Zaterdag 18/09/2021

InterviewYo Van Saet

De stille kracht achter Rock Werchter: ‘In een buitensporig aantal flessen wijn op de rider durf ik te schrappen, hoor’

Yo Van Saet. Beeld Jan Vandevyver
Yo Van Saet.Beeld Jan Vandevyver

‘Pas als de laatste festivalbezoeker weer naar huis is, valt de zware verantwoordelijkheid van me af.’ Als festivaldirecteur heeft zij dé centrale (rock-’n-)rol(l) op Rock Werchter. Dat doet ze al veertig jaar consequent achter de schermen, ver weg van de spotlights. Maar voor één keer is Yo Van Saet (63) zelf headliner. Ze vertelt wat er allemaal komt kijken bij haar job, of ze nu een coronaproof festival voorbereidt of niet. ‘Artiesten verlangen zelden extreme dingen. Pas op, het gebéúrt. Maar in een buitensporig aantal flessen wijn durf ik te schrappen, hoor.’

De wei van Werchter oogt keurig kleurpotloodgroen. Geen grassprietje staat schuin en aan de North West Walls – een kunstwerk gecureerd door Arne Quinze – is het muisstil. Een fel contrast met het eerste weekend van juli, wanneer hier (in een ‘normaal’ jaar) 88.000 mensen toestromen. Vier dagen, vier podia. Een gevarieerde affiche, een uitzinnig publiek. In de gietende regen of onder een brandende zon, met bierwalm en festivalgangers die al even geen zeep zagen. “We voorzien de laatste jaren véél meer douches en toiletten met waterspoeling. Elke nacht wordt alles schoongemaakt”, geeft Yo Van Saet snel mee.

Zij en haar team zetten dit jaar met Werchter Parklife opnieuw een coronaproof versie op poten. Thuis – niet ver van de wei – vertelt ze hoe ze het van festivalbezoeker tot festivaldirecteur schopte, in alle stilte. “Op de achtergrond blijven is mijn keuze. Bescheidenheid ligt in mijn karakter. Ik heb nooit het gezicht willen zijn van Rock Werchter. Daar waren anderen beter geschikt voor.”

Neem ons eens mee in de tijd: hoe is het voor jou allemaal van start gegaan?

“In 1979 was ik voor het eerst bezoeker op Rock Werchter. Ik woonde in Onze-Lieve-Vrouw-Waver, niet ver van Werchter. Ik was eenentwintig en wilde al veel vroeger gaan (het festival bestond sinds 1975, red.) maar ik mocht niet van mijn ouders. Zij hadden op tv beelden gezien van Jazz Bilzen en vonden festivals maar niks.” (lachje)

null Beeld Jan Vandevyver
Beeld Jan Vandevyver

Wat herinner je je nog?

“Véél regen. Een grote massa. En ik was er met mijn zus. Ik ging in die periode graag naar concerten maar tickets kostten natuurlijk geld. Op een concert in zaal Lux in Herenthout sprak ik Herman Schueremans aan (concertorganisator en het gezicht van Rock Werchter, red.). Ik vroeg of ik wat kon helpen, om op die manier gratis binnen te komen. Zo is het begonnen. Na enkele maanden, in 1981, was ik fulltime in dienst. Herman en ik organiseerden naast Rock Werchter ook losse concerten: Talking Heads in Vorst, Grace Jones in een theatertour. (Herman en Yo waren ook kort getrouwd en kregen samen één dochter, red.) Livemuziek stond nog in de kinderschoenen. Ik heb onze sector zien groeien van ‘heel amateuristisch’ tot het professionele niveau van nu. Ik heb kansen gekregen én gegrepen. Ik ben er nog altijd met dezelfde passie en gedrevenheid mee bezig, trots op wat we bereikt hebben.”

Wat doet een festivaldirectrice precies?

“Ik zeg directeur – directrice doet me denken aan school – en op mijn kaartje staat festival director. Ik krijg vaak post voor ‘Mijnheer Van Saet’. (lachje) Mijn team staat in voor het operationele: ticketing, marketing, sponsoring, health & safety, campings, logistiek, techniek. ‘Live Nation’ (concert- en festivalorganisatie, red.) heeft vijftig mensen in dienst. Ik heb de leiding over het festivalteam: een vaste kern, aangevuld door freelance specialisten, zoals een veiligheids- en milieucoördinator. Tijdens de festivalweek zijn er 8.000 mensen aan het werk: één medewerker per tien bezoekers. Sinds het begin bestaat er ook een vzw, Altsien, die de vrijwilligerswerking coördineert. Zij zijn een belangrijke partner in het verhaal Rock Werchter. Het cement, zeg maar. De vzw engageert honderdzestig verenigingen, waarbij ze vooral rekruteren in de buurt: Rotselaar, Wakkerzeel en Haacht, waar ze het meest te maken hebben met de overlast die een groot festival met zich meebrengt.”

Niet iedereen is even blij met dat eerste weekend van juli, bedoel je?

“Dat valt mee. Het festival ligt middenin woongebied. In de periferie wonen veel mensen. Die sluit je af van de buitenwereld. Dat is, zacht gezegd, een moeilijk gegeven. Het is als een grote olifant in een porseleinen kast duwen en niks stuk maken. Elk jaar worden naaste buren uitgenodigd, we geven een festivalkrant uit en proberen goed met hen te communiceren.”

null Beeld Jan Vandevyver
Beeld Jan Vandevyver

Wat is het moeilijkste aspect van je job?

“Geen enkele wet is ooit geschreven met festivals in het achterhoofd. Werchter is een tijdelijke stad van 100.000 mensen die je opbouwt en weer afbreekt. Letterlijk alles moet worden aangevoerd. Op het terrein moeten wij aan álle normen voldoen waaraan een echte stad moet voldoen. Niet simpel. Daar ben ik de laatste jaren veel mee bezig: ik zit in werkgroepen met de overheid, we worden betrokken bij de beginfase van nieuwe regelingen.”

Klinkt minder rock-’n-roll dan ik dacht.

(lacht) “Weinig mensen kunnen inschatten wat er komt kijken bij het organiseren van een megafestival. Dan krijg ik de vraag: ‘Doe jij dit echt voltijds?’ Ik probeer uit te leggen dat het een gigantische onderneming is. Op dit moment zijn we seizoen 2022 én 2023 al aan het vormgeven.”

Je praat niet graag over ‘wereldsterren’, merk ik.

“Dat houdt me niet bezig. Er is niks glamoureus aan ons werk. Je hebt de fans, die tickets kopen, en je hebt de artiesten. Wij, als organisator, zitten tussen de twee in. Onze rol? Zowel voor fans als artiesten een service bieden.”

Ik ging net nog polsen naar ‘riders’, vol onmogelijke eisen van wereldsterren.

“Die bestaan. Als een grote groep op tour is, is de rider uitgebreid. Die mensen moeten eten, drinken en ergens overnachten, ja. Maar ik zie zelden extreme dingen. Pas op, het gebéúrt: een lijst met een buitensporig aantal flessen wijn of “zoveel flessen sterke drank van het duurste merk”. Maar daar durf ik in te schrappen, hoor. Er zijn bands waarvan ik vermoed dat de manager vooral zijn wijnkelder wil vullen. Als de artiesten het allemaal zelf opdrinken, gaat er niet meer opgetreden worden. (lacht)

In Belpop op VRT spreken Jim Kerr van Simple Minds en Bono van U2 lovend over Werchter: de plek waar het voor hen allemaal begon.

“Vóór Rock Werchter waren er weinig concerten. Bands kwamen niet naar België. Herman had het idee om bands te vragen en in kleine clubs te laten spelen. Hij mikte op jonge opkomende artiesten uit het Verenigd Koninkrijk. Zo zijn Simple Minds en U2 voor het eerst naar hier gekomen. Ze zijn blijven terugkeren, en inderdaad wereldberoemd geworden.”

In die tv-documentaire over de geschiedenis van Werchter kom je niet aan het woord.

(lachje) “Dat heb je goed gezien. Zoals gezegd: ik hoef echt al die aandacht niet.”

Is de festivalwereld eerder mannelijk?

“Het is aan het beteren, maar we hebben nog een lange weg te gaan. In mijn beginjaren waren er weinig vrouwen. Als ze er waren, hadden ze assisterende jobs. Ik ken ook zeer weinig andere vrouwelijke festival directors. Mijn vast team telt negen mensen van wie vijf vrouwen.”

Hoe ziet jouw Werchterweekend eruit?

“In dat weekend is mijn job eigenlijk gedaan. Iedereen denkt dat we backstage roepen en tieren en dat er allerlei onverwachte zaken gebeuren. Dat is niet zo. Als we het de dag zelf nog moeten verzinnen, zijn we te laat. De hectiek zit hem in de maanden mei en juni. Ik moet in het weekend zelf vooral rust uitstralen in plaats van rond te lopen als een stresskip.”

Kan je soms ook eens een concertje meepikken?

“Zeker, maar na een paar nummers keer ik terug naar mijn werkplek. Het festival is hét moment om te netwerken. Als ministers op werkbezoek komen, is dat een kans om specifieke problemen rond mobiliteit of geluidsnormen te bespreken.”

null Beeld Jan Vandevyver
Beeld Jan Vandevyver

Waarin zit dé charme van Werchter?

“Voor de jongeren valt het vlak na de examens. Ze mogen hier vier dagen lang pintjes drinken. Anderen komen voor de goede affiches. Concerten in openlucht in de beste omstandigheden? Onklopbaar voor de echte muziekliefhebber. En dan heb je de volgende generaties: we zien ouders met hun kinderen komen.”

Uit wat voor nest kom je zelf?

“Uit een warm nest. Mijn zus en ik zijn vrij streng opgevoed. Dat was de norm toen. Na het middelbaar koos ik voor ‘secretariaat talen.’ Maar ik was geen goede student. Ik was leergierig, maar vond mijn draai niet op de schoolbanken. Het was een andere tijd. Meisjes werden eerder richting een goed huwelijk gepusht, dan richting carrière. Ik wist als twintigjarige niet wat ik wilde, maar wél dat ik dat vooral níét wilde. Toen ik begon voor Rock Werchter, twijfelden mijn ouders: ‘Geeft dat wel zekerheid?’ Maar ze hebben me nooit tegengehouden. Dat zou niet gelukt zijn. (lachje)

“Mijn vader had een metaalverwerkingsatelier. Hij was de werker, mijn ma deed de leveringen. Ze reed heel België en Noord-Frankrijk rond met een camionette vol metaalconstructies. Mijn zus en ik mochten in de vakanties mee. Zij en ik waren heel close. In 2016 is mijn zus onverwacht overleden na een hartfalen. Ze heeft nog een maand op intensieve zorgen gelegen en was aan de beterhand, toen ze helaas een tweede infarct kreeg. Datzelfde jaar is mijn vader overleden. Opnieuw een zware klap. Mijn moeder is gezond en wel, ze woont in een assistentiewoning en ze is ontzettend positief ingesteld.”

Heeft je dochter iets met festivals?

“Ze ging altijd mee naar Werchter, zodra het kon. Ik ben heel fier op wie ze geworden is en hoe ze in het leven staat. Ik heb ook twee kleinkinderen en ik vind die rol super. Mijn dochter werkt ook voor Live Nation. Mijn man, Walter D’Haese, is Production Director bij PRG: zij leveren geluid, licht en video op grote evenementen, modeshows en tv-producties. Hij is ook productiemanager op Rock Werchter. Hij zegt soms al grappend: ‘We zijn een circusfamilie’ – allemaal mensen uit dezelfde kringen.” (lacht)

Ben je al bezig met de dag dat ‘werken’ stopt?

“Ik wil een gezond festival nalaten aan wie het achter mij moet doen. Het is geen job die je tot je tachtigste doet. Laat het maar aan iemand jonger. (denkt na) Ik vind vast andere dingen om me bezig te houden. Walter en ik delen een grote liefde voor reizen. Diepzeeduiken en onderwaterfotografie zijn een passie. Normaal trekken we twee keer per jaar naar Azië. Ik werk ook als vrijwilliger in een vaccinatiecentrum.”

Hoe lang zal corona nog nazinderen in de festivalwereld?

“Ik vrees dat we de gevolgen nog lang zullen meeslepen. Onze sector is als eerste moeten stoppen en zal wellicht als laatste weer op volle kracht mogen draaien. Ik ben blij dat de collega’s van Pukkelpop en Tomorrowland wél op volle capaciteit doorgaan. Ze zullen een aantal maatregelen moeten toepassen – zoals het gebruik van het Corona Certificate dat aangeeft of je gevaccineerd bent, of een negatieve PCR-test hebt afgelegd. Dat is in mijn ogen dé sleutel om evenementen weer te kunnen laten doorgaan.”

Wat geeft je het meeste voldoening ?

“Als de laatste kampeerder naar huis is en alles goed verlopen is? Dan ben ik moe, maar voldaan. Dan valt die zware verantwoordelijkheid van mij af. Want het kan altijd nog misgaan, ondanks alle voorzorgen. Kijk naar de storm op Pukkelpop in 2011. Na zulke rampen wordt het veiligheidsprotocol bijgestuurd. Dat was zo na het Heizeldrama in de jaren 80 en na de aanslagen in de Bataclan (concertzaal in Parijs, red.).”

Als je zelf één onvergetelijk concert moet opnoemen ...

“... dan dat van Prince, in 2010. Zijn laatste in Werchter. Tijdens Purple Rain begon het heel hard te regenen. Heel de wei zong mee: kippenvel.”

Naar wie ga je dit jaar even kijken?

“Bart Peeters. Maar ook Eefje de Visser, Balthazar, Goose, Arsenal ... (snel) Al ben ik daar om te werken, hé. Ik moet ervoor zorgen dat alles loopt zoals het hoort – zowel voor de artiesten als voor de fans.”

Daar twijfel ik niet aan. Bedankt, Yo.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234