Zaterdag 19/10/2019

Netflixpop

De manier om als band bekend te worden? Tv-series!

De muziek van Kaleo duikt bijzonder vaak op in tv-reeksen. Beeld rv

Televisieseries zijn steeds belangrijker voor bands. Zo is de IJslandse band Kaleo - dit weekend op Best Kept Secret - hofleverancier van de seriepop. Ze zijn te horen in onder meer Lucifer, Blindspots, Vinyl, Empire en Orange is the New Black. En de IJslanders zijn niet de enige die succes hebben dankzij producenten als Netflix.

Ontroerend momentje aan het einde van aflevering drie, seizoen één, van de toch al zo briljante Netflix-serie Master of None van de Amerikaanse comedian en acteur Aziz Ansari. Een flirt van hoofdpersoon Dev met zijn knipperlichtvriendin Rachel loopt uit op een teleurstelling. Rachel is terug bij haar ex, ontdekt Dev bij het afscheid. Geen gezoen dus. Wel onhandig gedoe op een donkere straathoek.

Rachel loopt weg, de New Yorkse nacht in. Dev blijft versteend achter; het wil maar niet lukken met zijn dates - en eigenlijk met zijn hele leven niet. De camera neemt afstand. En dan: van heel ver komt een feeëriek gitaartje aanrollen, gevolgd door de neuriënde vrouwenstem van Victoria Legrand van de Amerikaanse dreampop-band Beach House.

"On your own", zingt Legrand. "You cannot call me your own. Jack of all trades, master of none. Crying all the time, cuz I'm not having fun."

De teneur van de serie (lees: het kwetsbare gevoelsleven van Dev) in een paar tragikomische popzinnen uitgelegd. Het liedje 'Master of None' uit 2005 vertolkte zozeer het levensgevoel dat Ansari in zijn serie wilde uitdragen, dat hij zijn serie naar het nummer noemde.

Popmuziek is in Master of None, en in veel nieuwe series, van die van Netflix tot die van HBO, allang geen herkenningsmelodie of muzikaal behangetje meer. De muziek is tegenwoordig een sfeerbepalende factor die een aflevering kan maken of breken. Sterker nog: popmuziek speelt een hoofdrol in de nieuwe tv-series van vooral streamingdiensten als Netflix.

Regina Spektor tot P. Diddy

Om bij Master of None te blijven: elke aflevering begint en eindigt met een ander popliedje. En de soundtrack bij de aflevering zelf, die bestaat uit steeds een popsong of zeven, versterkt het thema of geeft dat een duw in een onverwachte richting. Opmerkelijk is dat Ansari, zelf een fanatiek platenverzamelaar, niet de makkelijkste en dus bekendste liedjes zoekt -dus geen 'Changes' van Bowie in een aflevering over verandering. Ansari verzamelde juist obscuur en soms nog onbekend werk, waarvan de kijker, als het even kan, moet opveren.

In een aflevering over vreemdgaan komt het zompige sixtiesnummer 'Cheating' van The Animals voorbij. Maar je hoort ook het nummer 'Peaches & Cream' van de r&b-band 112 met rapper P. Diddy. Verrassend en gewaagd, maar toch ook passend.

Bands die een nummer in een soundtrack weten te krijgen, kunnen zich presenteren aan een wereldwijd miljoenenpubliek. De carrière van de Russisch-Amerikaanse zangeres Regina Spektor, bijvoorbeeld, kreeg in 2013 een boost dankzij haar liedje 'You've Got Time', dat zij schreef voor de Netflixserie Orange is the New Black. Voor die onheilspellende en punkachtige herkenningstune, die perfect past bij de wrang-komische serie over een vrouwengevangenis, werd Spektor zelfs genomineerd voor een Grammy Award.

'Stranger Things' bezorgde het Amerikaanse elektronische duo Survive instant succes. Beeld RV

Met het Amerikaanse elektronische duo Survive ging het nog veel harder, toen de Netflixserie Stranger Things vorig jaar ontplofte en werd onthaald als televisiemeesterwerk. Survive had een retrofiele soundtrack geschreven, een beetje in de sfeer van de horrorregisseur en soundtrackcomponist John Carpenter, en kon dankzij die soundtrack op wereldtournee. Ze maakten een nieuwe plaat, die de platenwinkels uitvloog. Het duo Kyle Dixon en Michael Stein werd eindeloos vaak geïnterviewd en kon tot vervelens toe de verzameling oude synthesizers laten zien aan de muziekjournalisten die vóór Stranger Things nooit enige interesse in die collectie hadden getoond. Survive was cool en hip geworden, omdat de tv-serie waarvoor zij de muziek hadden gemaakt dat nu eenmaal ook was.

Voorbedachte rade?

De koningen van de Netflixpop zijn de vier IJslanders van Kaleo. Dit alternatieve bluesrock- en indiebandje bestaat pas vier jaar en was nog volslagen onbekend toen hun eerste liedjes opdoken in tv-series. Het folkachtige gitaarlied 'All The Pretty Girls' uit 2014, met kenmerkende falsetstemmetjes, kleurde het verhaal in tv-series als iZombie, Awkward en Mistresses. Het nummer 'Broken Bones' werd geselecteerd voor, zeer toepasselijk, een aflevering van de ziekenhuisserie Grey's Anatomy.

Je zou bijna denken dat de band liedjes schrijft met de tv-series al in het achterhoofd, want het nummer 'Hot Blood' van de plaat A/B werd na verschijning in 2016 onmiddellijk toegevoegd aan de soundtrack voor de serie The Vampire Diaries. "They don't know 'bout who we are, they don't know 'bout you and I", zingt Kaleo, terwijl personage Damon een ketting van zijn bloedzuigende ex Elena in een kistje stop. "Oh, hot blood love is gonna get ya."

Kaleo werd hofleverancier van de seriepop. Hun muziek was al te horen in Lucifer, Blindspots, Vinyl, Empire, Orange is the New Black, Lucifer, Supergirl, Frontier, The Leftovers en Frequency. En daarna werd een nummer van de band gekozen tot muziek bij een reclamespotje van het cosmeticamerk No7. Maar nog altijd was Kaleo in het popcircuit een vrij onbeduidend bandje.

Dat veranderde snel. Van de single 'Way Down We Go', die figureerde in vier tv-series (Catfish, Suits, Blindspot, Game of Silence), verkocht Kaleo vorig jaar ineens een half miljoen exemplaren in de Verenigde Staten, waar die tv-series werden uitgezonden of gestreamd. Het tijdschrift Esquire benoemde de band in 2016 tot 'één van de 40 bands die iedereen moet horen', en nu staat Kaleo op het festival Best Kept Secret, dit weekeinde in Hilvarenbeek. En niet in een tent ergens achter op het festivalterrein, maar blakend in het volle licht op het hoofdpodium. Zo snel kan het gaan met een seriepopbandje.

Bloed uit de tv

Waarom de muziek van Kaleo het zo goed doet bij de nieuwe generatie tv-series, laat zich makkelijk verklaren. De teksten van de Kaleo-songs zijn zowel abstract als licht-filosofisch, maar ook plastisch en beschrijvend. Hoor je 'Hot Blood' in een vampierenserie, dan zie je als kijker bijna het bloed uit de tv stromen. Terwijl het hete bloed in het liedje zelf natuurlijk staat voor hartstocht en liefde. Je kunt er alle kanten mee op.

Maar belangrijker: Kaleo maakt muziek die je vaag bekend voor komt, met veel gevoel voor hippiesfeer en dromerige folk. De muzieksamenstellers uit de seriewereld willen natuurlijk niet dat een overbekende megahit uit het klassieke poprepertoire de aandacht wegtrekt van de scène zelf. Maar tegelijk willen ze dat de soundtrack eruit springt en anders klinkt dan die eeuwig jankende saxofoons uit politie- en rechtbankseries.

Dat blijkt ook uit de Netflixserie The Ranch, over twee broers en hun cowboy-vader op een boerderij ergens in Colorado. De soundtrack in deze komedie bestaat vooral uit countryliedjes, maar niet de countryklassiekers die je zou verwachten. In de eerste aflevering hoor je het liedje 'Mama's, Don't Let Your Babies Grow Up to Be Cowboys', maar niet in de bekende uitvoering van Waylon Jennings en Willie Nelson.

Het wordt gezongen in de frisse bewerking van de jonge countryzangers Shooter Jennings (zoon van Waylon) en Lukas Nelson (zoon van Willie). Die keuze heeft natuurlijk alles te maken met het thema van de serie, dat de moeizame relatie tussen vader en zoons probeert te ontleden, en geeft tegelijk de carrières van de nieuwe generatie muzikanten een duwtje.

De seriepop moet in het oor springen, maar net niet té. Of zoals Aziz Ansari het vertelde aan muziekmagazine Pitchfork, in een interview over de muziekkeuze voor Master of None: "Hoe bouw je een sound voor een serie die iets wil doen wat nog niet eerder is gedaan? Welke nummers gebruik je, als je jezelf constant aan het pushen bent iets nieuws te maken?"

Op die vragen geeft Ansari daarna zelf helder antwoord: hij kiest tegendraadse maar veelzeggende nummers van Arthur Russell tot Aphex Twin en The Slits, en in het tweede, semi-Italiaanse deel van zijn serie van Ennio Morricone tot Piero Umiliani. Muziek die je kent, en toch ook weer niet. En muziek die je soms even laat schrikken en van het padje duwt, maar die je daarna weer op het goede spoor zet.

Drie van de allermooiste Netflixpopmomenten

The Slits In Master of None (seizoen 1, aflevering 7)

De aflevering 'Ladies and Gentlemen' van Aziz Ansari's topserie Master of None gaat over ongelijkheid tussen de seksen. Die wordt haarfijn uitgebeeld en van muziek voorzien als Dev en zijn vriend Arnold een café verlaten, tegelijk met een meisje dat is lastiggevallen aan de bar en de andere kant op loopt. Bij de wandeling van Dev en Arnold horen we heel zacht het fluitje uit 'Don't Worry, Be Happy' en bij de angstvallig achterom kijkende Diana klinkt de dreigende piano uit de horrorfilm Halloween. Het heerlijke muziekmoment volgt als Dev de volgende dag aan Diana vraagt hoe haar avond was. 'Ehm', zegt zij aarzelend. En dan komt het nummer 'Heard It through the Grapevine' in de punkuitvoering van de meidenpunkband The Slits de serie binnenzeilen. Raak.

Papa Roach en Folk Uke in Orange Is the New Black (seizoen 4, aflevering 1)

De dames in de vrouwengevangenis Litchfield maken er een puinhoop van. Een beruchte bewaker is vermoord, wat te doen met zijn lichaam? Het wordt een smeerzooi in het tuinhuisje waar een aantal vrouwen plantjes mogen kweken. Het lichaam van bewaker Aydin wordt in stukken geknipt met een heggen- en snoeischaar, terwijl het nummer 'Last Resort' van nu-metalband Papa Roach door de aflevering scheurt. "Cut my life into pieces", zingt Papa Roach. "This is my last resort." Arme Aydin. Het wordt nog erger voor hem. Bij de aftiteling klinkt het nummer 'Motherfucker Got Fucked Up' van damesduo Folk Uke, met de weinig fijnzinnige tekstregels: "Motherfucker got fucked up, because he got in the way."

Mark Morrison in Master of None (seizoen 1, aflevering 3)

Dev heeft weer eens pech. Hij heeft tickets voor een VIP-show van Father John Misty, maar nodigt het verkeerde meisje uit. Het klikt niet, en Dev staat maar een beetje om zich heen te kijken terwijl zijn date probeert iemands jas te jatten. Een en al ellende. En dan ineens duikt Rachel op, het meisje met wie hij in aflevering één heel onhandige seks had. Dev en Rachel worden als magneten naar elkaar toe getrokken en er komt sfeerverhogende muziek van Mac DeMarco tot Broken Bells en Yo La Tengo voorbij. Maar echt mooi wordt het als Dev en Rachel de dansvloer opgaan, bij de cultklassieker 'Return of the Mack' van de Duits-Britse r&b-zanger Mark Morrison. Dev: "Hé, dit is het beste liedje dat ooit is geschreven. Wil je dansen?" Rachel: "O, yeah!" Romantisch.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234