Zondag 23/02/2020

Review

De Nieuwe Lichting: lichtgewichten en nieuwe beloften

Beeld Alex Vanhee

Wanthanee, Clear Season en Equal Idiots moeten de toekomst van de Belgische muziekscene verzekeren. Zij kwamen gisteravond alleszins als winnaars uit de bus tijdens De Nieuwe Lichting. De luisteraars van Studio Brussel kregen voor het vierde jaar op rij het laatste woord bij de stemming in deze talentenjacht. Ons rapport? Dat leest u hieronder.

Wanthanee

"Ssssttttt...." In koor berispen concertgangers elkaar wanneer Wanthanee met een fragiel 'Only Shadows Remain' op het podium staat. De kans dat haar porseleinen song over een gebroken hart ook aan diggelen zou slaan door het rumoerige publiek is inderdaad groot. Maar uiteindelijke overstemt de "nachtegaal uit De Panne" die lawaaimakers met een oorverdovend zangtalent.

Uit meer dan 800 inzendingen werd zij door een vakjury naar voren geschoven. In de AB wordt meteen duidelijk waarom. Op vrij eenzame hoogte staat deze West-Vlaamse songschrijfster met Thaise roots. Nu eens klinkt ze als Mariee Sioux, dan weer als Florence Welch of Hannah Reid van London Grammar. 'Only Shadows Remain' schreef ze op haar zeventiende, toen de relatie met haar eerste lief op de klippen liep. Een beetje naïef klinkt het nummer ook, maar geen moment klef of puberaal. De versie van 'Daydream' van The Wallace Collection overtuigt helaas iets minder: de machtige apotheose van het origineel blijft namelijk uit, al liet de songschrijfster drums en cello aanrukken. Maar goed: een mens heeft eigenlijk maar één wereldsong nodig om zwaar te wegen in De Nieuwe Lichting.

Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Equal Idiots

Het komt uit de Kempen, is luid en heet niét Natalia. Ra-ra, wat is het? Lang hoefde u heus niet te raden in de AB. Equal Idiots bleken de ultieme lawaaimakers van de Lichting. "Bier drinken en kut roepen-rock" noemen ze hun genre zelf. Die beschrijving kwam aardig dicht in de buurt van wat wij zagen en hoorden: een duo dat met rammelende garagerock en een punkesprit niet bepaald aanspraak maakte op een originaliteitsprijs, maar op het podium wél wist te overtuigen met withete gitaren en donderende drums.

De frontman - een rosse krullenbol - wisselde tussen zingen, roepen en keffen, en kwam daar wonderlijk goed mee weg. Veruit de beste cover van de avond stond overigens op hun conto: een laaiende, stekelige versie van Plastic Bertrands faux-punkhymne 'Ca plane pour moi'. Achteraf konden ze terecht op een zeldzaam overdonderend applaus rekenen.

Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Clear Season

U viel ook als een blok voor de melancholische pop en ogenschijnlijke boekhouders-charme van Clear Season, een gezelschap dat hoorbaar dweept met Coldplay en Bon Iver. De Kortrijkse band klonk tijdens de live-versie van 'Don't Take Too Long' ook wel een beetje als slippendragers van Chris Isaak - dien kopstem in 'Wicked Game' lag alleszins bestorven in de keel van de frontman. Hun cover van Toy wekte dan weer evenveel argwaan op als de titel deed uitschijnen: 'Suspicion' laat zich kennelijk niet straffeloos imiteren.

Beeld Alex Vanhee

Hulder

Eén opmerkelijke constante tijdens De Nieuwe Lichting: covers bleken een onoverkomelijk struikelblok voor de meeste jonkies. Zo beet Hulder zijn wijsheidstanden stuk op 'Icon' van Daan. De knappe Johnny Cash-benadering van het origineel werd ingeruild voor psychedelische pop. Dat genre zat weliswaar in het DNA van de Gentse groep, maar die stijlbreuk kwam Daans classic niet echt ten goede. Niettemin had Hulder wat ons betreft ook in de top 3 van De Nieuwe Lichting mogen eindigen. Wat zanger Nick Benoy te kort kwam in toonvastheid, compenseerde hij moeiteloos met charisma en overtuigingskracht als frontman. De nieuwe Bed Rugs, vingen we ergens op. Stomme vergelijking: de oude is nog lang niet versleten. Maar in een perfecte purperkleurige acid-wereld kunnen beide bands probleemloos naast elkaar bestaan. Hulder blij, wulder blij.

Beeld Alex Vanhee

normanhoffman

Vooraf werd normanhoffman aangekondigd als Die Antwoord uit Antwerpen. Tja. In de koekenstad zal vàst wel ergens een onderkomen nachtwinkel te vinden zijn met beschimmelde koelkasten en een nest weerspannige kakkerlakken. Hen vergelijken met dit Zuid-Afrikaanse rariteitenkabinet bleek in elk geval te veel eer. De studio-opnames van normanhoffman schiepen weliswaar nog enige verwachtingen, maar live viel dit onnozele gezelschap roemloos door de mand. Dun gespoelde beats, flets geneuzelde rhymes en een inspiratieloze strippers-choreografie van een zekere Kelly maken je niet noodzakelijk even "zef" als Ninja, ¥o-Landi Vi$$er of DJ Hi-Tek. To add insult to injury werd 'Twee meisjes' van Raymond van het Groenewoud schaamteloos en beschamend door de mangel gehaald. Aan het eind ondernam de mc van dienst een ijdele poging om alle handen in de lucht te krijgen. Pijnlijk: géén reactie in de zaal. U was weer een snugger publiek.

Froze

Meest vertederende beeld van de avond? Het zicht op vader Lieven Tavernier, die vlak voor de liveshow in de AB stoïcijns leunde tegen het podium en wachtte op zijn zoon, waarbij hij omringd werd door tientallen bakvissen, die om ter drukst stonden te kwetteren en te twitteren.

Zijn zoon? Die liet zich in de AB aanspreken met Froze, en zou u mogelijk al langer kunnen kennen. Hij maakte vorig jaar alleszins een plaat voor het label Rauw & Onbesproken. Die langspeler eindigde met Taverniers classic 'De Fanfare van Honger en Dorst'. Op die cover hoefde je in Brussel evenwel niet te rekenen. Wél op een rechtstreeks uit het hart getapte muzikale brief aan Luc De Vos, waarin 'Mia' van Gorki verwerkt werd. Jammer genoeg bleek die veredelde cover véél meer gensters te slaan dan 'Ongekroonde Koning'. Dat nummer moest het eerder hebben van een vrrree wijs Gents accent dan van een origineel geluid. Wij werden er alleszins nogal old schoolmoe van.

Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Rhea

Net zo goed old school, maar wél heftig: de rauwe, groovende rock van Rhea. In de AB toonde deze groep uit het Gentse méér Sturm und Drang dan Goethe, en klonk ze smeriger dan de republikeinse primaries. Gitarist Guillaume Lamont? Die kende u mogelijk nog van Jacle Bow, dat vorig jaar één van de acht finalisten in De Nieuwe Lichting was. Opnieuw greep hij naast de eretitel, maar toch schopte deze Andrew Stockdale-lookalike het tot één van de blikvangers van de avond. Zijn rock-'n-rollbravoure sprong alleszins direct in het oog. Helaas: ook Rhea ontsnapte niet aan de vloek van de knullige cover. Balthazars 'Do Not Claim Them Anymore' bleek veel te hoog gegrepen: de minimalistische grandeur van het origineel werd door deze jonkies botweg onder de voet gelopen met rammelrock die het repetitiehonk niet noodzakelijk hoefde te verlaten.

Beeld Alex Vanhee

Modern Art

Zelf noemen ze hun muziek een "triootje tussen Elliott Smith, Phoenix en The Zombies", maar ons schoot eerder "chiro", "kampvuur" en "waar is de uitgang?" door het hoofd. Zachte fluisterpop. Sààie fluisterpop. Maar goed: omdat we onszelf beloofd hadden niet langer door het leven te gaan als een kankerend stuk chagrijn: het baslijntje in de verder tamelijk overbodige cover van 'Lena Lena' klonk best wel leuk.

Beeld Alex Vanhee
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234