Zondag 25/08/2019

Reportage Festivals

De ‘next level vip’ heeft geen oog meer voor het festivalpodium

Op de super-exclusieve poolparty in het nabijgelegen Saguaro Hotel geeft niemand iets om wat er gebeurt op het podium van Coachella. Beeld getty images

Spoiler alert: de vipdorpen op onze festivals stellen weinig voor. Meer dan tenten vol gin-tonic hijsende BV’s zijn het niet. Toch zouden er ook next level VIP rooms bestaan, waar échte Very Important People zich tegoed doen aan échte luxe. Achter gesloten deuren. Ook bij ons?

Er was een tijd, lang geleden, dat je naar een festival als Rock Werchter trok om met een rood Belga-hoedje op (bij goed weer) of in een zwarte Humo-regenjas (bij slecht weer) naar groepen te staan kijken. Verder hield de homo festivalitis zich bezig met skydiven, crowdsurfen en languit door de modder slieren.

De Q-fanbus

Gelukkig voor sponsors, politici, BV’s, prins Laurent en journalisten – lui kortom die zich nét iets te goed wanen om tussen de plebejers op de wei aan te schuiven voor een pint of Vietnamese loempia – vond men op een gegeven moment het vipdorp uit. Uitverkorenen kunnen daar een pint drinken uit een écht glas, er zijn propere wc’s en er valt ook iets te eten – koud buffet met aspergerolletjes (festivals op het platteland) of premium burgers (de grote festivals). Ergens onderweg werd de pint vervangen door de gin-tonic, maar alles is in de vipdorpen best te betalen.

De sfeer? Ooit zag ik Vincent Van Quickenborne in de vip-area van Werchter – een van de edities waarop Metallica headlinede – met in zijn kielzog een schare volgelingen. Fans van hemzelf én van Metallica, want heel de buslading, Van Quickenborne incluis, had zich in een wit T-shirt getooid met daarop het opschrift ‘MetalliQa’ – met de Q van Quick. Ik herinner me vooral die ene benevelde MetalliQa-fan die ’s avonds laat in het vipdorp op een stoel naar zijn eigen hoopje kots zat te staren. Metallica had allang gedaan met spelen, de Q-fanbus was vast al terug in Kortrijk, de schoonmaakploeg moest de arme jongen letterlijk buitenkuisen.

Een anekdote die de ‘glamour’ in de vipdorpen van onze Vlaamse festivals perfect samenvat.

Maar het kan ook anders, next level zeg maar. Niemand heeft het in reviews van het Amerikaanse festival Coachella, in de Coloradowoestijn in Californië, over de muziek, wel over de topmodellen en actrices die er helemaal gestyled verschijnen en zo snel mogelijk weer verdwijnen richting een van de exclusieve poolside parties in motels rond het festivalterrein. Een plaatsje op de gastenlijst van zo’n next level vip poolside party in een omringend hotel is bij een bepaald publiek méér gegeerd dan een ticket voor het festival zelf.

Butlers en sushi

Wie ze weet te lokaliseren, én in het bezit is van een goeie verrekijker, kan proberen gelijkaardige viptaferelen gade te slaan bij de ‘mansions’ die Tomorrowland ‘ergens in het groen’ in de buurt van het festivalterrein verhuurt aan welgestelde, voornamelijk buitenlandse gasten. Want bij ons geven de dancefestivals de voorzet inzake next level VIP treatments. Logisch: die elektronische festivals spruiten voort uit het nachtleven, waar de hele vipcultuur van met rode pluchen koorden afgesloten areas vol magnumflessen champagne uiteindelijk is ontstaan. Tomorrowland heeft tien van die fameuze man­sions: containervilla’s die volledig aangepast kunnen worden aan de wensen van de gast. Een roze geschilderde mansion, enkel ingericht met Vitra-meubelen, voorzien van een koelkast vol vegan food én flessen Dom Pérignon, inclusief butler én sushiontbijt? Kan geregeld ­worden. Voor ettelijke ­tienduizenden euro’s, ­welteverstaan.

Beeld Bart Schoofs

Debby Wilmsen van Tomorrowland: “We gaan zo ver als de gast wil. Een volledig hotel afhuren in Antwerpen kan evengoed.” Wie die mysterieuze gasten dan wel zijn? Silicon Valley-moguls, leden van de Britse koninklijke families en miljonairs uit Azië, zo blijkt. “Niet Harry en Meghan, wel dichte familie die op de voorste rijen van hun huwelijk zaten”, aldus Wilmsen. “Ook de tweeling die eigenaar is van Bitcoin, die je misschien kent van de film The Social Network (de Winklevoss-broers stichtten Facebook samen met Mark Zuckerberg, KV) boekte al zo’n bijzonder arrangement op Tomorrowland.”

Van de mansion of het hotel gaat het met een privéchauffeur richting Boom, waar de vip via een aparte ingang naar een aparte loge wordt geleid, waar aangepaste drankjes en hapjes ­klaarstaan. Of naar het geheime restaurant dat is ingebouwd in het hoofdpodium, waar deze editie Nick Bril van The Jane en August de sterren van de hemel zal koken.

De meest decadente afterparty’s op Tomorrowland vinden plaats in de mansions en de hotels. Wilmsen: “Iedereen doet daar wat hij of zij wil, natuurlijk. Wij regelen alles voor de mansions, die ook een jacuzzi hebben. Maar we voorzien géén illegale dingen. Drugs, of een ­zwembad vol krokodillen, doen we dus níét. Trouwens: bij die échte vips druipt de rijkdom er zelden vanaf. Zij willen vooral comfort en privacy. Ook de dj’s die hier spelen, zeggen dat de sfeer op Tomorrowland low profile is vergeleken met pakweg Coachella. Felix De Laet (Lost Frequencies, red.) gaat er ieder jaar heen en zei me dat er op Coachella veel te veel aandacht wordt gegeven aan vips en influencers. Eens op het terrein voor het podium is iedereen op Tomorrowland gelijk – we regelen bijvoorbeeld géén security voor onze vips. Want op de wei is de regel: everybody is a vip.”

Neerkijken op de massa

Dé trend van de laatste jaren is dat festival­weides een ‘verluxingsproces’ hebben doorgemaakt, niet in het minst door de (internationale) invloed van Tomorrowland. Het eten op de weides werd beter, er werd meer ingezet op belevenis en comfort en er kwamen zogeheten glampingformules op de kampeerterreinen: ‘iedereen vip’ werd het nieuwe adagium.

Tegelijk het hoogte- én dieptepunt van die internationale trend was het Fyre Festival twee jaar geleden. Met veel poeha maakten topmodellen als Bella Hadid en Kendall Jenner reclame voor een nieuw luxury music festival op de Bahama’s, waar iederéén zich Bella of Kendall zou kunnen wanen als je maar genoeg geld neertelde voor een all-inticket. Het bleek puur bedrog: de beloofde luxevilla’s en sterrenmaaltijden bleken tenten en pakjes boterhammen, het festival werd afgelast en ging de geschiedenis in als ‘the festival that never happened’.

Beeld Bart Schoofs

Helemaal echt en credibel is het uitermate ­hipster, op ecologische leest geschoeide elektronische festival Paradise City bij ons in Perk, op 5, 6 en 7 juli. Paradise City is een rabiate aanhanger van het ‘everybody is a vip’-principe: er is namelijk géén aparte vipruimte. Organisator Gilles De Decker: “Wie dat wil, kan een ticket boeken mét gastronomische ervaring – een diner van Seppe Nobels van Graanmarkt 13 – maar die beleeft iedereen in dezelfde comfortzone op het terrein, we gaan geen onderscheid maken tussen onze gasten.”

Is het eigenlijk ook niet gewoon uit de mode, dat hele clichégedoe? Wie ooit in oerdiscotheek Pacha op Ibiza is geweest, heeft ze gezien: de rijke Russen die omringd door schaars geklede vrouwen en flessen champagne vanop een verhoog letterlijk ‘neerkeken’ op de massa, vaak met een verveelde blik. Een idee van luxe dat compleet passé is? De Decker: “Dat patserige bestaat nog hoor, ook in de Vlaamse discotheekwereld. Maar Paradise City heeft z’n roots in het underground technocircuit. Daar heerst een heel andere mentaliteit, beetje ­hippie. Een absoluut voorbeeld voor ons is het Amerikaanse Burning Man-festival.”

Susan Sarandon

Wie ‘hippie’ zegt en ‘trendy’, zegt inderdaad het Burning Man-festival in Nevada. Eigenlijk is Burning Man geen festival, maar een kunststad gebouwd door z’n bewoners. Je moet je als bezoeker aansluiten bij een kamp, geld heeft er letterlijk geen waarde: in de bar geraak je aan een drankje door zwerfvuil in te leveren. Bart Roman, medeorganisator van het elektronische festival WECANDANCE in Zeebrugge, was al drie keer op Burning Man en ziet er eveneens een voorbeeld in: “Maar je moet niet naïef zijn. Ook Burning Man heeft z’n exclusieve vipkampen, weliswaar georganiseerd door externen, vaak hotels. Nu zijn alle kampen wél voor alle bezoekers toegankelijk, helemaal in de vrije geest van Burning Man, maar er komt ook kritiek op die ‘hotelkampen’ omdat de commercie de creativiteit van Burning Man kapot zou maken. Toch heb ik één keer zo’n ‘hotelkamp’ geboekt, ­georganiseerd door Cirque Gitane, de rooftopbar van het Le Petit Ermitage-hotel in West Hollywood. Ja, dat kostte geld, maar het was ook supercool. Ik heb er een feestdis meegemaakt ter nagedachtenis van Timothy Leary (LSD-goeroe uit de sixties, KV). Susan Sarandon zat naast me aan tafel. Dat zijn geen alledaagse ervaringen. Net zoals die keer dat ik op een festival stond in de jungle van het Mexi­caanse Tulum: exclusief gewoon al door de locatie.”

Ook WECANDANCE, het festival dat Roman zelf runt, wil iedereen een vipgevoel bezorgen, bijvoorbeeld door – of wat had u gedacht – met een sterrenchef te werken. Deze editie is dat Syrco Bakker van Pure C. Het festival is diepgeworteld in het edgy segment van onze nightlife scene en modegericht, met een jaarlijks thema waarbinnen de bezoekers zich kunnen opkleden – dit jaar is dat ‘safari nomads’ – én podia van de Knokse discotheek Kitsch Club en de Brusselse club Bloody Louis. Beide clubs hebben ook een viproom op WCD: een zeker m’as tu vu-gehalte hoort nu ­eenmaal bij het nachtleven, én op een afgeleid festival ervan? Roman: “Ach, ik zou zelf nooit naar een festival gaan om in zo’n viproom te ­blijven, maar ieder z’n ding. Enkel vrienden en familie komen trouwens in die vipruimtes. Influencer zijn, volstaat écht niet om op onze gastenlijst te komen.”

Halfbakken BV’s

En zo zijn we bij alweer de nieuwste trend beland. De bedoeling mag dan wel zijn dat ‘iedereen op de wei’ zich een vip voelt tegenwoordig, in de vip-areas achter het podium stootte men de afgelopen jaren net iets te veel op wannabe’s, van halfbakken BV’s tot freeloadende influencers. De democratisering van de vip heeft er nu eenmaal ook voor gezorgd dat het begrip flink uitgehold is geraakt, hoog tijd dus voor een herdefiniëring van die ‘very important person’.

Tomorrowland geeft principieel géén ­vipkaarten gratis weg, ook niet aan wanhopig mailende BV’s. Wilmsen: “De aanvragen stromen weer mijn mailbox in, maar telkens antwoord ik hetzelfde: Tom Waes of Eden Hazard, allemaal betalen ze voor hun ­kaarten.”

Roman: “Ik spreek ­misschien tegen mijn eigen winkel, maar de échte very important people op een ­festival vind je nog altijd in het artiestendorp: de ­muzikanten. Zonder hen géén feest.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden