Dinsdag 25/06/2019

Sunday Morning Playlist

De Sunday Morning Playlist van KU Leuven-rector Luc Sels: "Sonic Youth vind ik iets te vanzelfsprekend"

Luc Sels: "Mijn Spotify-algoritme vind ik bijzonder goed gecodeerd" Beeld KU Leuven/Rob Stevens

Elke week vragen we een ongemeen boeiende medemens om vijftien platen te kiezen waarmee hij op zondag ontwaakt. Deze week: de Sunday Morning Playlist van Leuvense rector (en muzikale veelvraat) Luc Sels.

De buitenlucht aan het Leuvense universiteitsgebouw is hoorbaar zwanger van pre-examenstress en studentenhormonen, maar binnen in het kabinet van Leuvens rector Luc Sels is het sereen en stil. Als we hem mogen geloven, is dat enkel omdat wij er zijn. "Mijn Spotify speelt hier non-stop, behalve tijdens vergaderingen, en interviews. Van zodra u hier buiten bent, neemt de shuffle het weer over." Die shuffle heeft te kiezen uit Sels' duizenden muzikale favorieten. En blijkbaar kiest hij keer op keer goed. "Mijn Spotify-algoritme is, vind ik, bijzonder goed gecodeerd."

Nog voor hij goed en wel op de rectorstoel zat, wist zo goed als heel Vlaanderen al dat Sels een buitengewone muziekfanaat is. Tijdens zijn intrede als rector liet de beiaardier Das Model van Kraftwerk door de Leuvense straten galmen, met als gevolg een reeks interviews op verscheidene radio's, en een rist studeerplaylists van zijn hand voor de KUL-studenten. "In mijn biografie bij de rectorverkiezingen had ik al vermeld dat ik naar alles van Mussorgsky tot Sonic Youth en van Bartok tot Kraftwerk luister. Die twee zinnen zijn heel snel een eigen leven beginnen leiden." 

De tragedie van een muzikale rector

Naar concerten gaan was ooit Sels' favoriete tijdverdrijf. Ooit, want het komt er vandaag de dag niet meer van, vertelt hij met spijt. "Ik word als rector tegenwoordig wel vaak uitgenodigd op benefietconcerten. Twee weken geleden speelde hier Lukáš Vondráček, de laatste winnaar van de Koningin Elisabethwedstrijd voor piano. Zoiets ontroert me evenzeer als 'Junkyard' van The Birthday Party, bijvoorbeeld. En later deze week sta ik op het slotconcert van het Leuvens universiteitskoor. Als ik al dat jeugdig enthousiasme rond mij zie, ben ik altijd blij dat ik er bij ben. Jammer genoeg kan ik door mijn functie zelden tot nooit meer naar een popconcert gaan. Ik zou zo graag nog eens richting de AB trekken." 

Sels bij de opening van het academiejaar. Beeld Vertommen

Zijn kennismaking met de popmuziek verloopt via de klassieke overlevering: de oudere broer van een vriendje had een band, en zo werd de jonge Sels verliefd op muziek. Eén van zijn eerste muzikale herinneringen moet de dood van Ian Curtis geweest zijn. Sels was toen dertien jaar oud, en al obsessief bezig met de muziek van onder andere Joy Division. "Het waren de dagen van de New Wave, de Cold Wave, de No Wave, ... ik kon het nooit zo goed uit elkaar houden eigenlijk. Al mijn spaargeld ging vanaf toen naar festivals. Ik heb alle eerste edities van Pukkelpop beleefd, en ik trok naar de legendarische Seaside-festivals. Daar zag ik ook Echo and the Bunnymen voor de eerste keer optreden. Mijn favoriete band als tiener, puur jeugdsentiment."

Sels wou ze eerst niet in het lijstje – 'te gedateerd', vond hij. Ook zijn all-time-favourite Sonic Youth was een twijfelgeval, wegens te vanzelfsprekend. 

"Dit zijn niet noodzakelijk mijn vijftien favoriete nummers", zegt Sels. "Ik vond het een fijn idee om er enkele groepen in te steken waarvan ik vind dat ze miskend zijn, maar die toch een duidelijke stempel hebben gedrukt op de hedendaagse popmuziek." 

"Neem nu The Wipers. 'Over the Edge' vind ik een schitterend nummer, maar die band is volledig weggedeemsterd. Terwijl Kurt Cobain die in feite in elk interview aanhaalde als invloed. Ook Faust is zo'n groep: veel minder bekend dan de Kraftwerks van deze wereld, maar diep in de seventies al bezig met synthesizers. En met The Birthday Party wou ik iedereen er even aan herinneren dat Nick Cave al van in het begin van de jaren tachtig een bekende band had.

Maar voor we hem neerzetten als een onverbeterlijke nostalgicus: ook Gorillaz, Disclosure en Alt-J sieren het lijstje. "Ik ben een grote fan van Disclosure, al hun nummers vind ik geniaal."

Ongerijmd

Het enige waar we de rector geen plezier mee doen, zijn 'de Adèles van deze wereld'. "Ik hou niet van nummers die je na de eerste beluistering al kan meezingen. Er moet een ongerijmdheid in muziek zitten, iets asynchroon, iets wat op het eerste gehoor niet helemaal melodieus klinkt. Arvo Pärt, Sonic Youth, maar ook het repetitieve karakter van Max Richter heeft die onvoorspelbaarheid in zich. Ik wil graag een beetje moeten wroeten om een nummer te leren kennen. Het mag dan wat bombastisch klinken, maar ik vind dat je een nummer moet veroveren."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden