Zaterdag 07/12/2019

Recensie

De mayonaise pakt niet bij Wunderbaum

Beeld Karin Jonkers

Met Superleuk, maar voortaan zonder mij brengt acteurscollectief Wunderbaum een locatievoorstelling gebaseerd op het gelijknamige essay van David Foster Wallace. Van zijn scherp observatievermogen, subtiele humor en existentiële eenzaamheid blijft op het podium echter weinig over.

Gedurende de hele voorstelling in een koude havenloods worden op een groot scherm geregeld beelden geprojecteerd van het leven op een cruiseschip. Lege gangen passeren de revue naast drukte in de lift, de zee en mensen op het dek. De tristesse die ervan uitgaat is meteen één van de betere aspecten van het stuk. Want de typetjes die de acteurs van Wunderbaum op de voorgrond brengen, weten minder te overtuigen.

In A Supposedly Fun Thing I’ll Never Do Again doet Amerikaans auteur Foster Wallace verslag van zijn week op een cruise-schip. Via een reeks tragikomische anekdotes biedt hij een vlijmscherp inzicht in de hedendaagse entertainmentindustrie en bij uitbreiding in de Westerse maatschappij.

Blackface

Die thematiek past perfect bij Wunderbaum. De afgelopen vijftien jaar liet het collectief zich geregeld opmerken met maatschappijkritisch (locatie)theater vol documentaire elementen. Niet toevallig gingen de makers ter voorbereiding van deze productie zelf op cruise en voerden ze er een act op. Alleen vraag je je als kijker voortdurend af wat ze nu precies willen vertellen. Is het hun bedoeling om cruise-gangers te kijk te zetten? Maken ze liefst vooral een lollig stuk? Wat willen ze met David Foster Wallace? Of heeft Wunderbaum het eigenlijk vooral graag over Wunderbaum? Samen met de makers ben je als kijker snel het noorden kwijt.

Beeld Karin Jonkers

Hoewel Maartje Remmers zich in het verleden meermaals bewees als rasactrice, slaat ze de bal mis in een tergend lange scène waarin ze één van Wallace’s personages speelt die verongelijkt is over hoe hij haar heeft neergezet. Hoewel ze ironie als genre probeert te tackelen, komt ze niet verder dan een typetje uit pakweg Flodder. Pijnlijker wordt het wanneer het collectief vorm geeft aan de onderbetaalde arbeiders op het schip. Misschien is het hun bedoeling uitbuiting aan te klagen. Maar wanneer ze met valse snorren en stereotype accenten op koldereske wijze Griekse bemanningsleden nadoen, is blackface niet veraf.

Enkel Walter Bart slaagt erin om zijn personage iets van de diepgang mee te geven die ook bij Foster Wallace te vinden is. Ook de eindscène toont iets van de milde schoonheid waarmee Wunderbaum in vroegere voorstellingen de maatschappij afbeeldde. Terwijl je beelden ziet van een gang vol koffers, vertelt het kamermeisje over de families die er de afgelopen week verbleven. De kleinmenselijke anekdotes schetsen een raak beeld van de hedendaagse Westerse mens.

Maar die ene sterke scène laat dus veel te lang op zich wachten. Misschien is het tijd dat Wunderbaum op zoek gaat naar een nieuw procedé. Of dat ze op zijn minst terug samenwerken met een goede dramaturg.

Tot en met 17/11 in Monty, Antwerpen (op locatie). 

Monty.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234