Maandag 16/12/2019

Interview

De terugkeer van Queens of the Stone Age: “Luister met een open visie, anders hoor je niet bij ons publiek”

Beeld rv Andreas Neumann

De zevende plaat van Queens of the Stone Age komt zowel uit de heupen als het hart. Villains is daarmee dan ook de tegenpool van zijn donkere voorganger ….Like Clockwork. Frontman Josh Homme: “Ik probeer mezelf niet langer in bescherming te nemen.”

Het blijkt de zoveelste bocht in een intrigerende catalogus, de nieuwe plaat van Queens of the Stone Age. Zelden klonk de groep van Josh Homme zo dansbaar en - jawel - zelfs poppy. In de aanloop naar hun showcase voor Studio Brussel konden we Josh Homme even bij de kraag vatten.

“Life is hard / That’s why no one survives”, zing je in ‘Feet Don’t Fail Me Now’. Niet alleen die zin, maar ook de instrumentale intro is zowat de meest benauwende inleiding tot een plaat die ik dit jaar heb gehoord.

“Dat is meteen één van de beste complimenten die ik tot nu heb gekregen. (lacht) Bedankt. De titel heb ik mogen gebruiken van Iggy Pop. “Enjoy yourself, man”, zei hij. Het had het tiende nummer voor onze plaat Post Pop Depression moeten worden (Homme producete dat album uit 2016 voor Iggy Pop, gva). De song flirt met primitieve indianenmuziek - wanneer Iggy en ik samen live speelden, gebruikten we tribale pow-wowmuziek van de Lakota-Siouxindianen als intro. Wanneer de drums invallen, hoor je wie wij vandaag zijn. We hebben onszelf opnieuw moeten uitvinden, en ik legde daarvoor mijn persoonlijk verleden op tafel, zoals de oude bluesmannen dat indertijd deden. ‘I know who the fuck I am, who the fuck are you?’ Dat gevoel moest erin zitten.”

“I feel like I’m closing up after this”, biechtte Iggy Pop na de release van Post Pop Depression op aan Beats 1, het radiostation van Apple. Bij jullie lijkt deze plaat dan weer net een doorstart.

“Dat gevoel heb ik ook! Maar ik heb dat gevoel ironisch genoeg net te danken aan Iggy. Hij heeft alles in zijn leven gezien, en hij opent je ogen door wat hij te vertellen heeft. Dankzij hem weet ik beter wat ik muzikaal wil doen. Hij is trouwens niet alleen mijn jeugdheld. Iggy is een levend kunstwerk. Het enige wat ik moest doen voor Post Pop Depression, was hem in het juiste kader plaatsen. Daarmee wil ik mijn eigen aandeel in die plaat niet minimaliseren, maar ik was niets meer dan de rechterhand van de coolste zeventigjarige die ik ken. (lacht) Waar hij toen stond in zijn leven, probeerde ik te vatten met muziek. Het nieuwe Queens of the Stone Age-album doet me daar heel erg aan denken: eigenlijk is ook dit album een tranche de vie. De songs staan voor wie ik vandaag ben, en voor wat de groep is.”

Josh Homme afgelopen week op Reading Festival. Beeld Photo News

Het is een opvallend positieve en kwetsbare plaat.

“Helemaal juist. Een song als ‘Fortress’ had ik vroeger nooit kunnen schrijven. Het is trouwens nog steeds een helse klus om dat soort woorden op papier te zetten, laat staan ze uit mijn strot te krijgen. Maar hoe kwetsbaarder ik mezelf opstel, en hoe meer ik de veiligheidspal naar beneden trek, des te beter voel ik me nadien. Ik probeer mezelf niet in bescherming te nemen.”

Heel wat vriendinnen hebben het altijd over je heupen, maar…

The Elvis thing! (lacht) Sommige helden krijg je nu eenmaal niet uit je DNA. Maar wat wilde je zeggen?”

Zelf heb ik het op je platen vaak méér voor de gevoeligere songs, zoals ‘I Never Came’, ‘Long Slow Goodbye’ of ‘Make It Wit Chu’. Méér hart dan heupen.

“Grappig dat je net die songs noemt, want ook voor mij betekenen die liedjes meer dan het bekendere werk. Die songs ontstaan vaak uit een verlangen, en ik voel me meer betrokken bij zulke songs dan pakweg ‘Feel Good Hit of the Summer’. Die eenzaamheid op tour is een voortdurende injectie. Ik ben namelijk ook wel een eenzaat, met een zekere minachting ten opzichte van de mensheid. Dat klinkt waarschijnlijk pedant en aanstellerig, maar ik probeer de wereld wel net iets minder lelijk te maken door een mooie, gevoelige song te schrijven. Ik wil die emoties alle recht aandoen.”

“I gave birth to monsters that will terrorize normalcy”, zing je op deze plaat. Hier spreekt een , euh, trotse vader.

“Ik hou van die monstertjes, hoor! (lacht) Het fijne aan kinderen is dat ze alles in twijfel trekken wat je dacht te weten. Voor mij zijn ze de ultieme bevestiging dat de absolute waarheid niet bestaat. Ik probeer die monstertjes te leren om de “normale wereld” met een kritisch oog te benaderen. Ik heb altijd een afkeer gehad van autoriteit, van wetten die neergeschreven werden en van domme regeltjes. Laten we wel wezen: je hebt niets of niemand nodig om in je hart te weten dat je een vrouw niet mag slaan, dat je geen eikel mag zijn of geen gevaar voor anderen mag betekenen. Daarom denk ik dat het systeem in deze wereld zich niet mag gedragen als bezorgde en strenge ouders. Als ik ergens een bordje ‘wandel niet op het gras’ zie staan, hoop ik dat mijn kleine monstertjes zichzelf niet kunnen bedwingen. Ze moeten alle bullshit doorzien. Fuck it! Als het gras mooi en zacht aanvoelt, moeten ze zich niet inhouden. Mijn levensfilosofie: don’t grow it if I can’t walk on it.” (lacht)

Josh Homme (tweede van links): ‘Ik probeer de wereld wel net iets minder lelijk te maken door een mooie, gevoelige song te schrijven.’ Beeld rv Andreas Neumann

Iets anders met kinderen: je bent altijd erg open geweest over je drank-en-druggebruik. Hoe leg je dàt aan hen uit, zonder het gevaar te lopen dat die monstertjes van het padje gaan?

“Mensen worden al ongemakkelijk als ze bepaalde woorden horen: als ik ‘goddamn’ zing, kun je sommige mensen al helemaal opnaaien. Als je zingt over nicotine, valium, vicodine, marihuana, XTC, alcohol én cocaïne krijg je ze helemààl over de rooie. (lacht) Over de opvoeding van mijn kinderen maak ik me niet teveel zorgen. Ik probeer gewoon zo eerlijk mogelijk te zijn met hen. Wat mijn gebruik betreft: ik heb altijd a chip on my shoulder gehad. Maar die chip zorgde er ook altijd voor dat ik scherp bleef. Wat ik doe of deed, kan mensen choqueren. Maar ik heb alleen aan mijn monstertjes verantwoording af te leggen. Voor hen probeer ik de beste, liefste vader te zijn.”

Sommige fans zullen op hun beurt gechoqueerd zijn omdat je voor de nieuwe plaat in zee ging met producer Mark Ronson, de man die met Bruno Mars een commerciële hit als ‘Uptown Funk’ scoorde.

(lacht) “Ow yeah.”

Vreemd, want eigenlijk hebben jullie een gemeenschappelijk trekje: jullie houden er allebei van om songs zo strak en droog mogelijk op te nemen.

“Blij dat je dat hebt opgemerkt. Het was bedoeld als een verrassende combinatie, maar ik voelde me van meet af aan heel erg verwant met Mark. Om deze plaat te vatten, moet je de magie van een Rubiks Kubus kunnen appreciëren: je moet een beetje moeite doen om de oplossing te vinden. Je moet met een open visie luisteren, anders hoor je niet bij ons publiek.”

Hoe zie je jouw publiek?

“Ik moet er vrede mee nemen dat ik wellicht homofobe en racistische mensen in ons publiek aantref, die niet hoog oplopen met wat ik zeg. Maar net zo goed wil ik alle overdreven politiek correcte mensen erbij betrekken, die net zo goed struikelen over wat ik zing. Weet je, ik heb een zwak voor komieken, en die vegen de vloer aan met beide partijen. (lacht) Ik maak me sterk dat ik hetzelfde doe met mijn publiek: ik wil niemand schofferen, maar ik wil je op zijn minst een béétje uitdagen. Dat is niet de makkelijkste weg, maar gelukkig lees ik de commentaren nooit op sociale media. Dus ik voel me door niemand tegengehouden.”

De nieuwe Queens of the Stone Age klinkt meer dansbaar dan ooit. Beeld rv Andreas Neumann

Omdat jij het niet doet: de enige keer dat er in politiek correcte kringen met schande over jou werd gesproken, was toen je een hinderlijke fan in Noorwegen “a chickenshit faggot” noemde.

“Shit.”

Toegegeven, je was doodziek en een lulletje gooide een schoen naar je gezicht tijdens dat festivaloptreden. Een mens zou voor minder door het lint gaan.

I was sick as fuck. Ik had zo’n veertig graden koorts, door een salmonella-vergiftiging. Maar dat is geen excuus. Als ik oprecht met je kan zijn: ik wilde die kleine klootzak letterlijk vermoorden. Maar ik was twee weken ziek, weigerde om naar huis te gaan om de tour niet te vergallen voor iedereen, en toen die schoen me raakte, ging ik over de rooie. Ik denk dat ik élk vloekwoord en elke verwensing die door mijn hoofd schoot toen in de wei heb geslingerd. Ik ben er ook zeker van dat ik toen elke mogelijke combinatie van “cock”, “fuck” en “motherfucker” in één zin heb gebruikt. (lacht) Nu moet je weten: mijn broer is homo, en hij is al heel wat jaren gelukkig met zijn vriend. Die “faggot” was er dus teveel aan, wist ik meteen. Ik heb zoveel van mijn broer geleerd doorheen de jaren.”

Hoe voelde je je achteraf? De backlash was niet min. En dat voor een groep die zich met enige zelfspot “Queens” noemt.

“Ik voelde schaamte, nadat ik dat had gezegd. Het was net alsof ik mijn broer voor de trein had gegooid. Mijn woede was volledig gericht op die vervelende eikel in het publiek, maar niet op homo’s. Doorheen de jaren heb ik al heel wat problemen gehad met fans, bijvoorbeeld toen ik Nick uit de band zwierde (Nick Oliveri zou zijn vriendin afgeranseld hebben, waarop Homme zijn vriend uit de groep zette, gva), maar van die episode in Noorwegen heb ik nog altijd spijt. Van alle andere woorden heb ik géén spijt. In Amerika mag je bijvoorbeeld geen “fuck” zeggen in het openbaar. Absolute nonsens. Fucking is one of the best things in life.” (lacht)

Josh Homme: ‘Van religie lust ik geen brood, maar ik geloof wel in de magie van het leven en de dood. Alles wat gebeurt, gebeurt voor een reden.’ Beeld rv Andreas Neumann

In ‘The Evil Has Landed’ zing je: “Going on a living spree / Any wanna come with me? Don’t wanna miss your chance / Near life experience”. Blik je daarmee terug op je eigen bijna-doodervaring?

“Tijdens een knieoperatie werd ik een paar jaar geleden besmet met een ziekenhuisbacterie. Door een maandenlange revalidatie, een joekel van een depressie en zelfs de gedachte om te kappen met muziek was ik even morsdood. Ze hebben me terug tot leven moeten wekken op de operatietafel. Ik stikte in het buisje dat in mijn keel zat. Ik was onder verdoving, dus ik kan niet echt oordelen over wat de Absolute Waarheid is na dit leven, maar ik herinner me géén wit licht, géén tunnel, géén hemelpoort. Dat heeft er, eerlijk gezegd, wel stevig ingehakt. Toen ik wakker werd, leek het alsof iets me was ontvreemd. Ik was iéts kwijt, wat ik voordien nog had. Dat gevoel heb ik moeten terugvinden. Daardoor klonk …Like Clockwork zo duister.”

Geloof je nu nog in een leven na de dood?

“Ik denk dat niets écht weggaat. Zelfs als je gecremeerd wordt, blijft as over, snap je? Van religie lust ik geen brood, maar ik geloof wel in de magie van het leven en de dood. Alles wat gebeurt, gebeurt voor een reden. Antwoorden heb ik niet gekregen na die bijna-doodervaring. Maar ik wéét wel dat je kan proberen om nooit echt te verdwijnen. Bij sommigen is dat door herinneringen die blijven verder leven, bij mij is dat misschien door mijn muziek. Dat is een mooie gedachte die me ook motiveert om beter mijn best te doen.”

Nog één vraag: vroeger was je goede vrienden met Tim Vanhamel van Millionaire. Je producete ook hun album Paradisiac. Heb je al de tijd gevonden om zijn langverhoopte nieuwe plaat te beluisteren?

“Ik heb dat album nog steeds niet te pakken gekregen. Maar ik ben echt blij voor hem. Tim en Aldo (Struyf, gva) zijn fuckin’ getalenteerd, daar heb je geen idéé van. Ik heb ook altijd rotsvast geloofd in Timmy. Als hij indertijd zo overtuigd als ik was geweest van wat hij allemaal kon bereiken, was hij vandaag vast één van de grootste en belangrijkste muzikanten geweest. Onze start was fantastisch, maar ik geloof dat hij nog te jong was om alles te bevatten. Toen we elkaar leerden kennen, was hij nog praktisch een kind. En ik pleit ook schuldig: als je in mijn wereld belandt, raak je vast in de tornado die Josh heet. Sommige mensen voelen zich meteen thuis in het oog van de storm, maar anderen raken weggeslingerd. Hun debuutplaat was belachelijk goed - zo eerlijk, zo weird, zo dansbaar - en ik wéét gewoon dat het nieuwe album minstens even goed moet zijn. Deze wereld is een betere plaats als hij muziek maakt, dat zweer ik je.”

Villains is nu uit bij Matador Records.

Queens of the Stone Age speelt een exclusieve Studio Brussel Showcase op 27/8 in Fort 2, Wommelgem. Op 16/11 staan ze in het Sportpaleis, Antwerpen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234