Vrijdag 02/12/2022

Blik op BelgiëWhisper

De les van een halfleeg Rivierenhof: van te weinig optredens krijg je alles mee, maar hier kan én wil je niet anders

Whisper Festival. Beeld © Stefaan Temmerman
Whisper Festival.Beeld © Stefaan Temmerman

De eerste editie van Whisper, een festival rond het thema kwetsbaarheid, was in cijfers geen voltreffer. Er was wel iets zeldzaams te vinden voor die wat wilde: concentratie.

Jasper Van Loy

Alleen met haar gitaar staat de Britse songwriter Anna B Savage in een zo goed als verlaten OLT Rivierenhof. Een man of dertig, meer zit er niet. Savage is de eerste muzikale act op Whisper, een nieuw festival rond kwetsbaarheid. Op voorhand is het aangekondigd als intiem, de werkelijkheid blijkt nog intiemer dan gevreesd. De tweede festivaldag sneuvelde wegens gebrek aan belangstelling en de eerste zal uiteindelijk duizend bezoekers lokken, de helft van wat zou moeten. Maar Savage klaagt niet. “Heerlijk om de wind zo door de bomen te horen waaien.”

Een uur voor het concert schuif ik aan bij het eerste van een reeks gesprekken die steeds worden afgewisseld met de optredens. Ondernemer Agnes Wené vertelt over haar burn-out en hoe ze weer vreugde in haar leven schiep door naar de vogels te kijken. De natuur doet haar stoppen en stilstaan, mijmert ze. Twee zinnen later onderbreekt ze zichzelf om het publiek te wijzen op een overvliegende reiger.

null Beeld © Stefaan Temmerman
Beeld © Stefaan Temmerman

“Perfect, zo tot rust komen op het einde van de vakantie”, zeggen vader Eric en dochter Lena, die eerder deze zomer al naar Rock Werchter en Graspop zijn gegaan. Wel meer mensen verwarren het woordje intiem in de tagline van Whisper met kalmerend. Anna B Savage brengt je niet tot rust, maar vraagt met haar meeslepende composities constant je aandacht, net zoals het geknutsel van James Holden en Waclaw Zimpel met een batterij synthesizers en een klarinet.

Die aandacht krijgen ze ook. Er wordt verdomd goed geluisterd, al kan dat ook het gevolg zijn van sociale controle. Wie bij daglicht een nog niet halfvol openluchttheater komt binnen slenteren met een glas wijn of portie nacho’s, wordt nu eenmaal gezien. Bij The Weather Station hoor ik elke toets van de accordeon, elke zachte snik van de gitaar. Mijn hart en mijn hoofd zijn een extra paar oren geworden.

Manager Mark

Het is mijn negentiende festivaldag dit jaar, dat zijn minstens honderd shows. Van te weinig optredens kreeg ik alles mee, de eerste minuut en de laatste, zonder afgeleid te zijn en vanop een goede plek in het publiek. Hier kan én wil je niet anders, ook al is het de hele tijd hollen tussen het podium en de gesprekstent om niets te missen. Geen enkele act op Whisper zou het op een groot festival een halfuur uithouden, deze muziek kan niet verdragen dat er vanuit een andere tent een geut punk of boilertechno op wordt gemorst. “Het is allemaal zo vluchtig geworden", foetert Tony, een grijzende vijftiger. “Wij kenden nog de B-kant van de elpees uit het hoofd.”

null Beeld © Stefaan Temmerman
Beeld © Stefaan Temmerman

Whisper gaat ook over pijn en verlies, tot aan klimaatdepressie toe bij The Weather Station. Niks nieuws onder de hoog boven de festivalweide hangende zon. Nick Cave verloor voor de tweede keer een zoon en reeg een maand later de vijfsterrenshows weer aan elkaar. Oscar and the Wolf, Coely en Selah Sue gingen maanden kopje-onder in hun eigen gedachten om op Pukkelpop weer triomfantelijk boven te komen drijven. Het concert van Billie Eilish in het Sportpaleis was een duiveluitdrijving in achttienduizendvoud. Artiesten vragen en krijgen aandacht voor hun mentale gezondheid, wat goed is, maar ze verliezen ook iets, dat er los van staat en toch mee te maken heeft: de onverdeelde aandacht van de kijker, de verzekering dat de tienduizenden mensen voor hun neus met hen en met niets anders bezig zijn.

De meeste liefde van het publiek krijgt Joep Beving, de Nederlandse pianist die een carrière maakte door in rustgevende playlists op Spotify te verschijnen. Hij draagt een nummer op aan zijn manager. “Mark heeft kanker. Hoe het met hem gaat? Hij gaat morgen naar Burning Man, maar de kans dat hij geneest is niet erg groot.” Beving grijnst groen en buigt zich over de toetsen. Tussen zijn eerste noten door hoor ik een vogel tjilpen.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234