Maandag 01/03/2021

DM Zapt

De machtige lockdownbaard van George Clooney is het enige memorabele aan ‘The Midnight Sky’

null Beeld AP
Beeld AP

Lieven Trio zet de blik op oneindig. Vandaag: The Midnight Sky.

2020 was op zowat alle vlakken een snertjaar, maar niet voor de baard. Terwijl mensen frenetieker dan ooit hun gazon, hun haag of desnoods hun kamerplant kortwiekten – er was dit jaar tijd genoeg om elk blad en iedere spriet van dichtbij te zien groeien –, lieten velen hun gezichtsbeharing net welig tieren. De lockdownbaard werd een hebbeding. Maar hoe lang u misschien ook spaarde, de kans is klein dat u uiteindelijk met een even machtig exemplaar als dat van George Clooney op uw kinnebak rondliep.

Mr. Nespresso speelt in The Midnight Sky (zijn zevende film als regisseur) Augustine Lofthouse, een verwilderde wetenschapper die tot zijn spijt moet vaststellen dat 2049 nog net iets meer tegenvalt dan 2020: de hele planeet valt zowat uit mekaar na een mysterieuze ramp, die de mensheid meer dan waarschijnlijk aan zichzelf te danken heeft. Augustine werkt op een Noordpoolbasis, en blijft daar alleen achter wanneer alle anderen in paniek vluchten. Hij is toch al terminaal ziek, dus wat valt er nog te redden? Zijn laatste missie: contact leggen met een ruimteschip dat terugkeert van een maan van Jupiter, om de bemanning te waarschuwen voor de catastrofe op aarde.

Clooneys baard mag dan memorabel zijn, het zal ook zowat het enige zijn dat ik uit deze film ga onthouden. Al de rest probeer ik zelfs eerder actief te vergeten. De slecht getimede flashbacks bijvoorbeeld, die plomp de plot komen onderbreken, in een vergeefse poging om het vlakke hoofdpersonage wat meer body te geven. Niet dat die plot sowieso al erg evenwichtig was: soms blijft het scenario zo lang in de ruimte hangen, dat je vergeet dat er ondertussen op aarde ook nog iets aan het gebeuren was. Die ruimtescènes zitten bovendien vol nodeloze details – en heel af en toe een treffend beeld, zoals het gewichtloze bloedballet –, maar gaan in feite nergens over.

Clooney springt ook verschrikkelijk morsig om met de score van Alexandre Desplat – nochtans een uitermate getalenteerd filmcomponist. Zijn muziek wordt hier te pas en te onpas ingezet om de kijker toch maar iets te doen voelen. Dat lukt niet – tenzij irritatie ook als een emotie geldt.

Maar het echte venijn zit hem toch wel in de staart, wanneer Clooney – die zich baseert op Lily Brooks-Daltons debuutroman Good Morning, Midnight – een twist probeert te verkopen waarvoor zelfs M. Night Shyamalan in zijn slechtste periode gepast zou hebben.

Clooney spendeerde 100 miljoen dollar aan The Midnight Sky – ruwweg dubbel zoveel als hij van bovengenoemde koffiefabrikant ontving voor zijn reclamecampagnes –, maar één bakje troost houdt ons langer wakker dan dit gammele en sentimentele sciencefictionvehikel. Het is om grijze (baard)haren van te krijgen.

‘Midnight Sky’ is nu te bekijken op Netflix

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234