Dinsdag 14/07/2020

DM ZaptDe Lullo's

‘De Lullo’s’ spotten in de jaren 90 al met het type man dat tot #MeToo zijn gang kon gaan

Kees Prins, Michiel Romeyn en Herman Koch vanJiskefet als de Lullo's.Beeld rv

Ronald Meeus zet deze week de blik op oneindig in DM Zapt.  Vandaag: ‘De Lullo’s’.

“Die hele pielemuiter van ’m staat op springen. Er moet nú genaaid worden. Waar is dat wijf?”, hoorde ik Herman Koch, de latere gevierde romancier, in 1996 zeggen op de Nederlandse nationale televisie. In Van Binsbergen, Kerstens & Kamphuijs, a.k.a. De Lullo’s, speelde hij Kerstens, een lid van een drietal overjaarse universiteitsstudenten die schijnbaar aan een eindeloos scriptiejaar bezig waren. En vooral hun tijd vulden met heel veel alcohol drinken, overgeven en urineren (tegelijk!) in de wasbak van hun gemeenschappelijke keuken, een onwrikbaar dédain tonen jegens al wie met zijn handen werkt, en losbandige seks hebben.

Of juist niet: straffe verhalen vertellen en bij elkaar informeren of ze “nog geneukt vandaag” hadden, was eigenlijk hun voornaamste bezigheid. Het dichtste wat ze on-screen bij een effectieve geslachtsdaad kwamen was toen Kamphuijs (Kees Prins), bij de aanvang van een bepaalde sketch, in zijn blote reet boven op een verder keurig aangeklede vrouw wakker werd. Of toen zijn maat Van Binsbergen (Michiel Romeyn), in de sketch waaruit de eerst aangehaalde quote komt, na een lichte overdosis aan poppers (vloeibare drugs die onder meer een afrodisiacum waren) een verlossend rukje moest plegen – eveneens in de bovenvermelde, al door andere lichaamssappen gehavende wasbak.

In studentenmiddens halfweg de jaren 90 kwam dat allemaal lekker binnen. En ook nu de reeks door een of andere speling van het lot op Amazon Prime Video staat, blijft een schaterlachje niet lang achter wanneer je ze herbekijkt. ‘De Lullo’s’ vormde een min of meer vast onderdeel van het legendarische tv-collectief Jiskefet (zie ook: ‘Debiteuren/Crediteuren’), en daarin werden wel vaker de bakens van de welvoeglijkheid verlegd. Maar in deze tijden, met een maatschappij die de lol van toxische mannelijkheid echt niet meer inziet, voelt het minstens wat dubbel.

Dat valt de makers van het programma natuurlijk niet aan te wrijven: de humor van ‘De Lullo’s’ ging meestal ten koste van de protagonisten. Als er eens effectief een vrouw in beeld kwam, was dat vooral om de hoofdpersonages hun onvermogen met het andere geslacht uit te vergroten. Er werden bij momenten harde knietjes in pielemuiters gezet of middelmatige punten gegeven voor met betwistbare consensus aangevatte seks (al feliciteerden de heren elkaar wel al voor een 7,5/10). Maar het drietal persifleerde een soort manlui die – zo toont de beerput die #MeToo de afgelopen jaren opentrok – écht wel decennialang gewoon hun gang hebben gegaan. Het maakt van ‘De Lullo’s’ niet alleen een knallende brok retrocomedy, maar ook een tijdsdocument, dat laat zien dat er een kwarteeuw verder misschien toch al een paar stenen werden verlegd op dit gebied.

‘De Lullo’s’ staat, samen met andere selecties uit Jiskefet, op Amazon Prime Video

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234