Vrijdag 06/12/2019

Recensie

De fundering voor de Italiaanse politiek? Borsten en decadentie

Toni Servillo als Silvio Berlusconi in ‘Loro’ van Paolo Sorrentino. Beeld Gianni Fiorito

Loro, een creatief portret van voormalig premier Silvio Berlusconi, is een film waarin Oscar-winnaar Paolo Sorrentino al zijn voorliefdes botviert: vrouwelijk schoon, kleurrijke beelden en absurd tragikomische personages. Het resultaat is ronduit uitzinnig: beeldschoon en weerzinwekkend tegelijkertijd.

De Italiaanse regisseur Paolo Sorrentino – hij die met La grande bellezza Felix van Groeningen van een Oscar hield – is terug, en u zal het geweten hebben. Nadat hij met Youth een prachtig uitstapje naar de Engelstalige film maakte, keert hij nu terug naar zijn geliefde Italië, waarvan hij de politieke cultuur haarfijn fileert.

Het hoofdpersonage van Loro is immers Silvio Berlusconi, de voormalige premier die, ondanks seksschandalen en veroordelingen voor corruptie, een blijvende stempel heeft gedrukt op de Italiaanse politiek. Toni Servillo, de fetisj-acteur van Sorrentino die ook de hoofdrol speelde in La grande bellezza en in Sorrentino’s Il Divo in de huid kroop van de omstreden politicus Giulio Andreotti, speelt hem met een stupide glimlach. Maar achter die stupide glimlach gaat heel de politieke cultuur van Italië schuil.

Berlusconi maakt pas redelijk laat zijn intrede in Loro. Aanvankelijk volgt de film Sergio Morra (Riccardo Scamarcio), iemand met een aanleg voor omkoperij en een fascinatie voor vrouwelijk schoon. Zijn grote obsessie is echter macht, en vooral de manier waarop Berlusconi die hanteert. Morra koopt een villa op Sardinië, grenzend aan het landgoed van Silvio, in de hoop de aandacht van de voormalige premier te trekken. Zijn voornaamste middel: héél veel jonge vrouwen, die het gros van de tijd topless rondlopen.

Hedonisme

In Italië is Loro in twee delen uitgekomen, tezamen goed voor een kleine 3,5 uur. Internationaal wordt de film in één geheel uitgebracht, dat afklopt op 150 minuten of 2,5 uur. Daardoor is het evenwicht tussen de twee verhaallijnen – enerzijds die van Sergio Morra, anderzijds die van Silvio Berlusconi zelf – soms zoek. De kans dat u verdwaalt in het politieke epos van Sorrentino is niet gering.

Toch schiet de Italiaanse cineast in Loro vaker raak dan mis. Hij fileert de Italiaanse (politieke) cultuur op een weinig subtiele, maar hoogst efficiënte manier: als een mix van decadentie, machtswellust en een voorliefde voor blote borsten. Het is niet verkeerd om te denken dat Sorrentino’s karakter uit dezelfde ingrediënten is opgebouwd. Net als in La grande bellezza toont hij zich een ware erfgenaam van Federico Fellini – ook in Loro zit weer een opvallende knipoog naar La dolce vita – en net als de Italiaanse grootmeester dompelt hij zijn kijkers onder in een bad van hedonisme.

Sorrentino’s grote talent is dat hij uit dat uitzinnige, overdreven hedonisme toch beklijvende cinema weet te puren. Weinig filmmakers hanteren zo’n opvallende stijl als Sorrentino – de kleurrijke composities, de strakke decors, de slowmotionscènes, de dreunende dance op de soundtrack – maar hij vermijdt de val van style over substance. Zijn decadente, door schoonheid geobsedeerde regie sluit steeds naadloos aan bij zijn onderwerp en zijn personages, en dat is in Loro niet anders: Berlusconi en zijn vertrouwelingen zijn even uitzinnig als de films die Sorrentino maakt.

Loro opent met een heerlijke, absurd-komische scène, en eindigt op een tragische noot. De tweeënhalf uur daartussen schipperen voortdurend tussen die twee emoties: tussen vrolijkheid en tristesse, tussen aantrekkingskracht en walging. Dat is het Italië van Berlusconi, lijkt Sorrentino te willen zeggen: vormelijk beeldschoon, moreel weerzinwekkend.

Vanaf woensdag in de bioscoop.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234