Woensdag 21/08/2019

Interview

De man die het te druk had om te sterven: Bruce Dickinson over Iron Maiden, z'n tongkanker en z'n onemanshow

Dickinson in actie met Iron Maiden. Beeld Stefaan Temmerman

Bruce Dickinson is vliegtuigpiloot en zanger bij de Britse metalpioniers Iron Maiden. Volgende zondag staat hij met een onemanshow in de Antwerpse Arenbergschouwburg. Om terug te blikken op zijn leven. Op de nodige seks, drank en rock-’n-roll. Maar ook op zijn strijd tegen tongkanker. “Ik had nog zoveel projecten op stapel staan. Ik kón nog niet sterven. Dat heeft me extra hard doen vechten.”

Bruce Dickinson (60) is een duivel-doet-al. Als hij zijn beroemde band niet rond de wereld vliegt in hun eigen Boeiing 747 (Ed Force One gedoopt) is hij uithangbord voor het Britse Trooper-bier en CEO van een Welsh bedrijf in vliegturbines. Voeg daar nu ook een onemanshow aan toe, die op 24 februari neerstrijkt in de Arenbergschouwburg: “Wat begon als een boekvoorstelling, is intussen uitgegroeid tot een comedyshow over mijn leven. Vol zwarte humor. Alles wat ik doe neem ik serieus, behalve mezelf. Ik weet niet wat me te wachten staat op zo’n avond. Heerlijk. Aan het einde is er een uur improvisatie, het publiek mag vragen stellen. Doe me één groot plezier, Antwerpen. Geen bordjes met ‘Wil je met me trouwen?’, ‘Bezwanger me!’ of ‘Wanneer komt Maiden nog eens naar België?’ Wees creatief.”

Noem eens een vraag die je wél graag krijgt.

“‘Heb je je al eens uitgeleefd in olympische seksdisciplines?’, bijvoorbeeld.”

Beantwoord dat meteen maar.

(lacht) “Oké. Voor Iron Maiden was ik nooit buiten Engeland geweest. Stel je een jonge langharige rocker vol testosteron voor die in Amerika wordt losgelaten, het walhalla van de groupies. Ik had een volledig ridderharnas gekocht op tour. Omdat het kon. Ik had dat ding Black Bart gedoopt en achterin de tourbus opgesteld. Als de jongens me een welwillend meisje hoorden vragen of ze al eens van Black Bart had gehoord en ‘hem’ wilde ontmoeten, wist iedereen meteen wat ik in gedachten had…Ach, dat gebeurt als je 25 bent, niet?”

Bruce Dickinson Beeld John Mcmurtrie

Je hebt het in je show vaak over die vroege jaren?

“Ik noem ze onze Spinal Tap-jaren. Erg leuke film, maar de realiteit was soms nog hilarischer. Zoals toen we vernamen dat onze succesplaat The Number of the Beast op nummer 1 was binnengekomen in de Britse hitlijsten. Instant glorie, toch? Think again. Onze lompe chauffeur had de batterij van de tourbus verzopen. Daar stonden we dan, wij nieuwe rockgoden, een uur lang proberend die bus een heuvel op te duwen en weer in gang te krijgen. (lacht) Het houdt je voeten stevig op de grond, zoiets. Drugs? Die zijn nooit een groot onderdeel van mijn leven geweest. In de beginjaren bij mijn eerste band Samson durfden we weleens stevig jointjes te blowen, en wist ik maar half wat er op het podium gebeurde. We hadden toen een drummer met een sm-masker op. Zoiets ontnuchtert je wél snel, gelukkig.”

Je koos er voor om in je autobiografie What Does This Button Do? niet over je vrouw of kinderen te schrijven. Waarom?

“Ik wil hen beschermen. Zeker mijn zonen. Als ze willen slagen in een leven als muzikant (twee van hen, Austin en Griffin, hebben een eigen metalband, WW) of als acteur, dan moeten ze dat op eigen merites doen. Het lijkt me de kus des doods om de jonge kerel te zijn wiens rijke rocksterpapa hem wel even zal helpen. Dan ben je vervloekt, nog voor je begonnen bent... Zeker met de sociale media tegenwoordig.”

Goed dat je daarover begint. Iron Maiden-bassist Steve Harris neemt de rockgroep van zijn zoon deze zomer wél mee op tour, als voorprogramma bij Maiden dan nog.

(afgemeten) “Ik spreek niet over andere mensen hun kinderen. Laat het ons daarop houden, afgesproken?”

Er zit veel humor in je voorstelling, zeg je. Maar toen je na immense succesjaren Iron Maiden in 1993 verliet om een solocarrière te beginnen, dat komt toch ook aan bod?

“Zeker. Hoe dat kwam? Kijk naar de Beatles, niet dat ik me daar mee wil vergelijken. Maar John Lennon was een vat vol creativiteit. Hij heeft alles geprobeerd. Niet alles was even goed, niet alles lukte. Dat was vallen en opstaan, chaos ook. Maar hij wou het tenminste proberen. Terwijl Paul McCartney altijd muziek is blijven maken in het verlengde van de Beatles. Het zijn allebei erg creatieve mensen, maar toch anders. Snap je? Vandaar ook de titel van mijn boek. ‘Wat gebeurt er als ik deze knop indruk…?’ Ik neem graag risico’s, dat zit in mijn bloed. Als je zo’n sprong waagt, is er geen rationele uitleg. Als je in het donker verloren bent gelopen, moet je kiezen de afslag naar links of rechts te nemen.”

Je had aan je manager verteld dat je uit Iron Maiden wou stappen. Toch heb je dan nog een hele tour met hen gedaan, omdat die concerten al geboekt waren. Dat moet heel bevreemdend zijn geweest.

“Ik had dat achteraf gezien nooit mogen toezeggen. Het ging altijd slecht aflopen. Dit was geen viering van mijn carrière bij de groep, snap je? Mensen dachten ook dat ik een plan klaar had zitten. Dat was niet het geval. Ik volgde mijn instinct en emoties. Het was de eerste keer dat ik zelf beslissingen nam in mijn leven. Zonder dat iemand mijn handje vast nam, en vertelde wat we die dag gingen doen. Ik verliet Het Instituut en dook het Echte Leven in. (zucht) Ik was er nauwelijks klaar voor. Voor ik mijn soloplaat Balls to Picasso uit bracht, heb ik er twee andere geschreven die ik de vuilnisbak in heb gekieperd. Het is zoals die Monty Python-sketch. Je bouwt een kasteel, dat verzuipt in het moeras. Nog een, en dan nog een. Tot dat eindelijk overeind blijft. Ik heb platen gemaakt waarop ik erg boos klonk. Omdat mensen me maar bleven aanklampen wanneer ik terug naar Iron Maiden ging. Achteraf gezien was het het beste wat me kon overkomen. Net daarom zing ik nu terug zo graag bij de band.”

Je bent na de tongkanker, die in 2014 bij je werd vastgesteld, actiever dan ooit.

“Actief bezig blijven houdt me recht. Weet je, toen ik die vreselijke diagnose kreeg, waren er zoveel projecten die ik nog wou afwerken. Nee, móést afwerken! Ik had me voorgenomen dubbel zo hard te vechten, want ik was nog niet klaar met leven. Ik probeer nog altijd mijn lijstje af te werken. Als dat achter de rug is, zal ik misschien even achterover leunen en denken: goed, wat nu? Zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Ik geniet ervan om binnenkort weer met Iron Maiden voor honderdduizenden fans te gaan zingen in Rio.”

Jullie zijn allemaal kloeke zestigers intussen. Heavy metal spelen en touren is behoorlijk intensief. Hoeveel jaren rest jullie nog?

“Ik denk er zelfs niet aan om te stoppen met zingen en optreden. Ik geniet er te veel van. Ja maar, zeggen ze dan, je wordt wat ouder. En dan? De zon komt nog steeds elke dag op. Zo zie ik het leven.”

Je bent als een van de weinige Britse rockartiesten expliciet pro-brexit, Waarom?

“Onze Britse wetten en tradities zijn zo verschillend van het Europese vasteland. Ze gaan al honderden jaren mee. Volgens mij zijn wij niet compatibel. Dan kan je beter de scheiding aangaan. De EU vind ik een wankel instituut. Ouderwets, niet meer van deze tijd. Het is helemaal niet zo democratisch als het pretendeert te zijn. Veel mensen zien Europa niet als ‘hun’ overheid, zelfs sommige lidstaten uiten dat nu expliciet. Ik vind dat Groot-Brittannië zo ver mogelijk weg moet van de kettingbotsing die de EU de komende jaren tegemoet gaat. Waarmee ik premier May hoegenaamd niet wil steunen. Ik vind dat ons parlement de kwestie heel slecht aanpakt. Op economisch vlak volg ik de tegenstanders trouwens wel. Laat ons goede buren en handelspartners blijven.”

Frontman Bruce Dickinson voor de kathedraal van Antwerpen met zijn nieuwe bier. Beeld Iron Maiden Beer Facebook

Dickinson wil herinnerd worden als een goed verhalenverteller. En verhalen, die komen er genoeg in An Evening With... De zanger laat, net als Samson, zijn haar weer groeien (“just to piss people off”) en zwiept goedgezind de wereld rond. “Ik kijk ernaar uit om naar Antwerpen te komen. Zo’n leuke stad, maar ook gevaarlijk voor me. Ik moet ervoor zorgen dat ik voor mijn optreden niet te veel bier drink. Jullie hebben zulke heerlijke Belgische brouwsels. (op dreef) Weet je wat, ik zal wat kratten Hallowed meebrengen, een variant van ons Trooper-bier. Het perfecte brexitbiertje, moet je weten. Waarom? Omdat we Belgische gist gebruiken en als basis Britse suikers. We hadden aanvankelijk problemen om die twee tot elkaar te brengen. Ze wilden niet met elkaar praten… Tot we de brouwtemperatuur een paar graden hoger brachten. Plots klikte alles. Laat dat mijn belofte zijn voor de show in de Arenberg.”

An Evening With Bruce Dickinson, 24/2 in de Antwerpse Arenbergschouwburg. In de ticketprijs is een gesigneerd boek inbegrepen. Info en tickets: livenation.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden