Zondag 26/05/2019

Strip Top 5

De strips van de week: ballen etaleren, borsten vooruit

Kinderland. Beeld RV

Yes! Enak, oftewel Alex’ sidekick, kreeg eindelijk ballen aan zijn lijf. En dat in tegenstelling tot een klein kereltje aan de verkeerde kant van de Berlijnse muur: hij doet wreed veel moeite ze net te ontwikkelen. 

Alex: Veni, vidi, vici ★★★☆☆

Met man en nacht wordt sinds 2005 geprobeerd om Alex in de 21ste eeuw te houden. Dat is broodnodig, want in dat jaar verkocht geestelijke vader Jacques Martin de rechten ervan aan Casterman voor - volgens het Franse stripblad BoDoÏ - 2 miljoen euro. Uiteindelijk ‘huurde’ de uitgeverij de rechten voor tien jaar (met mogelijkheid tot verlenging) en kreeg Martin een jaarlijkse rente/salaris.

Maar of het sindsdien goed gaat met de verkoop ervan? Sinds 2005 hebben heel wat bekende auteurs zich over deze reeks gebogen, maar het succes of de kwaliteit van de gloriejaren kwam nooit terug.

Dan maar teruggrijpen naar die rijke periode, dachten archeologisch illustrator Giorgio Albertini en geschiedeniskenner/scenarist David B. (Vallende ziekte) voor hun buitenreeks-album Veni, Vidi, Vici (naar Caesars beroemde uitspraak ‘Ik kwam, ik zag, ik overwon’). Tekentechnisch wil men daarmee naar verluidt aansluiten bij Het vervloekte eiland (1957) en De tiara van Oribal (1958).

Beeld RV

Het verhaal speelt in 46 voor C., dat bekend staat als het annus confusionis en aanleiding gaf tot heel wat bijgeloof. Alex komt er opnieuw oog in oog te staan met zijn oude vijand Arbaces en moet een nieuw complot tegen Caesar verhinderen.

Hoewel een buitenreeks-album, ziet het album er precies uit als een regulier album. Een goedkope marketingtruc of wisten ze bij Casterman echt niets beter? Hoe dan ook: Veni, Vidi, Vici is net iets beter dan de doorsnee-albums zoals er het afgelopen decennia te veel verschenen. Het album toont meer ballen. Enerzijds zijn de scènes wreder, anderzijds zien we borsten en billen en zijn de opmerkingen van Enak tegenover zijn vriend Alex opvallend hard en cynisch. Zo laat hij zich negatief uit over Caesar, alsook het verleden van zijn vriend, ‘de-slaaf-die-Romein-werd’. Alsof David B. er zijn frustraties tegenover dit kleurloze personage mee wilde uitdrukken. Terecht ook. Het maakt dit album net iets genietbaarder. Alsof Alex en Enak plots mensen zijn geworden. Mag ook wel, na 70 jaar.

Uit bij Casterman

Beeld RV

De Gouden Eeuw: Boek 1 ★★★★☆

De naam van de Franse tekenaar Cyril Pedrosa zal in de Lage Landen voor eeuwig verbonden blijven aan de innemende beeldroman Portugal. Maar wie opnieuw zo’n integer, poëtisch verhaal verwacht, is er aan voor de moeite. Met De Gouden Eeuw wil Pedrosa immers het middeleeuwse epos heruitvinden. Een middeleeuws sprookje dat al snel een sociale fabel wordt, aldus nog de achterflap.

In
De Gouden Eeuw wordt de jonge prinses Tilda de troon ontzegd door haar machtsgeile broertje. Met enkele trouwe ridders tracht ze terug te slaan, in de hoop dat ze haar onderdrukte en arme volk een toekomst kan bieden. Maar haar lot lijkt verbonden aan een legendarisch boek waarvan gezegd wordt dat het de toekomst verandert: De Gouden Eeuw.

Beeld RV

Het verhaal van scenariste Roxanne Moreil stelt bitter weinig voor. Sterker: zonder Pedrosa’s inbreng zou haar verhaal met enig hoongelach onthaald worden. Pedrosa maakt er echter een ongewone levenservaring, zelfs spektakelshow van, door zijn gedurfde grafische stijl en kleurenpracht. Zijn personages lijken wel ontleend aan een Disney-animatiefilm, maar hij brengt ze op zo’n manier tot leven dat je dat niet meteen opmerkt. Hij speelt met zijn bladspiegel, mixt bizarre kleuren die onverwacht in elkaar over lijken te gaan en levert kleurrijke hoogstandjes, verdeeld over twee pagina’s. Hij is op z’n best wanneer hij vuur, bomen of droombeelden in beeldtaal omzet.

Het verschil tussen beide auteurs is enorm. Scenariste Moreil laat je een verhaal lezen, Pedrosa dwingt je door zijn aanpak vooral te voelen. Uniek. Opvallend: dit 230 pagina tellende boek is slecht een eerste deel.

Uit bij Dupuis

Beeld RV

Kinderland: een jeugd in de schaduw van de muur ★★★☆☆

Een klein ventje van een jaar of elf dat op de eerste pagina’s plots onverwacht geconfronteerd wordt met fysiek ouder worden: een stevige ochtenderectie in zijn pyjamabroek. Oh onheil. En hoe krijg je zo’n ding eigenlijk weg? Die inleiding heeft in de kleine fijne beeldroman Kinderland niets met met de rode draad te maken, denk je dan. Want als lezer ben je geneigd een boek in handen te hebben over het leven achter de Berlijnse Muur (aan de vooravond van Die Wende (de omwenteling), oftewel de gebeurtenissen in 1989 die aanleiding gaven tot de val van de Muur, en daarmee de communistische dictatuur van Oost Berlijn.

Nu ja, eigenlijk weet je als lezer niet precies wat Mawil nu precies naar voren schuift als rode draad. Een beetje van alles: ouder worden, de strijd op school, de pikorde op de speelplaats, het sluipende gif genaamd Stasi of het leven achter de Berlijnse Muur en het wegvallen ervan. Dat alles, wellicht, want wie kijkt naar de cover, ziet twee jongens, een pingpongtafel en - prominent in beeld - de Berlijnse Muur.

Beeld RV

Kinderland zit barstensvol karikaturale papieren ventjes en vrouwtjes, jong en oud. Bij het ene hoofdpersonage komen de wenkbrauwen boven de schedel uit, een andere wordt afgebeeld met een varkensneus. Ach, maakt het ook uit? Deze dikke kleine, net geen 300 pagina’s tellende graphic novel, leest niettemin lekker weg. Mawil maakt er een vlotte, wervelende show van. In 2014 kreeg deze tekenaar van Der Tagesspiegel er terecht de befaamde Duitse Max dun Moritz-prijs voor.

Uit bij Soul Food Comics

Beeld RV

Natasja: Integrale 1 ★★★☆☆

Een nieuwe ster aan het firmament van de integrale Belgische golden oldies. Rondborstig, ondernemend en temperamentvol. Maar niettemin: puur Playboy-materiaal. Dat was althans de reactie van Charles Dupuis toen de Belgische auteur Walthéry met deze papieren jongedame afkwam, samengesteld “uit een bont allegaartje van onderdelen van vriendinnen.”

Dupuis eiste dat hij de borsten op de cover van het eerste album zou wegmoffelen. Dat gebeurde ook: achter Natasja’s hand. Ook straf: tussen de eerste en laatste platen uit het eerste verhaal, zit 5 jaar. De rest is geschiedenis. Samen met
Yoko Tsuno werd deze stewardess in 1970 de eerste Belgische die een reeks op haar naam kreeg.

Beeld RV

In deze eerste integrale werden de eerste vier verhalen opgenomen, opgefrist met enkele overbodige uitvergrote platen.

De cover van deze eerste integrale doet helaas weinig eer aan de oorspronkelijke Natasja. Als je de nostalgische lezer wil verleiden, kan je op z’n minst zo’n cover doen baden in de sfeer van een halve eeuw geleden. De Natasja die er nu op staat te blinken, alsook de kleuren die worden gebruikt, worden onmiddellijk geassocieerd met de fysiek van de hedendaagse stewardess. Dat is een gemiste kans, tenzij je enkel de huidige generatie wil aanspreken.

Uit bij Dupuis

Beeld RV

Berentand 6: Silbervogel ★★★☆☆

Zelfs wie niets van luchtvaartstrips moet weten, moet het toegeven: deze reeks sprong vanaf het eerste album in het oog. Tekenaar Alain Henriet overblufte met zijn knap tekenwerk, rijk kleurenpalet en zin voor technische details. Zijn scenarist, Yann, zette een knap en spannend verhaal op rond drie jeugdvrienden die al vanaf hun kinderjaren gefascineerd zijn door vliegtuigen, om hen te volgen tot op het einde van Wereldoorlog II: Hanna, Werner en Max. Eén van hen maakt onverwacht een andere keuze en strijdt mee voor Hitlers Derde Rijk. Wat volgt is een oorlogsstrip, met op de achtergrond verliefde gevoelens tussen de hoofdrolspelers en heel veel soorten vliegtuigen (waarvan op elke cover een andere type afgebeeld staat).

Beeld RV

Mooi. Maar ergens liep het fout. In de laatste drie delen voerde Yann zoveel ongeloofwaardigheden op, dan hij langzaam zijn lezers kwijtspeelde en het script transformeerde tot dat van een B-film. In dit zesde album is die trend helaas gezwind verdergezet.

New York staat er op het punt gebombardeerd te worden door middel van een zogenaamde geheime ‘Silbervogel’. Maar net voor het zover is, toont Hanna haar ware bedoelingen.

Dit zesde deel is het slot van deze reeks. Ja, dat is best jammer (indien Yann meer inspiratie had gehad). Scheiße!

Uit bij Dupuis

Beeld RV
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.