Donderdag 22/08/2019

Prince

De oude magie flakkert even op

Beeld UNKNOWN

Na vier jaar stilte brengt Prince vandaag niet één maar twee nieuwe cd's uit. Op de eerste, een soloplaat, staat sensuele funk centraal. Op de tweede, met 3rdEyeGirl als begeleidingsband, rockt hij in ware Jimi Hendrix-stijl.

Prince (56) behoort - samen met The Beatles, Bob Dylan, Bruce Springsteen en David Bowie - tot het selecte clubje artiesten die vijf classics na elkaar hebben uitgebracht. 1999, Purple Rain, Around The World in a Day, Parade en Sign o' the Times zijn stuk voor stuk cd's waar geen speld valt tussen te krijgen, en het is aan die opwelling van creativiteit te danken dat hij vandaag nog steeds volle zalen trekt.

Live blijft Prince een belevenis, maar in de studio kon hij recentelijk nauwelijks overtuigen. Zijn laatste écht goeie plaat, The Gold Experience, dateert ondertussen al van '95. Nadien volgden vijftien zwakke tot matige platen waarop zijn muzikaal genie nog slechts bij vlagen doorschemerde. Je voelde wel dat hij het nog kon, maar tegelijk liet de kwaliteitscontrole zo te wensen over dat de occasionele parel zat weggemoffeld tussen routineuze Prince by numbers-songs die op zijn hoogtepunt niet eens als b-kantjes hadden overtuigd.

Seks en liefde

Na vier jaar stilte verschijnen er vandaag plots twee nieuwe cd's tegelijk: één solo, en één met zijn vrouwelijke begeleidingsband 3rdEyeGirl, al leren de kleine lettertjes dat de bezetting op beide platen goeddeels dezelfde is. En laat ons meteen de vraag beantwoorden die er echt toe doet: geen van beide kan zich meten met de classics uit de jaren tachtig, maar niettemin behoren ze tot de betere die hij sinds de millenniumwende heeft uitgebracht.

Vernieuwend klinkt het allemaal niet, maar Prince zingt fantastisch - die falset blijft onovertroffen - en getuige het funky 'The Gold Standard' of de fraaie ballad 'This Could Be Us' heeft hij dit keer wel songs geschreven die méér zijn dan alleen maar een aanstekelijke groove. De thematiek van de nummers op Art Officia Age ligt voor de hand: het is al liefde en seks wat de klok slaat. Wie dacht dat 'Breakfast Can Wait' over spek met eieren ging, moet er de tekst maar eens op nalezen: "I think I want another bite of you / Breakfast can wait."

Beeld GETTY

Meisjes aan de micro

Plectrumelectrum is van een andere orde: daar staat Prince de gitarist centraal. Dat hij kleine mirakels kan verrichten met zes snaren is inmiddels bekend, en de solo's die de muzikale duizendpoot hier losjes uit de pols schudt zijn om duimen en vingers bij af te likken. Alleen verzandt de plaat halverwege in iets waar je de hand van de meester nog nauwelijks in herkent. Op 'Boytrouble' en 'Stop This Train', waar de meisjes achter de microfoon gaan staan, cijfert Prince zich weg achter zijn eigen begeleidingsband, waardoor die songs niet meteen tot de meest essentiële uit het aanbod behoren. 'Another Love' trekt die uitschuivers weer recht, en nadien volgt 'Tictactoe', een knappe popballad waar toch weer de magie van vroeger doorheen schemert.

'Funk N Roll', de single die op beide platen opduikt; is classic Prince: strakke, feestelijke funk waar je onmogelijk onbewogen kan bij blijven, en die live straks moeiteloos overeind blijft tussen 'Let's Go Crazy' en 'I Would Die 4 U'.

Slotbalans? Prince kan het nog, al stelt hij zich soms te bescheiden op ten opzichte van zijn eigen muzikanten. Zijn het onontbeerlijke platen? Dat niet. Maar je kan niet langs het spelplezier heen luisteren, én er staan voor het eerst sinds lang weer wat songs op die je graag opnieuw wil horen. Dus toch: een bescheiden heropleving.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden