Zondag 17/10/2021

DM ZaptDirk Leyman

De scenaristen van ‘The Restaurant’ lijken met deze extra amuse-gueule hun beste kruit te hebben verschoten

'The Restaurant' op Netflix. Beeld Netflix
'The Restaurant' op Netflix.Beeld Netflix

Dirk Leyman zet de blik op oneindig. Vandaag: het vierde seizoen van The Restaurant.

‘Bingewaardig’. Het ultieme kwaliteitslabel. Kijken als een schrokop. Gulzig smikkelend, als de vette jus die langs de kin van een schraalhans druipt. Ik heb het concept nooit goed begrepen. Als dreumes nam ik mijn geliefde boeken nét extra traag tot mij. Toen al behept met de haast metafysische angst dat ze zouden opraken. Dat er niet genoeg meer te lezen zou resteren. Ik moest mijn woordvoorraden beschermen als een schaarse waterbron. Ongetwijfeld lag daar de kiem van mijn verzameldrang.

“Waarom is het genot van de traagheid verdwenen?” vroeg Milan Kundera zich al af in La lenteur (1995). Ook nu, wanneer een serie behaaglijk haar tentakels uitspreidt, wil ik ze bij voorkeur festina lente savoureren. Niet als een smulpaap de volgende aflevering verstouwen, maar visual procrastination bedrijven. Ik hamster episodes én verzoek mijn omgeving – die al duchtig zijn buikje rond heeft gebinged – om geen klikspaan te spelen over alle op til staande intriges.

Het Zweedse The Restaurant is zo’n recente Netflix-serie die mijn temporiseermeter overuren liet draaien. Zonder uitzinnige recensies maar wél als mond-tot-mondtip wrong dit grootse familiedrama rondom het Stockholmse luxerestaurant Djurgårdskällaren zich in de Europese kijkersgunst. Esthetisch is The Restaurant van meet af aan een festijn met somptueuze decors, verbluffende kostumering en zucht voor het visuele detail. En boulemisch rijkelijke etensgeuren.

Heftige rivaliteiten én complex uitgediepte karakters stuwen de saga van de familie Löwander voort: de tergende spanning tussen de broers Peter en Gustav, de bedilzuchtige mater familias Helga én de grillige, getormenteerde dochter Nina die uitgroeit tot het meest prismatische personage en de talentvolle achterbuurtkok Calle, die zich in honderdduizend bochten draait als ultieme verzoener. Voeg daarbij een rist fascinerende nevenfiguren én je gaat volkomen meeleven met de peripetieën van het meermaals boven de afgrond zwevende restaurant, zeker als Nina aan het roer komt. De naweeën van de Tweede Wereldoorlog, de uitbouw van de Zweedse sociaal-democratische welvaartsstaat én de ideologisch roerige sixties. Als geschiedenislesje kan het tellen, al worstelt de plot weleens met te getelefoneerde een-tweetjes én forse tijdssprongen.

Gaf seizoen drie alle losse verhaaleindjes een bevredigend knoopje? Eigenlijk wel, met zelfs een zeemzoete uitsmijter. Toch besloten de makers er verrassend een vierde seizoensstaart aan te breien. Een flashback naar de zomer van 1951 waarin zowel Calle als Nina getrouwd zijn, maar voortdurend naar elkaar blijven talen. Alwéér zijn de decors overdonderend, met die broeierige midzomernacht in een tijdelijk eilandrestaurant. Maar de scenaristen lijken met deze extra amuse-gueule hun beste kruit te hebben verschoten. Of is het een showcase waarin vooral Nina dramatisch mag gloriëren? The camera loves her – Hedda Stiernstedt bewijst opnieuw dat ze een wereldactrice is. Hollywood, u hebt toch opgelet?

The Restaurant seizoen 4, nu op Netflix.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234