Woensdag 20/11/2019

Column

De ironie van Bart Peeters was een lichtpuntje in 'Eurosong', dat verder uitblonk in overbodigheid

Beeld Alex Vanhee

Bart Steenhaut is chef muziek bij De Morgen. Zijn column verschijnt elke zaterdag.

Het klopt: als we die armzalige anderhalve minuut op 'De Zevende Dag' even buiten beschouwing laten, is er vandaag nauwelijks plaats voor Belgische muziek op het eerste net van de openbare omroep. Geen idee of die overweging heeft meegespeeld, maar na een paar edities zonder legt de VRT dit jaar toch weer voorrondes in om een kandidaat te vinden die ons land straks kan vertegenwoordigen op het Eurovisiesongfestival in Kopenhagen.

Op zich niets mis mee. In het beste geval levert het goeie televisie op die - los van de genres die erin aan bod komen - het uitlachniveau overstijgt. Alleen moet er uiteraard ook aan de kijkcijfers worden gedacht, en dus werden er tijdens de eerste aflevering vorige zondag gelijk een paar kandidaten opgevoerd die voor de duur van het programma heel even uit hun dwangbuis waren gelicht. Zo maakten we kennis met Elvya Dulcimer, een uit een ander tijdsgewricht - ik gok: het neolithicum - overgeheveld curiosum dat zich blootvoets tot doel had gesteld Oekraïense popmuziek in de veilige biotoop van de Vlaamse huiskamer te introduceren. Alsof we nog niet genoeg aan ons hoofd hebben.

Ook in de aanbieding: 3M8S. Uit een angstdroom van lang geleden meende ik in een van hen voormalig Idool-winnaar Dean te herkennen, maar hoe gewiekst deze houterige boyband zijn groepsnaam ook gekozen had - Three Mates, hebt u 'm? - op veel joie de vivre lieten ze zich tijdens de hen toebedeelde minuut niet betrappen. Inmiddels schijnt de vriendschap flink bekoeld, en zetten de drie hun wedren richting vergetelheid solo verder.

Speciaal voor deze voorrondes had de VRT een gloednieuw concept uitgedacht. Er kwamen blinddoeken aan te pas. Veel verkennende gesprekjes ook, waarbij de giechel als vanzelf voortdurend op de loer lag. Verder was er een ingewikkeld kluwen van castings, callbacks, halve finales en covers van vorige Eurovisie-uitzendingen. Dit alles voor het oog van een deskundige jury waarbij men André Vermeulen vreemd genoeg helemaal over het hoofd had gezien. In plaats daarvan kregen Bart Peeters, Piet Goddaer en Die Andere de ondankbare taak om de waarheid zo eufemistisch mogelijk te verbloemen.

Het zegt wat over een jury als Bart Peeters - iemand die als basisinstelling iedereen fantastisch vindt - de meest kritische van het gezelschap blijkt. Hij verstond bovendien de kunst om tussen de regels een soort ironie te beoefenen die vaak meer vertelde dan wat hij echt zei. Het was meteen een van de weinige lichtpuntjes in een programma dat verder uitblonk in overbodigheid.

Want wat weten we nu de eerste vijftien kandidaten hun kunstje hebben opgevoerd? Dat een leeg Sportpaleis nog minder warmte uitstraalt dan de koelafdeling bij Colruyt. Dat er zoals elke keer een paar uit de publieke belangstelling verdwenen BV's op deze manier hun prijs voor bedrijfsfeestjes proberen op te krikken. En dat zowel de experimenteel gekapte Udo, de volslanke Axel Hirsoux als die alleraardigste Nelson een fraaie stem in de keel hebben zitten. Maar zijn we intussen al iets opgeschoten in de zoektocht naar een geschikt nummer? Geen fluit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234