Dinsdag 11/05/2021

AchtergrondThe Serpent

De reus die op nazi's joeg: Belg speelde sleutelrol in waargebeurd verhaal achter Netflix-hit ‘The Serpent’

Links de échte Paul Siemons, rechts acteur Tim McInnerny, die zijn rol vertolkt in de Netflix-hit ‘The Serpent’. Beeld Netflix
Links de échte Paul Siemons, rechts acteur Tim McInnerny, die zijn rol vertolkt in de Netflix-hit ‘The Serpent’.Beeld Netflix

De best bekeken Netflix-reeks van het moment is The Serpent, een waargebeurd verhaal over de jacht op seriemoordenaar Charles Sobhraj. Dat die vandaag achter de tralies zit, is mede te danken aan een Belg: Paul Siemons. Het levensverhaal van de Kempense diplomaat die met een pagegaai op de schouder jacht maakte op de meest gezochte misdadiger ter wereld, leest als een serie op zich.

“Hey Knip, ben jij toevallig twee Nederlanders kwijt? Want ik denk dat ze ten prooi gevallen zijn aan een seriemoordenaar.” Het was met dat telefoontje dat Paul Siemons zijn collega-diplomaat Herman Knippenberg in 1975 op het spoor zette van Charles Sobhraj, een Franse psychopaat die minstens twaalf rugzaktoeristen drogeerde, beroofde en vermoordde. En hoewel Knippenberg die ochtend eerst dacht dat Siemons ‘iets te vroeg aan het aperitief was begonnen’, stortte hij zich toch op de zaak. De jacht die de twee diplomaten maken op Sobhraj is vandaag te zien in de Netflix-hit The Serpent.

Levenslessen bij de scouts

De reeks speelt zich af in het Thailand van de jaren ‘70. Bangkok was het eindstation van de Hippie Trail, een populaire reisroute die elk jaar duizenden backpackers naar Azië lokte. Vaak naïeve zielen, op zoek naar verlichting, die de stad omtoverden tot een soort vrijstaat waar bloot en drugs wél mochten. Ze waren makkelijke prooien voor Charles Sobhraj. Hij kon bovendien ongestoord te werk gaan, want de lokale politie interesseerde zich niet in verdwijningen van ‘langharig westers tuig’. Paul Siemons, op dat moment kanselier op de Belgische ambassade, deed dat wél. Pas na zijn telefoontje met zijn Nederlandse collega ging de bal aan het rollen.

De affiche van 'The Serpent', de best bekeken serie van het moment op Netflix. Beeld Netflix
De affiche van 'The Serpent', de best bekeken serie van het moment op Netflix.Beeld Netflix

In The Serpent is de hoofdrol weggelegd voor Knippenberg. Paul Siemons wordt vertolkt door de Britse acteur Tim McInnerny, bekend van onder meer Game of Thrones, Notting Hill en Blackadder. McInnerny meet 1,85 meter, de échte Siemons was een beer van 2,05 meter en 147 kilo die altijd een papegaai op de schouder had. Hadden de makers het geweten, ze hadden de vogel ongetwijfeld in de serie gestopt, maar volgens Siemons’ weduwe Nadine Lemoine (76) is niemand om foto’s of verhalen van haar man komen vragen. Nadine heeft The Serpent nog niet bekeken, in haar chalet diep in de Kempense bossen bestaat Netflix nog niet, maar wat ze er van hoorde staat haar aan. “Zo spijtig dat Paul dit niet meer kan meemaken.”

Een beeld uit de Netflix-reeks 'The Serpent': links de acteur die Herman Knippenberg speelt, rechts de acteur die Paul Siemons speelt. Beeld Netflix
Een beeld uit de Netflix-reeks 'The Serpent': links de acteur die Herman Knippenberg speelt, rechts de acteur die Paul Siemons speelt.Beeld Netflix

Paul Siemons was een kind van de roaring twenties. Hij werd op 13 juni 1920 geboren, als oudste van vijf zonen. Zijn moeder was huisvrouw, zijn vader stichter van verzekeringsmaatschappij De Vaderlandsche. Het gezin woonde even in Frankrijk, later ook in Nederland, maar het grootste deel van zijn jeugd bracht Paul door in België, op Kempense zandbodem. Hij behaalde zijn diploma economie, maar leerde zijn belangrijkste levenslessen bij de scouts. Kampen sjorren, vissen vangen — het waren technieken die hem goed van pas zouden komen.

Monsieur Granpol

Toen Paul 20 was, brak de Tweede Wereldoorlog uit en trok hij als verzetsstrijder naar de Ardennen om den Duits te bekampen. Twee jaar lang overleefden hij en zijn makkers in een bos. Ze overleefden bij gratie van de vangst van de dag. Schoten ze geen hert of vingen ze geen vis — en dat gebeurde regelmatig — dan werd er niet gegeten. Maar ook al zagen de troepen groen van de honger, ze kweten zich wel van hun taak. Fier als een gieter was Paul, toen hij erin slaagde de infrastructuur van een nazi-kamp op te blazen. Minder fier was hij op dat ene dodelijke slachtoffer dat hij maakte. De oorlog was halfweg toen hij een Duitser met blote handen vermoordde. Paul nam zijn gezicht in zijn handen, zette zijn duimen op de ogen van de man en duwde — tot er geen ogen meer te zien waren. “Zijn morele plicht”, noemde hij het zelf. De nazi die hij had omgebracht, had enkele dagen eerder een vrouw verkracht én gedood. Paul nam wraak, op zijn manier.

Monsieur Granpol, als verzetsstrijder. Beeld Photo News
Monsieur Granpol, als verzetsstrijder.Beeld Photo News

Na de oorlog trouwde hij met zijn jeugdliefde, Jeanne. Het koppel kreeg twee kinderen, Luc en Gilberte, en verhuisde naar Congo, waar Paul voor de immigratiedienst ging werken. Hij werd er de attractie van het dorp. Een blanke kolos van meer dan twee meter: dat hadden ze in Afrika nog nooit gezien. Het leverde hem de bijnaam ‘Monsieur Granpol’ op. Na amper een jaar stond ‘Granpol’ er alleen voor. Jeanne kon niet aarden in Congo, en verhuisde met de kinderen terug naar België. Paul bleef achter in Afrika, waar hij gezelschap zocht én vond bij Jacobus: een grijze papegaai die hij temde tot huisdier. De vogel werd zijn vaste compagnon de route. Waar Paul ging, ging ‘Jac’ske’ met hem mee, op zijn vaste stek op Pauls rechterschouder. Maakte zijn baasje een bruuske beweging, dan greep de papegaai zich met de bek vast aan Pauls oorlel, op zoek naar houvast. Jacobus verliet de schouder alleen om kattenkwaad uit te halen, om zich wanneer hij betrapt werd snel uit de voeten te maken, terwijl hij luid krijste: “Oooola, ‘k gon kletsen krijgen, zenne!”

Paul Siemons als gepensioneerde, met papegaai Jacobus op de schouder. Beeld Photo News
Paul Siemons als gepensioneerde, met papegaai Jacobus op de schouder.Beeld Photo News

Koning Boudewijn

Na 22 jaar Afrika ruilde Paul Congo in voor Thailand. In Bangkok vertegenwoordigde hij als kanselier de Belgische ambassadeur. Met zijn papegaai op de schouder ontving ‘Granpol’ er onder meer koning Boudewijn tijdens een officieel bezoek van de vorst aan Thailand. Na de uren maakte Paul samen met Herman Knippenberg jacht op Charles Sobhraj.

Paul noemde zijn Hollandse collega smalend ‘Klompje’. Want ook al streden ze voor een gezamenlijk doel — Sobhraj een halt toeroepen — hun visie kon niet harder verschillen. Waar Knippenberg alles volgens het boekje deed, loste Paul de zaken liever op zijn manier op, zoals hij als verzetsstrijder had geleerd. “Als het aan Paul had gelegen, had hij Sobhraj gewoon een kogel door zijn kop gejaagd”, zegt zijn weduwe. “Maar hij kon dat niet maken als kanselier, dat wist hij. Ze deden het dus op Knippenbergs manier. Die twee zijn altijd goed bevriend gebleven. We zijn zelfs uitgenodigd op het trouwfeest van Herman.”

De échte Herman Knippenberg met zijn Nieuw-Zeelandse vrouw. Hij stuurde de foto als kerstkaartje naar Paul Siemons en Nadine. Beeld Photo News
De échte Herman Knippenberg met zijn Nieuw-Zeelandse vrouw. Hij stuurde de foto als kerstkaartje naar Paul Siemons en Nadine.Beeld Photo News

Nadine en Paul leerden elkaar kennen in Thailand. Als jonge studente maakte Nadine haar thesis over de Thaise economie, ze zocht iemand die kon helpen en dat bleek ‘Monsieur Granpol’. Van een coup de foudre was geen sprake. “Ik vond hem interessant. Maar aantrekkelijk? Paul wist dat zelf ook. ‘Gatlelijk, maar niet lomp’, zo zette hij zichzelf in de markt. (lacht) Hij was trouwens nog altijd getrouwd met Jeanne.” Nadine en Paul schoten wél goed op, en hielden contact. Begin jaren ‘80 kreeg Nadine een telefoontje van Paul’s dochter Gilberte. Paul was gepensioneerd en woonde terug in België, zijn vrouw was overleden en zelf sukkelde hij met een galinfectie. “Kunt gij niet tijdelijk voor onze papa zorgen?”, vroeg de dochter. “Dan is hij niet alleen.” Nadine trok in bij Paul, in de bossen van Beerse. Ze is er nooit meer vertrokken.

“Hij en ik, dat klikte gewoon. We scheelden twintig jaar, maar ik heb dat nooit gevoeld. Paul was mijn ‘snoepke’, ik zijn ‘poeske’.” Terwijl Paul genoot van zijn pensioen, werkte Nadine lange dagen bij de Caisse Hypothécaire Anversoise. “Toen ik thuiskwam, stond het eten klaar en waren de boodschappen gedaan. En Paul deed véél boodschappen. Tijdens de oorlog had hij extreme honger geleden in de bossen. Hij hamsterde, alsof hij wilde vermijden dat het hem ooit nóg eens zou overkomen. Paul is al zeventien jaar dood, maar hier staat nog altijd een voorraadje wortelen en erwten in blik, dat hij heeft ingeslagen.”

Nadine Lemoine, de weduwe van Paul Siemons, in haar chalet in de bossen van Beerse. Beeld Photo News
Nadine Lemoine, de weduwe van Paul Siemons, in haar chalet in de bossen van Beerse.Beeld Photo News

Elke dag een zoentje

Af en toe stak zijn ‘ik-doe-het-wel-op-mijn-manier’-mentaliteit nog eens de kop op. Zoals die keer dat er jonge gasten een illegaal kampvuur stookten in het bos naast hun huis. Paul had de politie kunnen bellen, maar trok zelf naar de jongens – met zijn papegaai op de ene schouder en een geladen geweer over de andere. “Het was rap gedaan met dat vuurke-stook”, lacht Nadine. “Vergeet niet: Paul was een reus. Zijn kleren moest ik op maat laten maken en in onze auto hebben we de bestuurderszetel eruit laten nemen. Hij stuurde vanop de achterbank, anders paste hij gewoon niet in de auto. Maar hoe bruut en stoer hij ook overkwam, zo lief en charmant was hij als echtgenoot. Elke dag begon en eindigde met een zoentje. En elke vrijdag — zonder uitzondering — kreeg ik een boeket bloemen.”

Op zijn 83ste werd Paul ziek. “Hij was op, versleten. Maandenlang heeft hij in bed gelegen, eerst in het ziekenhuis, later in rusthuis Lindelo in Lille. Elke dag heb ik hem bezocht, elke dag heb ik mijn zoentje gekregen, tot hij op 2 januari 2004 gestorven is. Niet veel later is ook papegaai Jacobus overleden. Van verdriet, zei de dierenarts.”

Dat ‘Monsieur Granpol’ vandaag, zeventien jaar na zijn dood, schittert in de best bekeken Netflix-reeks van het moment, doet Nadine veel plezier. “Paul zou dat ook gewéldig gevonden hebben. Het is een bekroning van het werk dat hem jarenlang uit zijn slaap gehouden heeft. Als de mensen van Netflix eens zonder inspiratie zitten, mogen ze altijd afkomen. Pauls leven was zo speciaal, daar kunt ge een hele reeks van maken.”

Het doodsprentje van Paul Siemons. Beeld Photo News
Het doodsprentje van Paul Siemons.Beeld Photo News
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234