jaren 50. In die tijd ging ik vroeg slapen en stond ik vroeg op – nu is het het tegendeel – en zodoende stond ik in het weekend vaak al aan Franks deur wanneer hij nog aan zijn petit déjeuner bezig was. Om de tijd te doden, zette ik dan altijd een 45-toerenplaatje op van zijn zussen Raymonde en Dorothy, twee teenagers. Ik herinner me vooral ‘One Night With You’ van Elvis Presley, en later ook ‘Telstar’ van The Ventures. Man, ik raakte in extase van die nummers, ik moest ze keer op keer horen!”


2 Elvis Presley ★ Rock ’n Roll Forever (1981)

“In mijn tienerjaren luisterde ik op zaterdagnamiddag naar Schudden voor gebruik op BRT1, dat door Guy Mortier gepresenteerd werd. Eén uur duurde dat, en meteen wanneer het afgelopen was, moest ik naar buiten van mijn vader: zo kon hij in alle rust lezen in één van zijn vele Engelse boeken. Ik vond dat niet erg, want ik had dan mijn shot al gehad: Guy draaide altijd de beste rhythm & blues, en vooral ook veel Elvis. Zeg ’m merci mocht je ’m tegenkomen, hij verdient dat.”


3 The Kinks ★ Kinks (1964)

“Een jaar of tien geleden zat ik thuis in mijn zetel toen ik telefoon kreeg: ‘Arno? It’s Ray.’ Ik zeg: ‘Ray? Welke Ray?’ – ‘Ray Davies.’ Godverdomme, ik kreeg bijna een attaque! Of ik een duet met hem wilde zingen op zijn plaat ‘See My Friends’. ‘Vint,’ zeg ik, ‘of course!’ Je moet weten: The Kinks, dat was mijn favoriete groep toen ik jong was, ik hoorde ze nog liever dan The Beatles en The Stones. ‘You Really Got Me’, met die betonnen gitaarriff: fantastische song!”

Hoe was Ray Davies bij jou terechtgekomen?

“Hij had platen van mij, zei hij, en hij vond die goed. Zo ben ik dus in zijn studio in Notting Hill beland – inmiddels bestaat die niet meer – om ‘Moments’ in te zingen. En ik ben ook met hem op tv geweest in dat programma waarin Patrick Riguelle chef d’orchestre was (‘De laatste show’, red.), om samen dat nummer te komen brengen. Met een kater, moet ik eerlijk bekennen, wat ik echt niet oké vond van mezelf. Ik zeg: ‘Sorry Ray, I’ve got a hangover.’ – ‘Don’t you worry, mate.’ Toffe gast!”


4 Sonny Boy Williamson ★ The Blues of Sonny Boy Williamson (1963)

“Ik heb deze geschiedenis al dikwijls verteld, maar zelf word ik ze alleszins niet beu (lacht). Ik zat op de middelbare school toen de leraar Nederlands me op een dag apart nam: ‘Arno, kom eens hier. Ik weet dat je zot bent van The Kinks en van The Rolling Stones. Hier zijn vijf platen: al de muziek die jij graag hoort, komt van die gasten.’ Muddy Waters zat daarbij, en Sonny Terry & Brownie McGhee, en ook Sonny Boy Williamson. Ik heb dat allemaal thuis opgezet, en een wereld ging voor me open. ‘Wat is dát, jong!?’ Zo ben ik dankzij de muziek van de Afro-Amerikanen van mijn verlegenheid afgeraakt, want plots had ik een manier gevonden om me uit te drukken: door op mijn mondharmonica te blazen. En het mooiste van al: die leraar is nu een goede vriend van me. Hij woont al jaren in Kathmandu, de hoofdstad van Nepal, waar hij professor Sanskriet is, ook al loopt hij al tegen de 80.”

Ben je ’m al gaan bezoeken?

“Ja, een paar maanden geleden. En in november ga ik terug, voor anderhalve week of zo. Een fantastisch land, Nepal: er wordt daar niet gestolen, want de mensen zijn er peaceful. En ze hebben er ook een goede muzieksmaak, want ik ben er in een restaurant geweest waar ‘Les yeux de ma mère’ opstond (lacht). Echt waar!”


5 Bob Dylan ★ Highway 61 Revisited (1965)

“Ik was 16 en wandelde met Suzy from Sussex door Oostende, toen ik plots muziek hoorde uit het openstaande raam van een bar. Man, ik wier gewoon klaar! Zoiets had ik nog nooit gehoord. Ik was nog te jong om binnen te mogen in dat café, en dus heb ik aan het raam de dj gewenkt: wie dat was die dat nummer zong? Hij is naar buiten gekomen om me de hoes van ‘Highway 61 Revisited’ van Bob Dylan te tonen, en speciaal voor mij heeft hij dat nummer nog eens opgezet. En ’t was een lang nummer, hè, ‘Like a Rolling Stone’. Ik vind dat nu nog altijd de beste song ter wereld.”

Goeie herinneringen aan Suzy from Sussex?

“Ja, vint. Maar de details zijn voor mijn memoires.”


6 Captain Beefheart ★ Strictly Personal (1968)

“In 1968 woonde ik in Londen, en niet ver van Portobello Road was er indertijd een platenwinkel waar ik altijd om mijn platen ging. Op een dag wenkt de uitbater me: ‘Arno, I’ve got a record for you. I give it to you as a present.’ Dat was ‘Strictly Personal’ van Captain Beefheart.”

Goeie plaat, maar toch zet ik ze nooit op.

“Nee, hoezo?”

De productie is me te spacy.

“Ha, ja. Frank Zappa is toch de producer?”

Nee, die heeft ‘Trout Mask Replica’ geproducet.

“Ah, oké. Bon, ik vind het een goede plaat. En Captain Beefheart was fantastisch. Hij speelde de blues, maar dan op zijn manier. Zijn muziek heeft een Belgische attitude, vind ik, ook al was het een Hollander. Maar misschien liggen zijn roots wel in België, net zoals de mijne in Nederland liggen.”

Hoe bedoel je?

“Hintjens is een Friese naam.”

Nooit geweten.

“’t Is waar. En nog iets: weet je wie er altijd naar mijn optredens in New York komt als ik in de VS speel? De bassist van Beefheart.”

Eric Drew Feldman?

“Ik denk het, ik vergeet zijn naam altijd. Die gast wil al jaren één van mijn platen producen, maar ik houd de boot af: alle respect, maar John Parish heeft mijn laatste drie platen geproducet, en ik ben tevreden.”


7 Dr. John ★ Gris Gris (1968)

“Dr. John is – of was – net als Captain Beefheart iemand die zichzelf uitgevonden had. A real night tripper, een vent die een heel eigen mix wist te brouwen van rhythm & blues, New Orleans jazz, voodoo en mambo. Ik ben fan van dat soort mensen.”

Hoe vernam je een paar maanden geleden dat hij overleden was?

“Ik hoorde het op Radio 1. Tja, dat zijn zo van die dingen. De dag dat Brel stierf (in 1978, red.) herinner ik me ook nog als de dag van gisteren. Pas op, ik was op dat moment nog geen fan van Brel. Dat is pas gekomen in de jaren 80, toen ik op bezoek was bij Josse De Pauw in de Steenstraat naast de AB. Ik moest de volgende dag in Amsterdam liedjes van Brel gaan zingen, maar ik had geen zin: Brel, ik vond dat te zwaar. Toen heeft Josse zijn handen op mijn schouders gelegd, en me streng toegesproken: ‘Arno! Ik ga jou twee platen van Brel meegeven, die jij gaat beluisteren in Nederland.’ Ik heb dat gedaan, en sindsdien vind ik Brel fantastisch.

“Het is spijtig dat hij in België niet zo wereldberoemd is als in de rest van de wereld. Bob Dylan is een grote fan, David Bowie heeft er nummers van gezongen, alle groten zijn er zot van. Maar hier? Tien jaar geleden heb ik met een aantal Britse en Amerikaanse artiesten, onder anderen die gast van Soft Cell, Marc Almond, een tournee met nummers van Brel gedaan over heel Europa: Engeland, Polen, Duitsland, Nederland, Frankrijk. Er was maar één land waar ze niet geïnteresseerd waren, je moet eens raden welk (lacht). Die booking agent begreep er niks van: ‘Arno, was die Brel een crimineel, misschien?’ Tja, wat moet je dan zeggen?”


8 Robert Johnson ★ King of the Delta Blues Singers (1961)

“Robert Johnson zat ook bij die vijf platen die ik destijds van mijn leraar had gekregen; ik ken zijn muziek dus al sinds mijn 15de of 16de. Er zit daar iets mystieks in, iets religieus, ook in zijn teksten. Ik vind dat machtig.”

Jijzelf hebt – gelukkig, wellicht – nooit een religieuze periode gehad.

“Nee, ik ben altijd ver weg gebleven van religie. Maar ik heb wel een grote bewondering voor boeddhisten. Maar dat is geen religie, het is een dinges, een filosofie. Ik heb daar boeken over gelezen, en het spreekt me aan.”

In die mate dat je jezelf een boeddhist durft te noemen?

“Neen, dat nu ook weer niet. Ik ben een arnoïst.”


9 Tom Zé ★ The best of Tom Zé - Massive Hits (1990)

“Tom Zé is een Braziliaan die je met niemand anders kunt vergelijken. Tom Zé is Tom Zé. Hij mengt van alles en nog wat in zijn muziek – samba, rumba, blues, speciale ritmes. ’t Is een santenboetiek, how. En hij doet dat allemaal op zijn eigen manier. Boeiend, die gast.”

Ben je tot een dansje te verleiden wanneer je thuis zijn platen opzet?

“Jaja, mijn lichaam begint dan vanzelf te bewegen. Da’s ook de bedoeling, hè.»

Hoe dans jij op Braziliaanse ritmes?

“Als een white ass European cowboy (lacht).»

Uit jouw lijstje maken enkel Tom Zé en Bob Dylan, respectievelijk 82 en 78 jaar oud, nog muziek. Is er van de jongere generatie dan niemand in staat gebleken om jouw leven te veranderen?

“Er zijn er niet veel, nee. Na de mensen die ik heb opgesomd, zijn er vooral veel kopieën gekomen. Minder goed dan het origineel. Maar how, Gang of Four vind ik goed. En PiL.»

Ook niet bepaald jonkies.

“Nee, da’s juist. Maar weet je wat ik ook tof vind? De Black Box Revelation. En die andere gasten, ze zijn ook met twee, Royal Blood. En ik hou van Taxi Wars, en Whispering Sons, en Triggerfinger, en Melanie De Biasio. En ik ben ook zot van het surrealisme van Stromae – een goede vriend van me.”


10 Otis Redding ★ The Dock of the Bay (1968)

“Dit was de eerste plaat die ik ooit met mijn eigen centjes gekocht heb, en ik luister er nu nog altijd naar. ‘Sittin’ on the Dock of the Bay’: ik ken niet zo heel veel nummers die beter zijn.»

’t Is één van de weinige nummers met een fluitpartij die ik te pruimen vind.

(lacht) “Goed fluiten is een kunst, hè.”

Ben jij een goeie fluiter?

“Ja, ik kan heel goed fluiten. Maar ik ben geen thuisfluiter; ik doe het enkel op het podium.”

Doet me eraan denken: ga je op tournee met Santeboutique?

“Ja, vanaf januari.”

Ik zal komen kijken.

“Wel propere soksjes aandoen, hè? Ik kom controleren.”

Santeboutique van Arno is uit bij Believe/Pias.

Arno speelt op 23 januari in de Ancienne Belgique. Info en tickets: abconcerts.be.

©Humo

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234