Zaterdag 19/10/2019

Striptips

De strips van de week: impotentie, writer’s block en een zéér lichte blouse

‘Totem’. Beeld RV

Een koude kikker als hoofdpersonage, een tekenaar die zichzelf opgeilt met een hoofdpersonage in lichte blouse, en een mix van fictie en non-fictie in een Hemingway-beeldroman. Er liggen weer flink wat nieuwe (en goede) strips in de winkel.

Irons ★★★★☆

Toegegeven, van de tekst op de achterflap werden we niet meteen warm: “Jack Irons is een briljante, cynische misantroop. Hij is ook ingenieur, gespecialiseerd in gigantische constructies van staal. Irons is bovendien uniek. En als het ergens misgaat, rinkelt zijn telefoon.” Hm.

Daar staat evenwel een knappe cover tegenover. Indrukwekkend wat een statisch stuk beton met niet meer dan één wagen en twee lantaarnpalen kan doen. Ook de inleiding, waarin de lezer een stukje traumatische jeugd van Irons meekrijgt, wekt vertrouwen en is zelfs meeslepend. Wat volgt, is een originele en spannende politiethriller.

De Derde stroming-collectie van Lombard was ooit een antwoord op moderne reeksen als XIII en Largo Winch, met vooral de stad als decor en de uitdagingen die de moderne wereld met zich meebrengt. Het leverde knappe reeksen op als Alfa, Alvin Norge, Sherman of IR$ over de huidige advocatuur, economie, politiek, de financiële wereld of de manier waarop de FBI en CIA werken. Irons lijkt een wat vreemde vogel binnen die collectie, maar dat zou niet voor het eerst zijn. Voor een bruggenbouwer en ingenieur was sowieso nog plaats.

Beeld RV

Irons pretendeert nergens enige hoogdravendheid, de strip wil enkel entertainen. En dat doen auteurs Luc Brahy en Tristan Roulot ook. We vergeven scenarist Roulot de voorspelbare amoureuze toenadering tussen de politieagente en Irons zelf, maar de manier waarop zij hem versiert, hij haar onmiddellijk stopt en de levieten leest, om dan zonder omwegen toch in bed te belanden, is redelijk vernuftig en past totaal bij deze personages. Kortom: een strip voor wie op zoek is naar een origineel verhaal met een allesbehalve fijnbesnaarde hoofdrolspeler.

Uit bij Lombard.

Beeld RV

Zie mij ★★★☆☆

Een witte, zijden blouse. Meer is er niet nodig voor de jonge letterenstudente Sophie om haar seksuele lusten te laten ontluiken. Wanneer ze die blouse aantrekt valt het haar op dat alle voorbijgangers - van de studenten en professor in de aula tot zelfs de vrienden van haar partner - naar haar borsten gapen. Gevolg: haar hormonen slaan op hol, ze vindt haar seksuele vrijheid, maar ze klampt zich ook op een haast ziekelijke manier aan die blouse vast en wil zowat iedere voorbijganger bespringen.

Zie mij is de zoveelste graphic novel van het Fransman Bastien Vivès, die met zijn eigenzinnige, vaak gedurfde verhalen zowel de toon zette voor de nieuwe generatie stripauteurs als dat hij er de bal mee missloeg. Hij tekent en schrijft in een rotvaart: sinds 2009 meer dan vijftien beeldromans en vijf reeksen. In Frankrijk is het bijna heiligschennis om het te zeggen, maar sommige van die titels zijn slecht tot waardeloos.

’s Mans fascinatie voor grote borsten was er al in
Les melons de la colère, over een meisje met overmatig grote borsten. De rel die daarop volgde was klein bier in vergelijking met de recente beschuldiging van kinderpornografie in Petit Paul, over een tienjarige met een enorme penis. Ja, Vivès is zijn eigen marketingman geworden.

Beeld RV

Zijn fascinatie voor grote borsten is ook in deze weinig om het lijf hebbende beeldroman zichtbaar. Maar je moet het hem nageven: hij slaagt er als geen ander in de kleine kantjes van zijn personages geloofwaardig uit te vergroten en je als lezer mee op sleeptouw te nemen. De ene zal zeggen dat hij een perverseling is, de andere zal hem bewieroken als de chroniqueur van ons aller kleine perverse kantjes. Zijn verdienste: ze ongegeneerd etaleren.

Zie mij is niet Vivès’ beste, maar ook niet slechtste werk.

Uit bij Casterman.

Beeld RV

De Hemingway Triatlon ★★★☆☆

Impotentie, een writer’s block en het voortdurende gevit met zijn vrouw, een ex-oorlogsverslaggeefster die zijn manuscripten naleest en ongezouten beoordeelt. We schrijven Cuba, 1956. Ernest Hemingway beleeft niet meteen zijn topjaar. De angst voor opnieuw een door de media gekraakt boek zit er dik in. Tot de tv-presentator/oorlogsheld George Adams een uitkomst biedt. Maar de man is niet wie hij lijkt te zijn.

De Hemingway triatlon is een knap getekende, fictieve zwartwit-beeldroman die schippert tussen enerzijds een realistisch, anderzijds een karikaturaal verhaal. De Nederlandse auteur Dirk-Jan Hoek is zo eerlijk om te verduidelijken dat het verhaal weliswaar nauw aansluit bij de historische realiteit, maar dat het personage George Adams verzonnen is. Wat wel klopt, schrijft hij, is dat Hemingway in die periode “werkelijk gefrustreerd was over de ontvangst van zijn nieuwe boek” en dat de “vondst van de dagboeken in de jaren 20 in een hotelier Parijs tot zijn memoires” leidde. Maar toch: de artistieke vrijheid die Hoek zich eigen maakt, glijdt af in een teveel aan karikaturen, en eigen artistieke invulling.

Beeld RV

Als lezer blijf je daardoor op je honger zitten. Bovendien wordt door die fictieve rode draad en anekdotes geknabbeld aan het beeld van Hemingway, zodanig dat je je afvraagt of de schrijver hier niet net iets te overdreven wordt misbruikt als uithangbord. Hoek debuteerde in 2013 met het waargebeurde Mao’s mussen, over hoe Mao in China ooit alle mussen liet afknallen. Deze tweede toont een auteur die tot veel in staat is, maar die ondanks zijn knap tekenwerk een verhaal levert waardoor zijn boek net niet in een hogere schuif komt te liggen.

Uit bij Sherpa.

Beeld RV

Totem ★★★☆

Een mysterieus verhaal, en een knap getekend en mooi uitgegeven boek voor de meerwaarde-lezer. Dat is Totem, een graphic novel over opgroeien, omgaan met verlies en het nakende einde van een (zorgeloze) kindertijd.

Hoofdpersonage is de twaalfjarige Louis, die op een Ardens zomerkamp met vallen en opstaan zijn plek moet vinden, terwijl hij ook moet leren omgaan met zijn halsoverkop in het ziekenhuis opgenomen broer - honderden kilometers verderop. Het kost hem moeite, tot hij zijn totemdier krijgt toegewezen: een vos.

De Brusselse scenarist Nicolas Wouters en de Berlijnse tekenaar Mikael Ross laten hun personage tegen demonen vechten. Niet enkel die in het hoofd, maar ook degene die zichtbaar rondom hem opduiken: de brutere en ruigere jongens die ook een positie trachten in te nemen. U weet wel: de pikorde, en zo.

Beeld RV

Deze graphic novel kruipt onverwacht onder je huid dankzij de grote mate van symboliek en de manier waarop fantasie en werkelijkheid in elkaar overgaan of elkaar net versterken. Een gevoelig werkje. Herkenbaar en bij momenten confronterend.

Uit bij Soul Food Comics.

Beeld RV
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234