Zondag 21/07/2019

review

De ruis in het feestgedruis: Andy Shauf op DOK

Mensen, muziek en wat drank – de perfecte formule voor een feestje, toch? Niet bij Andy Shauf, die op DOK in Gent liet horen hoe je uit pretbederf toch prachtmuziek kunt halen. Awkwardness klonk zelden zo uitnodigend.

Andy Shauf. Beeld RV / Colin Medley

Het moet de plaat met de meest misleidende titel van 2016 zijn geweest: The Party van Andy Shauf. Oké, de songs gaan stuk voor stuk over een handvol mensen op één feestje, maar echt leuk wordt het daar nooit. Daarvoor zijn er te veel foute verwachtingen, complexe emoties en haastig geconsumeerde drankjes in het spel.

Shauf kruipt op The Party in de huid van zijn personages en laat hen nagelbijtend het juiste moment afwachten om iemand aan te spreken – het resultaat is steevast onbegrip en gekwetste gevoelens. Kortom: Shauf brengt de ruis in het feestgedruis (de onfortuinlijke Alexander legt zelfs het loodje).

Shakespeare in een western

Dat Shauf geen feestneus is, kon je al horen op The Bearer of Bad News uit 2012. Zijn vorige album stond vol met sombere bespiegelingen over zonderlinge figuren op het Canadese platteland.

Op DOK in Gent (een creatieve vrijhaven waar Democrazy de muziekprogrammatie verzorgt) begon en eindigde hij met nummers uit die plaat. Opener ‘Drink My Rivers’ walste weemoedig voorbij en kleurde fraai bij de langzaam ondergaande zon. Slotsong ‘Wendell Walker’ bleek dan weer een verhaal van (vermeend) overspel, doodslag en verwoestende wroeging – het klonk alsof Shakespeare zich aan een western had gewaagd.

Wie Shaufs muzikale voorbeelden zijn, bleek duidelijk uit een ander stel oudere songs. Door de bijna barokke inkleding met orgel en twee klarinetten herinnerde ‘Hometown Hero’ aan Sufjan Stevens, van wie Shauf ook de subtiele opbouw naar intensiteit had afgekeken.

‘I’m not Falling Asleep’ had dan weer van Elliott Smith kunnen zijn, door de desolate melodie en de emotionele verknooptheid die sprak uit een zinnetje als: “when will I ever be safe from myself”. Ook in het pijnlijke ‘Lick Your Wounds’ sluimerde een vleugje Smith: “Fall in love with my own loneliness.”

Uitblinken in awkwardness

Ook in het talrijk opgekomen publiek zagen we hier en daar iemand zijn wonden likken: er was de kerel die haast elke song met een lichtjes vertrokken gezicht meezong – het kwam duidelijk binnen bij hem – en er was de vrouw die danste alsof ze iets van zich af wou schudden. Ze hadden zomaar kunnen figureren op The Party, de plaat die de hoofdmoot van het concert vormde en voor de hoogtepunten zorgde.

‘Twist Your Ankle’ was een zwierige versie van slowcore (een beetje zoals The Black Heart Procession probeerde met Amore del Tropico), maar ondanks de scheut joie de vivre kwam het feest in de tekst niet van de grond. “Everybody’s laughing at me / I wish I’d just stayed home”, klonk het zelfs – van pretbederf gesproken.

Andy Shauf #andyshauf #dok #gent @dokgent #democrazy #live #concert #gig #oneplus3t

6 Likes, 1 Comments - lieven (@liefwijn) on Instagram: "Andy Shauf #andyshauf #dok #gent @dokgent #democrazy #live #concert #gig #oneplus3t"

Ook in de op elkaar aansluitende verhalen van ‘Quite Like You’, ‘Begin Again’ en ‘To You’ wilde het maar niet lukken. Een halfdronken, vertrouwelijk gesprek tussen een man en een vrouw werd door hem als een flirt geïnterpreteerd – het gevolg was een wel heel erg ongemakkelijke scène, die nauwelijks werd verzacht door de naar kamermuziek lonkende melodieën van Shaufs band.

Andy Shauf Beeld Geoff Fitzgerald / RV

‘To You’ vormde een aaneenschakeling van gênante misverstanden en foute inschattingen die alleen tot nog gênantere situaties leidden. Als Andy Shauf hier ergens goed in bleek, dan wel dit: de awkwardness tonen die zo vaak bij menselijke verhoudingen komt kijken. Het was dan ook nogal ironisch dat juist tijdens een stil moment in deze song iemand luidop in de lach schoot en de sfeer heel even uit balans bracht.

Shaufs luisterliedjes zonder klassieke strofe-refrein-structuur vroegen wel om voortdurende aandacht. Dat bleek, door de combinatie met de immer smaakvolle, maar nooit uit de band springende muzikale omlijsting en de aanhoudend droefgeestige toon, niet altijd vanzelfsprekend. Benieuwd hoe dat straks uitpakt op een festival als Best Kept Secret.

Tragikomisch

Meermaals dachten we op DOK: Shaufs songs zijn zo beeldend dat er dringend iemand een bitterzoete indieprent à la Juno of Garden State van moet maken. Het is trouwens een wonder dat nog geen enkele Netflix- of andere serie – we denken aan iets als Lovesick – Shauf op de soundtrack heeft gezet.

Als we tips mogen geven: ‘The Worst in You’ (over altijd eerst het slechte in de ander en jezelf zien) of ‘Martha Sways’ (over te veel drinken en smachten naar een meisje dat je aan je ex doet denken terwijl je kop barst van de donkere gedachten – niet toevallig zit er met “dance dance to the radio” een Joy Division-verwijzing in die song).

En anders wel ‘The Magician’ (luchtige doo-doo-doo-zanglijn, hulpeloze tekst: “just a shaking hand without a concrete plan) of ‘‘Early to the Party’, met wat misschien wel een tragikomisch motto is voor ‘het leven volgens Andy Shauf’: “overdressed and underprepared”.

Een feestje op DOK? Nee dus. Maar wish I’d just stayed home?  Allerminst.

Andy Shauf speelt op zaterdag 17/6 op Best Kept Secret.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden