Woensdag 06/07/2022

RecensieMuziek

De soundtrack bij biopic ‘Elvis’ swingt, maar beklijft nauwelijks ★★☆☆☆

Austin Butler als Elvis in de gelijknamige biopic. Beeld AP
Austin Butler als Elvis in de gelijknamige biopic.Beeld AP

De soundtrack bij Elvis is in hetzelfde bedje ziek als Baz Luhrmanns schreeuwerige biopic. Return to sender? Nee, maar een strakker korset had zowel Presley als deze geluidsband niet misstaan.

Gunter Van Assche

Op de soundtrack tref je hippe vogels als Måneskin, Denzel Curry, Kacey Musgraves en Tame Impala aan. En dat zijn nog maar enkele namen die een jonge generatie moeten kietelen voor de biopic over Elvis Presley. Voor de oudere luisteraars is er dan weer een dromerig duet als ‘Cotton Candy Land’ waarin Chris Isaak met zijn southern croon de tranen in de stem van Stevie Nicks tracht te drogen. In ‘Power of my Love’ overtuigt Jack White net zo goed met een manische voordracht en span briesende bluesgitaren, die Elvis Presley anno 2022 vast had kunnen waarderen.

The King groeide in de fifties immers op met een zwak voor zwarte muziek. Wanneer je hem voorbij het graf hoort uitkomen tegen White, voel je eindelijk het soort fusion-opwinding dat regisseur Baz Luhrmann ongetwijfeld voor ogen had toen hij Elvis maakte. Ook Eminems een-tweetje met de in ongenade gevallen CeeLo Green is best te pruimen in de aftiteling.

Maar daartegenover staan helaas ook legio stinkers en schorum op deze 36(!) songs tellende soundtrack. De mompelrap van ‘Product of the Ghetto’ met Nardo Wick is een abominatie, terwijl PNAU met ‘Don’t Fly Away’ een makke mash-up bedacht die ‘Suspicious Minds’ laat verzuipen in een een faux-funkremix à la Stardusts ‘Music Sounds Better With You’ of ‘Lady’ van Modjo. That ain’t all right, mama.

Een van de meest opzwepende filmscènes werd gereserveerd voor de Las Vegas-repetitie van ‘That’s All Right’ waarin Austin Butler als Elvis zijn orkest aanwijzingen geeft. Zonder beeld en ziedende montage zwerft je vinger evenwel snel naar de skiptoets. De film focust op razendsnelle cuts en felle kleuren, maar wanneer je het alleen met geluid stelt, klinkt die scène knullig en getelefoneerd.

Opvallend beter is de ballad ‘If I Can Dream’ waarmee Måneskin zijn relevantie zowaar nog even weet op te rekken. Ontroering is helaas ver zoek bij de film én de soundtrack. Een bitterzoete traan voel je hooguit opwellen bij ‘Unchained Melody’ waarmee Elvis – de dood staart hem dan al aan – je uitgeleide doet in de film en op dit album. Alleen Colonel Parker zou zich in de handen wrijven bij deze gratuite exploitatie van The King.

Elvis (Original Motion Picture Soundtrack) verschijnt 24/6 bij Sony.

null Beeld Warner Bros
Beeld Warner Bros
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234