Maandag 27/01/2020

DM Zapt Frederik De Backer

De middeleeuwen hadden geen draken of pratende bomen nodig om aaneen te hangen van de waanzin

Damian Hardung en John Turturro in ‘The Name of the Rose’. Beeld rv

Frederik De Backer zet deze week de blik op oneindig. Vandaag: The Name of the Rose op Eén.

Ik vond de middeleeuwen leuker toen ze nog in de vorige eeuw plaatsvonden. Telkens wanneer vandaag iemand in een harnas wordt gehesen, haalt men de draken van stal. Ooit reed een ridder nog gewoon op een paard. In plaats van op zijn tante.

Fantasy is Engels voor te lui om iets op te zoeken. De middeleeuwen hadden geen draken of pratende bomen nodig om aaneen te hangen van de waanzin. Een millennium van bloedvergieten, brandstapels en perversie: fantasie is wel het laatste wat je nodig hebt om daar een boeiende reeks over te schrijven. En als je als scenarist écht wat fantasie kwijt wilt, geef je ridder dan een laserkanon. Laat hem rondrijden op een tijger. He-Man, dát is fantasy.

Ik zag The Name of the Rose voor het eerst op school, toen een allang weer vergeten leraar even geen zin had om les te geven en dan maar de tv liet binnenrollen. Draken waren toen nog gewoon voor losers. Een tiental jaren later las ik het boek en vandaag bekeek ik enkele afleveringen van de tv-reeks. Ik heb intussen meer vieze vadertjes gezien dan de katholieke kerk er al die jaren bewust géén heeft gezien.

Deze keer speelt John Turturro William van Baskerville, maar ik zie gewoon weer Barton Fink of – tegelijk dichterbij én verder af van de materie – Jesus uit The Big Lebowski. Maar geen probleem, want de oorspronkelijke William werd gespeeld door James Bond, dus ze hadden net zo goed Marijn Devalck kunnen nemen. Zolang de Italianen ook nu maar weer Engels praten.

“My dear Adso, it’s elementary”, monkelde Sean Connery destijds, maar Turturro is de wáre Sherlock, wat wel vaker gebeurt als de hoofdrolspeler meeschrijft aan de reeks. In deze versie toont William zijn genie door een weggelopen paard perfect te beschrijven zonder het ooit te hebben gezien, terwijl hij in de film gewoon het toilet aanwees. Duits en zelfs Chinees is geen probleem voor onze Johannes. Penitenziagite, Turturro, hoogmoed is een zonde.

Maar de grootste vernieuwing is het kille filtertje dat nu over de beelden kan worden gelegd. En waar je in de film liefst drie kwartier moest wachten op de eerste tepels, krijg je die nu, zoals verplicht in dit soort reeksen, al binnen de eerste drie minuten voor de kiezen. Nog voor de generiek! Ook in 2020 lezen we de Playboy voor de interviews.

Ik heb de film eens herbekeken, en zo’n laagje kou is mooi, maar de freaks zagen er zoveel beter uit in 1986, toen een lelijkaard nog niet mooi moest zijn. Die abdij leek wel een leprakolonie. Neem me ook dat niet af, Turturro, met je verrekte gelofte van armoede. Míjn zonde is gulzigheid. Laat de freaks tot mij komen!

Wie zeven uur van zijn leven wil besteden aan een handvol dode monniken, kan beter het boek lezen. Daarvoor moet je tenminste wat fantasie gebruiken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234