Dinsdag 18/06/2019

Strips

De strips van de week: strijden voor koffie, liefde en boeren

Beeld rv

Uitgerangeerde boeren die vrouwen zoeken? Een gat vol aambeien? Koffiebonen? Of heeft u toch liever een rauw one-shot gebaseerd op een waargebeurde diefstal in een concentratiekamp die essentieel bleek op het Neurenberg-proces? Dit zijn de strips van de week.

Didier, het 5e wiel aan de tractor ★★★★☆

Didier is een wat corpulente mid-veertiger, al ziet hij er veel ouder uit. De lezer leert hem op de eerste pagina’s kennen wanneer hij op het dokterskabinet treurt over zijn gemiste kans om ooit nog de ware liefde te kleren kennen. “Iemand voor wie je ’s morgen opstaat en die jou ’s avonds zin geeft om naar bed te gaan,” aldus een jammerende Didier. Spelbreker van dienst: een gat vol aambeien, en de bijhorende paniek.

Nee, sexy is deze beeldroman van de Fransozen Ravard en Rabaté niet. Allesbehalve, zelfs. Laten we het houden op een soort realistische adaptatie van Boer zoekt vrouw waarbij de castingdirecteur ernstige steken liet vallen. Hangtieten, bierbuiken, lichamelijke ongemakken,… Ofwel: scenarist Rabaté op zijn best. Hij koos in beeldromans als De Maria van Plastic, Leve de Branding! of Een tweede jeugd al vaker voor rake observaties van de mens, met een voorkeur voor mensen op leeftijd.

Beeld rv

Heerlijk fris getekend met semi-karikaturale koppen, geschreven op een zaligmakende relativerende manier. Recht uit het hart. Uitgeverij Concerto Books is een nieuwkomer en viel op door twee beeldromans over musici (The Ramones en Karen Dalton). Nu Oog & Blik-oprichter Hansje Joustra ook Scratch Books verliet voor Concerto Books, lijkt de kans groot dat hij zijn Oog & Blik/Scratch-fonds en -imago gewoon overhevelt. De aparte keuze voor dit boek lijkt dat vermoeden alvast te bevestigen. Wie van de betere graphic novel houdt, mag zijn handen alvast warm wrijven.

Uit bij Concerto Books

Beeld rv

Café Noir 1: Colombia ★★★☆☆

Brede bonen, dunne bonen, maragogype- en exelsio-oogsten,… Het nieuwe drieluik Café Noir zet een van ’s werelds meest gedronken en gewaardeerde vocht centraal: koffie. Niet als educatieve strip. Daarvoor zijn de makers - scenarist Éric Corbeyran en tekenaar Luc Brahy (Irons) - te slim. Om een breed publiek te bespelen, maakten ze er een avonturenreeks van, net zoals ze dat deden in hun vorige drieluik over dat ander gegeerde goedje: cognac.

Opnieuw gaat de hoofdrol naar een vrouw. In dit geval een zogenaamde aromatoloog, Albane, die het inzetten van haar fijngevoelige reukorgaan voor de parfumindustrie zodanig beu is, dat ze gaat werken voor de koffiemarkt. In dit geval: een ethische koffieproducent die claimt deel uit te maken van de fairtrade-markt.

café noir cover Beeld rv

Klinkt goed, maar zowel in Colombia, Brazilië, als achter de schermen bij haar Parijse werkgever, woedt er een felle oorlog om de beste prijzen. Marktgewin en uitbuiting zijn er schering en inslag. Corbeyran is een knap scenarist, die je laat kennismaken met zowel de herkomst van de grondstoffen, de economie en de industrie erachter, en tegelijk een spannend avontuur opsoupeert. Zo zadelt hij Albane op met eigen demonen, zoals een Colombiaanse collega met losse handjes of haar eigen moraal versus malafide praktijken. Tekenaar Brahy rijgt schijnbaar moeiteloos zowel sfeervolle Franse grootsteden als Zuid-Amerikaans koffieplantages aan elkaar.

Corbeyran maakt intussen zijn oeuvre van ‘drankstrips’ alsmaar groter. Hij leverde, naast koffie en cognac, titels over champagne en - vooral - wijn. In Frankrijk scoort hij vooral met Châteaux Bordeaux, een epos over wijn in de Bordeaux-streek.

Uit bij Silvester

Beeld rv

De fotograaf van Mauthausen ★★★☆☆

“Wat als de diefstal van de eeuw werd gepleegd in een concentratiekamp van de nazi’s?”, vermeldt de achterflap van dit one-shot, de stripadaptatie van het waargebeurde verhaal van Francisco Boix waarover al eerder een boek en een documentaire verscheen. Het speelt zich af in 1941, in het concentratiekamp van Mauthausen, Oostenrijk. Een categorie 3-kamp voor mannen, die allen werden tewerkgesteld in de nabijgelegen steengroeve, rijk aan graniet. De bewakers waren uitzonderlijk wreed en lieten gevangenen bevriezen, verhongeren, of ze duwden hen in de groeve.

Eén van hen, de Spaanse politieke gevangene Francisco Boix Campo (1920-1951), won er het vertrouwen van een zekere Paul Ricken, een Duitse SS’er die er een genoegen in schiep foto’s te maken van de gevangenen die werden vermoord. Elk lijk moest worden gefotografeerd en bewaard in een archief. En Boix kreeg de taak de belichting te verzorgen maarr ook de lijken te verplaatsen “ten voordele van de compositie”.

Beeld rv

Uiteindelijk sloeg hij er met enkele lotgenoten in zo’n duizenden foto’s te stelen als bewijsmateriaal voor de buitenwereld. Na de oorlog zou hij getuigen op enkele processen zoals het Neurenberg-tribunaal, en werden zijn foto’s als bewijslast aangevoerd om vooraanstaande SS’ers te veroordelen.

Deze beeldroman omspant zowel het wreedaardige leven in het kamp, de zenuwslopende manier waarop de foto’s werden buiten gesmokkeld als de frustraties die Boix ervoer op het proces in Neurenberg, waar hij zich niet gehoord voelde. Het Spaanse auteursduo Pedro J. Colombo en Salva Rubio maakten er een rechttoe-rechtaan verhaal van, getekend in een semi-realistische stijl. Soms is het net te karikaturaal en te klassiek in beeld gebracht, maar vooral het verhaal beklijft.

Uit bij Microbe

Beeld rv

Keizerin Charlotte ★★★★☆

Vergeet keizerin Sisi. In Oostenrijk was er nog een tweede keizerin wiens verhaal nog wat frappanter bleek. “Haar levensverhaal tart alles,” zegt scenarist Fabien Nury. In eerste instantie wilde hij een verhaal maken rond de burgeroorlog. Maar tijdens zijn research over Maximiliaan van Oostenrijk (de jongste broer van keizer Frans Jozef), stootte hij op het leven van een prinses die keizerin werd: Charlotte van België, de dochter van koning Leopold I. “Ik schrijf meestal nogal wrede, gewelddadige verhalen die bevolkt worden door gangsters, spionnen en huurlingen… Wel, het melodrama van het keizerrijk van Napoleon III overtreft alles, zowel in wreedheid als in epiek.”

In dit eerste deel vertelt hij hoe de prinses keizerin was, hoe er aan de touwtjes werd getrokken door (internationale) politici, hoe ze een gevangene wordt in een fabelachtig paleis en hoe haar echtgenoot - die eerst nog zo attent was - alle demonen op haar afvuurt. De oorzaak: de rivaliteit tussen de Habsburgers en het verregaande opportunisme aan het keizerlijk hof.

Beeld rv

Op het recente festival van Angoulême was het één van de 45 genomineerden voor beste album. En terecht. Keizerin Charlotte is erg sfeervol en sereen in bed gebracht door tekenaar Bonhomme Matthieu (De moordenaar van Lucky Luke, Esteban). Scenarist Fabien Nury neemt zijn tijd om de sfeer aan het hof, de manier waarop Charlotte werd behandeld en hoe ze zelf haar rug rechtte/moest rechten, in een ongeziene strijd om te overleven als mens en keizerin. Een onverwacht verrassend knap album.

Uit bij Blloan

Beeld rv

Limbo: Lux in Tenebris ★★★☆☆

Vlaamse debuten, we zien ze graag komen. Wat er de laatste jaren op de markt kwam, was namelijk van een zodanig hoog niveau dat het steeds weer uitkijken wordt naar wat de jong garde nu weer uit zijn mouw schudt. Bij Oogachtend, een uitgeverij die er sinds jaar en dag niet voor terugdeinst jong talent te omarmen, verschenen bijna gelijktijdig twee debuten. Eerst was er Limbo: Lux in Tenebris van multi-talent Stephan Louwes.

Een woordloos boek over een jongen die zijn vrienden één voor één ziet verdwijnen, de duisternis in. Louwes’ aanpak: op elke (dubbel)pagina één enkele plaat. Van de lezer wordt enkel verwacht rustig mee te gaan in de bizarre decors, het verouderingsproces, het avontuur. Mooi getekend, maar echt in de hoofden van de personage kruipen kan je zo niet.

Beeld rv

De Walvis ★★★☆☆

Voor nieuwkomers Frederik Hautain (oprichter van brokenfrontier.com) en Hanne Dewachter (van de webcomic dorktoescomic.com) was het dan weer net de bedoeling de lezer te laten plaatsnemen achter het stuur van het leven van een wat onzekere single, Egbert Monk. Een waarzegster en vervolgens vliegende walvis doen hem zijn leven anders beoordelen. Marc Legendre beschreef het boek intussen als “een goede HBO-reeks, maar dan in stripvorm”. Daar valt wat voor te zeggen: een stevig verhaal, bij momenten verrassend en gedurfd.

De walvis is een klein, fijn, dromerig verhaaltje. Er worden geen grootste dingen gezegd of beweerd. Je voelt ook dat dit duo debuteert, dat ze nog net die extra factor missen. Maar tegelijk besef je: ergens in de onvolmaaktheid bewijzen ze nu al dat ze tot de groten kunnen behoren.

Beeld rv

Uit bij Oogachtend

Beeld rv
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden