Woensdag 18/09/2019

Strips

De opvallendste strips van deze week

Onder een loden hemel Beeld rv

Hugo Pratt lijkt ver weg in een nieuwe reeks rond het SAS (en de woestijnschorpioenen). De dood en twijfel brengen twee totaal verschillende mensen bijeen. Een sobere vertelling rond een klopgeest leidt al dan niet tot een horror op het niveau van The Amityville Horror. Duitse ingenieurs en piloten vluchten na de Tweede Wereldoorlog naar Argentinië. En Games of Thrones levert nu ook mensenetende trollen. Hm, of was het net andersom?

Een vreemd maar teder geraas ★★★★

Sinds enkele jaren staat er op een de achterflap van menig stripalbum nietszeggend geraaskal, alsof een uitgeverij de striplezer wil afschrikken. Korte samenvattingen maakten zo plots plaats voor citaten, die verder weinig met de inhoud te maken hebben. Dat is anders bij Een vreemd maar teder geraas. Hier staat: "Mijn plotse confrontatie met de dood had mij zulk een doodsangst aangejaagd dat ik ogenblikkelijk koos voor God – die toch sterker is dan de dood – en voor een leven in de schaduw van de dood. Om er alvast aan te wennen."

Dat doet de wenkbrauwen toch enigszins fronsen. De auteursnaam op de cover en de kleur die daar gebruikt wordt – paars – werken de verleiding verder in de hand. De Zwitserse auteur Zep, bekend van Titeuf en het onlangs op deze pagina’s besproken one-shot Mannen onder elkaar, had opnieuw nood aan strip over het leven, ver weg van het monstersucces waar Titeuf voor staat.

De auteursnaam op de cover en het paars werken de verleiding in de hand bij 'Een vreemd maar teder geraas'. Beeld RV

Waar Mannen onder elkaar een drukke praatstrip was over egotrippende rocksterren, is dit er eentje waar de stilte en zachtheid van mensen centraal staan. Hoofdpersonage is de kartuizer William. Kuisheid. Stilte. Soberheid. En een zwijggelofte. Na zo’n 26 jaar als kluizenaar in een klooster in Valsainte een onderkomen te hebben gevonden, lokt een testament hem naar Parijs. Hij wil niet, maar de zachte dwang van de kloosterambt spreekt boekdelen. "Het dak van de zuidvleugel is in erbarmelijke staat." Op zijn treinreis ontmoet hij een jonge vrouw die zowel kritisch als open is. "Ik ben terminaal", begint ze, in de hoop een gesprek over God te beginnen.

Een vreemd maar teder geraas – de titel wordt u snel duidelijk – is een innemend en respectvol opgebouwde beeldroman over onze plaats in de maatschappij, hoe we die invullen en hoezeer twijfel onlosmakelijk verbonden is aan ons bestaan. Op een uiterst charmante manier baant Zep zijn lezers richting denkpatroon van zijn papieren acteurs. De ene keer krijg je inzicht in zijn keuzes en leven via flashbacks, de andere keer is het via de hedendaagse drukte van mensen, gezichten, gevoelens en zelfs zijn erfenis. Net zoals voor Mannen onder elkaar maakt Zep voor dit boek willekeurig gebruik van zachte steunkleuren. Maar hier werkt het wel, die violet- of appelblauwzeegroene kleuren. Een opvallend sober en mooi boek. Over het leven. Ook al gaat het vaak over de dood.

Uit bij Daedalus.

'Een vreemd maar teder geraas' is een innemend en respectvol opgebouwde beeldroman over onze plaats in de maatschappij. Beeld RV

Onder een loden hemel 1 & 2 ★★★★☆

Feit: na de Tweede Wereldoorlog emigreerden veel Duitse piloten, ingenieurs en wetenschappers naar Zuid-Amerika om er hun stiel verder te zetten. Vooral naar Argentinië wordt uitgekeken wanneer generaal Juan Perón er in 1946 aan de macht komt en openlijk lonkt naar een moderne luchtvaartmacht en -industrie. De eerste die er een licentie krijgt, is weliswaar een Fransman, Emile Dewoitine, die het eerste straalvliegtuig van het continent ontwikkelt. Ondersteund door dat succes sticht de Argentijnse regering een geheim netwerk met als doel specialisten in Europa te overhalen om voor de Fuerzas Aérea Argentina te komen werken. Dat houdt ook in dat gevluchte nazi’s met valse Argentijnse paspoorten het land binnenkomen en de luchtvaartindustrie domineren, mét hulp van Péron. En zo kreeg het land zijn straal- en verkenningsvliegtuigen, bommenwerpers en passagiersvliegtuigen.

De cover van 'Onder een loden hemel' lijkt aan te geven dat het een typische vliegtuigstrip betreft, maar dat is niet het geval. Beeld RV

Voila. In dat milieu situeert scenarist Jack Manini (van de vorige week besproken lsd-strip Jack Coolzijn sterk tweeluik Onder een loden hemelDe cover van het slotdeel lijkt aan te geven dat het een typische vliegtuigstrip betreft, maar dat is niet het geval. Dit tweeluik is een lekker ouderwets verhaal waar naast luchtvaartspecialisten, vooral de femmes fatales, dictators, oud-nazi’s, romantici en onverschrokken avonturiers de dienst uitmaken. Menselijk drama staat er naast historiek.

Dat de scenarist de rol van (de vriendin van) Eva Péron zo uitspeelt, is een meesterzet. Het geeft het net wat meer cachet, al wordt in het dossier achteraan nergens haar rol in dit verhaal bevestigd of zelfs maar aangekaart. Buiten haar zijn alle hoofdpersonages fictief, wat Manini de kans gaf in alle vrijheid zijn naoorlogse verhaal te vertellen. Oud-nazi’s versus avonturiers die beiden strijden om hetzelfde: luchtvaart én vrouwen. Heerlijk ouderwets. Fijne spanningsboog. Knap getekend door Fransman Michel Chevreau en warm ingekleurd door – en dat is vrij uitzonderlijk – de scenarist himself.

Uit bij Daedalus.

Dat de scenarist de strip zelf inkleurde, is vrij uitzonderlijk. Beeld RV

Lanfeust Odyssey 9: De onnozele strateeg ★★★

Een knappe, rondborstige coverheldin die vanop de rug van een witte draak op haar achtervolgers schiet met een zwaar type pistool, gevolgd door een pagina waarop een troela met grote boezem een mensenetende trol afsnauwt? Yep, dat moet een Lanfeust-album zijn. Scène noch aanvalswapen komen in dit album voor, maar who cares? Dit universum is zo bizar, dat alles kan en mag. Twee kinderen die zich voorstellen als Kÿke en Flöpke (Quick en Flupke)? Check. Goden waarvan de ene er uitziet als een lelijke rups of een boomwortel, en rechtszaken aanspannen over vijandelijke overnames? Check. En lijkt die troon van scherpe zwaarden niet verdacht veel op die uit Games of Thrones? Nogmaals: check!

Toen de Franse scenarist Christophe Arleston en tekenaar Didier Tarquin in 1994 hun fantasy/science fiction
Lanfeust introduceerden, werden zowel zij als hun uitgeverij gepakt in snelheid. Een monstersucces volgde, met talloze spin-offs als gevolg, de ene al wat aangenamer dan de andere. Eén van de betere is Lanfeust Oddyssey. Goed, Arleston heeft na zo’n 25 jaar zijn beste kruit verschoten, maar deze reeks, dit album, heeft best nog wel veel moois te bieden.

Centraal staat Lylth de Eeuwige, een vreemd blauw wezen dat via een sterrenportaal in Lanfeusts Eckmül is terechtgekomen en een duistere energie kan manipuleren. In dit deel is ze terug van weggeweest. Energievretende banshees zijn plots overal te bespeuren en dreigen de planeet uit te moorden.

Scène noch aanvalswapen op de cover komen in dit album voor, maar who cares? Dit universum is zo bizar, dat alles kan en mag. Beeld RV

Lanfeust verliest even zijn waanzinnige kracht, waarna enkel zijn oerkracht overblijft (voor wie deze reeks niet kent: alle bewoners uit dit universum kregen één enkele oerkracht mee, van water laten bevriezen tot helende krachten of telekinese). Het verhaal eindigt met een rechtszaak waarin de goden beslissen of Lanfeusts waanzinnige populariteit en krachten hun voortbestaan niet bedreigen. (Vandaar de term ‘vijandelijke overname’.)

Arlestons bekende humoristische knipogen, die hij uit strips, literatuur en films haalt, blijven deze keer wat achterwege. De rode draad van het verhaal primeert. Het is vooral tekenaar Tarquin die de show steelt met scènes die er op papier wat gezapig moeten hebben uitgezien, maar die hij zo wervelend in beeld brengt, dat je het als lezer weer grijnzend en knikkebollend ondergaat.

Uit bij Uitgeverij L.

Het is vooral tekenaar Tarquin die de show steelt in het negende album van 'Lanfeust Odyssey'. Beeld RV

De gezusters Fox 1: Geesten, zijn jullie daar? ★★★☆☆

1848, een boerderijtje op het platteland van Hydesville in de staat New York. Twee jonge meisjes Margaret en Kate, de dochters van een aan de drank verslaafde pastoor, geven aan contact te hebben met een klopgeest en zetten daardoor een heel dorp op stelten. Plots is het uit met hun rustige leventje. Kranten berichten over het fenomeen, dorpsbewoners smeken om berichten van hun overleden dierbaren en het gezin wordt overladen met geschenken.

'De gezusters Fox' gaat over twee jonge meisjes Margaret en Kate, de dochters van een aan de drank verslaafde pastoor. Beeld RV

De lezer krijgt echter meteen zicht op wat er werkelijk aan de hand is: het is fake. De meisjes veroorzaken zelf de kloppende geluiden, die instaan voor een "ja", een "neen" of de letters van het alfabet. Of toch niet? Want steeds vaker wordt duidelijk dat bij sommige antwoorden geen van beide meisjes de geluiden veroorzaken. Hun groeiende populariteit wint het echter van hun angst…

De gezusters Fox is een sober gebracht verhaal, tergend traag opgebouwd door scenarist Philippe Charlot. Hij speelt met het genre, zodanig dat je in dit eerste deel nooit zeker weet of het nu een psychologisch verhaal is en blijft, of in het tweede en laatste deel transformeert naar een horror. Net omdat het alle kanten kan opgaan, wordt een aangename spanning gecreëerd. Alles onderhuids, voorzichtig aftastend, langzaam schuifelend naar een mogelijke apotheose, richting de horrorfilm The Amityville Horror. Of net niet, natuurlijk.

Grégory Chalet was de ideale man om dit verhaal te tekenen. Hoewel hij vooral bekend staat om zijn heroïc-fantasy (bij ons kennen we hem van Kabbala en Meesters van het spel), heeft hij zich de jongste jaren een nieuwe stijl aangemeten waarin eenvoudige cameraopstellingen en lichte tinten de overhand nemen. Die serene aanpak blijkt een enorme meerwaarde voor een verhaal als dit. Het lijkt op een niemendalletje, maar het is het niet. Misschien niet. Denk ik.

Uit bij Saga Uitgaven.

Eenvoudige cameraopstellingen en lichte tinten in 'De gezusters Fox'. Beeld RV

The regiment 1: Het verhaal van de SAS ★★

"Voor mij moest het in de eerste plaats een verhaal over kameraden worden, geen opsomming van militaire data en operaties. Dat menselijke aspect probeer ik te vrijwaren door de verhoudingen tussen de personages uit te diepen", aldus tekenaar Thomas Legrain (Sisco) over de start van deze nieuwe reeks.

Geen idee wat de Belg geslikt heeft ten tijde van die quote, maar helaas: The regiment lijkt wel een ode aan de heldhaftige SAS-leden met een opeenvolging van stereotype macho’s, ego’s, grootspraak en militaire operaties.

'The regiment' is een opeenvolging van stereotype macho’s, ego’s, grootspraak en militaire operaties. Beeld RV

Niet onlogisch, natuurlijk, als je de historiek van het SAS in beeld wil brengen. Dat elitekorps van het Britse leger bestond namelijk vooral uit buitenbeentjes die zich in andere eenheden niet thuis voelden. Geharde mannen, wiens opzet het was zich aan gevaarlijke missies te wagen: zo veel mogelijk brandstof, vrachtwagens en vliegtuigen achter vijandelijke linies vernietigen. De start van dit alles: 1941, in de Noord Afrikaanse woestijn nabij Egypte.

De echte oprichters ervan – Jock Lewes, Paddy Mayne en David Stirling – vertolken in dit album de hoofdrol. In deze inleiding wordt vooral hun afkomst en karakter geïntroduceerd, alsook hun eerste falen en successen. Want dit elitekorps kwam maar met moeite van de grond kwam, andere eenheden keken er op neer. Een glansrol is ook weggelegd voor de Long Ranger Desert Group, door grootmeester Hugo Pratt vanaf 1969 vakkundig in beeld gebracht in De woestijnschorpioenen.

Tekenaar Legrain valt met zijn realistische en vooral geloofwaardige settings en technische kennis niets te verwijten. Maar het blijft een saaie en voorspelbare reeks die enkel gemaakt lijkt voor de hardcore fans van geschiedenis- en oorlogsverhalen, die zich bovendien graag vergapen aan de technische aspect ervan. Hen wacht ook een 8 pagina’s tellend, erg technisch dossier over het SAS. Op zoek naar enige emotie? Hm, een blokje omlopen, misschien? Want u loopt er gegarandeerd meer emoties tegen het lijf dan ook maar érgens op de 64 pagina’s van dit vehikel.

Uit bij Le Lombard.

Tekenaar Legrain valt met zijn realistische en vooral geloofwaardige settings en technische kennis niets te verwijten in 'The regiment'. Beeld RV
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234