Woensdag 20/11/2019

rock werchter

De LNGVRWCHT TRGKR van MGMT: “Waarom nam iedereen onze grap zo serieus?”

MGMT. Andrew VanWyngarden (links) en Benjamin Goldwasser. Beeld RV

Met tijdloze hits als ‘Kids’, ‘Electric Feel’ en ‘Time to Pretend’ kaapten ze tien jaar geleden de popwereld. Maar vandaag wil MGMT méér zijn dan het hipstersnoepje van weleer. Al berust frontman Andrew VanWyngarden in het lot: “Als je ons vandaag niet meer lust, ga ik daar welgeteld één traan over laten.”

“Dit is géén comeback,” benadrukt VanWyngarden terwijl hij melodramatisch rolt met zijn ogen, wanneer we over de terugkeer van MGMT beginnen. Op Rock Werchter stelt het duo zijn nieuwste plaat Little Dark Age voor, die vijf jaar volgt na hun titelloze flop. Een muzikale miskleun was dat nochtans niet. Maar de fans van het eerste uur beten hun tanden stuk op de averechtse psychpop van het duo. “Die afwijzing heeft me wel een knauw gegeven”, bekent VanWyngarden. “Net omdat ik het gevoel had dat we eindelijk op het juiste spoor zaten. Quod non. Maar als ik nu lees in de media dat we kennelijk even zijn gaan herbronnen om na vijf jaar terug te slaan met een “catchy plaat”, word ik chagrijnig. Ten eerste zijn we nooit écht weggeweest: we zijn goddomme tien jaar on the road geweest. Maar ik vind Little Dark Age ook helemaal niet zo poppy: we zochten het evenwicht tussen hoopvol licht en gitzwart.”

De titel van de plaat is een verwijzing naar de crisis van het Westen, legt hij uit. “Dat klinkt misschien potsierlijk, omdat we natuurlijk waanzinnig geprivilegieerd zijn als blanke popartiesten. En het is ook niet zo dat het Westen al eeuwig en een dag af te rekenen kreeg met armoede, geweld of onderdrukking. Maar toch kun je er gewoon niet omheen dat we met zijn allen aan de rand van de afgrond staan. Onze machthebbers geven geen moer om de toekomst, alleen om zichzelf en klinkende munt. Het kwaad en de haat zijn doodgewone handelswaar geworden: extreemrechtse klootzakken marcheren zonder schaamte met toortsen in de straat, zelfmoordterroristen blazen zichzelf op om een punt te maken. Wélk punt, trouwens?"

"Ik snapte plots nog zo weinig van deze wereld, dat ik ineens paniekaanvallen leek te krijgen. Toen besloten Ben en ik om muziek te maken als therapie. Opvallend genoeg schreven we de meest opgewekte songs op deze plaat na de overwinning van Trump. Net alsof we een vuist naar het duister wilden maken. Het voelde vreemd genoeg even angstaanjagend en traumatisch als opwindend aan. Net als 9/11 in feite: een catastrofe die alles wat minder dan essentieel was wegvaagde op je radar. We beslisten om niet langer te schuilen in het droomwereldje waarin we al jaren in vrijwillige ballingschap leefden. Daar verwijst de zin in de titelsong naar: “Just know that if you hide / it doesn’t go away”.

De reden waarom ze de platgetreden paden wilden mijden met de vorige twee platen, was omdat ze liever vertoefden in hun eigen psychedelisch popparadijs dan in de charts. “Ik wilde met Ben (Goldwasser, GVA) gewoon mijn zin doen. Als die platen dan 'ontoegankelijk' of 'experimenteel' werden genoemd, kon dat aan mijn reet roesten. Onlangs las ik ergens dat wij de 'Steely Dan voor millennials' werden genoemd. Te veel eer, maar ik begrijp waar die vergelijking vandaan komt. We kunnen wel degelijk hits schrijven, maar er is meer lol aan eigenzinnigheid. (met een grimmig lachje) Al dacht het label daar heel duidelijk anders over.”

Met Little Dark Age keert de groep terug naar de sprankelpop van weleer, maar een knieval voor datzelfde label noemt VanWyngarden dat niet. “Ik vind dat er altijd genoeg stoorzenders in onze songs binnengemoffeld worden. Dat moet. Ik heb er nooit veel voor gevoeld om de populairste jongen van de klas te zijn. Toen we dat ineens wel werden in de hitlijsten, kon ik daar niet zo goed mee om. Die eerste jaren na ons debuut voelden aan alsof we opgeslokt werden door een wormgat. Ik verdween, en de vage schim van een popster tegen wil en dank bleef over.”

Het succes was een vergiftigd geschenk. “Drie jaar geleden trokken we ons even terug uit de rat race, voor een sabbatjaar. Pas toen beseften Ben en ik hoe fucked-up we ons voelden. We waren vervreemd geraakt van onszelf, konden geen normaal leven meer leiden. Dat klinkt als een cliché, maar we werden krankzinnig van het succes. Op ons debuut dreven we de spot met het luizenleven als een rockster (in ‘Time to Pretend’, GVA), en ineens leidden we dat daadwerkelijk. Ik haatte bijna elke minuut. We lieten ons ook omringen door hebzuchtige klojo’s en slijmjurken. We became casualties of our own irony. Waarom nam iedereen onze grap toch zo serieus? Gelukkig kan ik ook daar intussen de humor van inzien.” 

MGMT speelt zaterdag op Rock Werchter. Ze spelen op 11/12 ook in De Roma, Antwerpen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234