Zondag 16/05/2021

DM ZaptFrederik De Backer

De oneindige goedheid van Roger Lybaert, een grootvader voor heel Vlaanderen

Roger Lybaert en zijn vrouw Vera Everaert. Beeld VRT
Roger Lybaert en zijn vrouw Vera Everaert.Beeld VRT

Frederik De Backer zet de blik op oneindig. Vandaag: Roger

Ik verdenk mijn moeder ervan te blijven roken om toch maar niet oud te hoeven worden. Dat ze liever maandenlang afziet dan jarenlang wegkwijnt. En hoezeer ik haar bekoelende hand in de mijne ook vrees, ik begrijp dat. Ik let zelf ook niet op wat ik eet. Liever plots weggerukt na 42 jaar zoals mijn vader, dan verlaten door lichaam en geest na 86 zoals de hare.

Een contract op onze voorwaarden; als iets ons moet kapotmaken, laat het dan wijzelf zijn.

Ik begrijp haar angst voor afhankelijkheid, ook al is ze pas 63. Haar drang om door het leven te razen. Het vieren van haar vitaliteit. Ik begrijp het dus zeker van mensen die 10, 20 jaar ouder zijn. Ook al lijken die hun levenskracht vooral te etaleren tegen 30 per uur op een steenweg, elke keer weer in de auto voor de mijne. Briesend, tierend, met het stuur tussen de tanden belijd ik mijn begrip. “Rustig maar, ieder aan zijn eigen tempo”, hijg ik en ik veeg het zweet uit mijn nek.

Jaja, ik zal wel een lul zijn, maar het is niet omdat je grijs haar hebt dat je per definitie deugt. Ook racisten worden oud. Idiotie is een slepende ziekte, die je meedraagt van kribbe tot kist. Ongeneeslijk, maar helaas niet acuut.

Gelukkig zijn er ook mensen als Roger Lybaert. Die schreef zich naar de eeuwigheid met een open brief in Knack, waarin hij opriep tot mededogen en aandacht voor de weinige vrijheden van rusthuisbewoners. Het soort mens dat je 150 wil zien worden, in de beste omstandigheden. Een grootvader voor heel Vlaanderen.

Toen zijn vrouw Vera hulpbehoevend werd, is hij haar gevolgd naar het woon-zorgcentrum. Dat alleen al. Dat je alles inruilt voor een duur gebrek aan privacy, enkel en alleen uit liefde voor een ander. Hoe breng je het op? Er is één moment in deze documentaire dat ik door tranen gewaasd heb bekeken. De foto. De oneindige goedheid waaruit deze man lijkt opgetrokken. En hoe waardig hij zijn zielsverwoestende lot ondergaat. Hij deed me denken aan mijn eigen grootvader, aan hoe kaarsrecht ook hij bleef onder de loden lasten die het leven hem telkens weer op de schouders legde. Mannen voor wie een standbeeld nooit kan volstaan, omdat zo’n inborst niet in brons te vatten valt.

Roger biedt een blik achter de gesloten poorten van het woon-zorgcentrum in een uitzonderlijke tijd, blijft terecht vragen om meer aandacht en middelen voor hulpbehoevenden, en is een waar eerbetoon aan een prachtig iemand.

Ik worstel met mijn eigen cynisme om het aan het klavier toe te vertrouwen, maar de wereld zou een betere plek zijn met meer mensen zoals Roger Lybaert. Dat het tweede deel van die zin als een cliché wordt beschouwd, als melig of banaal, zegt alles over de wereld zoals we die hebben vormgegeven. Maar niet alles hoeft ongeneeslijk te zijn.

Roger, nu op VRT NU.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234