Donderdag 21/11/2019

Interview Onze gids deze zomer

De favoriete zomeringrediënten van soulster Macy Gray: ‘In Europa kun je pas écht goed feesten’

Beeld Els Zweerink

De Amerikaanse soulster Macy Gray (51) komt volgende week haar jongste plaat Ruby voorstellen in Oostende. Dat daar ook een casino te vinden is, zal haar plezieren. Gokken is een hobby van haar, maar de zomer heeft nog meer ondeugends in petto. ‘Spaanse mannen zijn de allerknapste.’

Macy Gray hangt een beetje onderuitgezakt op een bankje in haar kleedkamer. De soulvedette is bezig aan een concerttournee, die haar volgende week vrijdag ook naar het Kursaal in Oostende brengt. “Sorry dat ik me niet even heb omgekleed”, verontschuldigt ze zich. “Even een beetje opladen. Ik ben ook de jongste niet meer.”

Macy Gray is een graag geziene gast op poppodia sinds ze in 1999 doorbrak met ‘I Try’ van haar debuutalbum On How Life Is. Een tijdje geleden bracht ze haar tiende plaat uit, Ruby – Engels voor robijnrood. Gray: “Ik associeer die kleur met opwinding en passie, en dat geldt ook voor de muziek op die plaat. Ik heb ze gemaakt terwijl ik voortdurend in een soort extase was, zo blij was ik met de mensen om me heen. Ik had weer hetzelfde gevoel als toen ik twintig jaar geleden begon: een continue staat van opwinding over wat me allemaal overkwam.”

Ze is dan ook apetrots op Ruby, waarop haar rauw raspende stem volop mag schitteren. De liedjes laveren ergens tussen soul en jazz. “Mijn nieuwe platenmaatschappij, Mack Avenue, brengt vooral jazz uit. Maar ik zei meteen tegen ze: je gaat me niet als jazzzangeres presenteren, want jazz verkoopt niet. Ik ben een popzangeres. Altijd geweest, ook al hou ik erg van jazz.”

Dan maar zonder beha

Het werken aan Ruby begon in 2016, toen Gray gevraagd werd om een liedje te zingen met popster Ariana Grande. “Voor ‘Leave Me Lonely’ meldde ik me bij de producer thuis. Ik zong wat in en hij raakte steeds enthousiaster over mijn stem en wilde met mij een plaat maken in de stijl van Nina Simone. Dat leek me erg veel eer, maar we zijn wel aan het werk gegaan. Er meldden zich andere producers, het label liet me met een grote band en koor werken. Alles kon, en ik werd zelf ook steeds enthousiaster.”

Maar dat Gray met Ruby een Nina Simone-niveau heeft gehaald, dat gaat haar dan weer te ver. “Niemand kan die vrouw evenaren, ze was veel te goed en origineel. Ik heb tijdens de opnamen ook nooit aan haar gedacht. Ik heb volledig op mijn eigen muziek gefocust.”

De nieuwe liedjes gaan, zo zegt ze, gewoon over het leven zelf. Over hoe ze zich voelt nu ze de vijftig gepasseerd is. “Eigenlijk pak ik de draad van mijn eerste plaat weer op. On How Life Is ging over een vrouw van dertig, deze over een vrouw van vijftig. Nog steeds best gelukkig, en altijd proberend overal het beste van te maken.

“Ik ben een sloddervos en een beetje lui. Een beetje onpraktisch ook. Ik had me voor de foto best even kunnen omkleden. Daar is nu geen tijd meer voor. Nou ja, dan maar zonder beha. Let’s get on with it.”

VIDEOCLIP: ROD STEWART - ‘BABY JANE’ (1983)

“MTV heeft mijn leven veranderd. Dat kan ik gerust zo stellen. Er was altijd wel muziek in huis. Vooral soul. Mijn vader draaide veel James Brown, mijn moeder hield van Gladys Knight. Ik woonde in een klein plaatsje: Canton, Ohio. Alles was daar nog behoorlijk gescheiden. De jongens luisterden naar rock, de meisjes naar Michael Jackson. Ik kende haast geen andere muziek dan die die ik thuis hoorde of zelf speelde op de piano.

“Maar dan kregen we in 1983 ineens MTV, dat de hele dag videoclips uitzond. Een nieuwe wereld ging voor me open. Ik vond alles fantastisch en zat de hele tijd maar voor de buis. De eerste clip waar ik verliefd op werd, was die van Rod Stewart voor ‘Baby Jane’. Die vrouw daarin met haar roze pak, die saxofoon speelt. Ongelooflijk sexy.

“Ik kende die Rod Stewart niet, maar dacht meteen: dit wil ik ook. Ik had ook niet echt een voorkeur voor een bepaalde soort muziek. Ik hield van reggae en van Herbie Hancock. Alles kwam voorbij en ik zoog het allemaal in me op. Ik weet niet wat er zonder MTV van me zou zijn geworden.”

FILM: ‘400 BLOWS’ (FRANCOIS TRUFFAUT, 1959)

Beeld ZDF

“Ik wilde na mijn school zo snel mogelijk weg uit Canton. Ik wist dat ik kon schrijven en had mijn zinnen gezet op Californië, en dan vooral Los Angeles. Ik schreef me in op alle universiteiten die schrijfopleidingen aanboden.

“Ook schreef ik me in voor scenario’s schrijven aan de University of Southern California (USC). Ik had eigenlijk geen idee van wat dat inhield en wist ook niet hoe belangrijk het zien van films voor die studie was. We keken de hele dag films, wat weer een andere wereld voor me opende.

“Veel Hollywood, veel geschiedenis en elke week een buitenlandse film. 400 Blows (Les quatre cents coups), was de eerste film die ik zag met ondertitels. Ik had nog nooit zoiets gezien, alles aan die film fascineerde me. Ik leerde dat dit een nouvelle-vaguefilm was, wat me toen niets zei. Ik vond gewoon het verhaal leuk. Een jongetje dat moeite had met opgroeien, daar kon ik me in herkennen. Diepere betekenislagen boeiden me niet.”

REGISSEUR: STEVEN SPIELBERG

Beeld rv

“Zelfs van Steven Spielberg had ik in die tijd nog nooit gehoord. Hij kwam regelmatig langs. De USC was ook een beetje zijn universiteit, begreep ik later. Er kwamen wel meer grote regisseurs college geven. George Lucas vertelde over Star Wars, maar Spielberg vond ik leuker.

“We keken met de hele klas naar Jaws en moesten daar toen een paper over schrijven. Als ik nu vertel dat ik les gehad heb van Spielberg, geloven mensen dat niet, maar zelf had ik niet door hoe bijzonder dat was. Ik was naar de USC gekomen omdat ik naar de grote stad wilde, niet omdat ik zo graag regisseur of filmproducer wilde worden.

“Roem heeft me nooit geboeid. Spielberg was gewoon een docent die geweldig kon vertellen. Hem over Jaws horen praten vond ik leuker dan de film zelf. Maar ik wist ook dat het filmvak niet echt iets voor mij was. Schrijven vond ik leuk, maar scenario’s maken is een andere tak van sport dan liedjes of verhaaltjes schrijven.”

ACTEUR: MARLON BRANDO

Beeld Matthias Wille

“Hoewel het niet iets voor mij was, had ik het wel erg naar mijn zin aan de USC. De hele dag films kijken is natuurlijk ook niet verkeerd. En ik zal er ook wel iets van opgestoken hebben, want sinds ik in 2002 gevraagd werd voor een rolletje in Training Day (kassucces uit 2001, met Denzel Washington en Ethan Hawke, red.), gewoon door iemand die mijn plaat leuk vond, krijg ik regelmatig film- of tv-rollen aangeboden. Nooit heel groot, maar altijd heel leuk om naast zingen te blijven doen.

“Doordat ik weleens voor de camera heb gestaan, begrijp ik hoe moeilijk het is om goed te acteren. Dat doe je niet zomaar, dat moet echt in je zitten. Iemand als Samuel L. Jackson bijvoorbeeld is helemaal verslingerd aan acteren, dat zie je aan alles. Of hij nu in een goede of slechte film speelt, hij geeft zich altijd helemaal.

“Samuel is een favoriet, maar mijn absolute lievelingsacteur is Marlon Brando. Vooral toen dat nog een mooie jonge vent was, in films als A Streetcar Named Desire (1951) en On the Waterfront (1954). Telkens als ik die films zie, kan ik mijn ogen niet van hem afhouden. Wat een lekker ding was dat, zeg. Tuurlijk, die films zijn fantastisch, maar het was Marlon die het verschil maakte. Ik geloof niet dat ik ooit mooiere mannen gezien heb dan hij. Toen dan toch, want in The Godfather was hij gewoon een oude man.”

BOEK: ‘NINA SIMONE: I PUT A SPELL ON YOU’ (2003)

Beeld RV

“Ik ben helemaal geen boekenlezer. Sinds ik van school ging en geen boeken meer hoefde te lezen, heb ik ze ook nauwelijks aangeraakt. Ze interesseerden me domweg niet. Ik pak graag een tijdschrift als Wired vast, over nieuwe techniek en wetenschap. Dan wil ik best mijn hersenen even pijnigen. Maar boeken schrikken me af. Geen idee waarom.

“Ik moet wel zeggen dat ik, sinds ik mijn dochter met haar scriptie moest helpen, wel zin heb gekregen in biografieën. Zij wilde iets schrijven over de autobiografie van Nina Simone en vroeg me of ik mee wilde lezen. Dat deed ik en ik was verbijsterd: wat een fantastische vrouw en wat een krankzinnig turbulent leven. Geen idee of het allemaal waar is wat ze schreef, het is natuurlijk haar verhaal. Maar wat heeft die een hoop ellende meegemaakt.

“Ze kon fantastisch pianospelen, maar ze mocht geen carrière maken als klassiek pianiste omdat ze zwart was. Het liefst had ze het bij pianospelen gehouden, maar toen ze een baantje in een club vond, moest ze erbij gaan zingen. Dat deed ze natuurlijk geweldig, maar haar hart lag eigenlijk bij de klassieke piano en daar heeft ze nooit in mogen excelleren.”

ZANGERES: BILLIE HOLIDAY

Beeld Redferns

“Zoals ik al vertelde, was scenario’s schrijven niets voor mij. Toen ik wat liedjes ging schrijven voor schoolvrienden, merkte ik dat muziek me toch wat beter lag. Maar het was nooit met de bedoeling om zelf te gaan zingen. Ik had ook helemaal niet het soort stem dat in de jaren 90 populair was. Mariah Carey en Whitney Houston zongen met die lange uithalen in hun stem. Dat kon ik helemaal niet, en wilde ik ook niet.

“Ik houd meer van Billie Holiday. Ik heb mezelf haar rustige maar diepe manier van zingen bewust aangeleerd. Een goed deel van de jaren 90 was dat vooral een soort imiteren, maar langzaam aan stopte ik meer van mezelf in mijn zangstem. Wat ik van Billie ook zo goed vind, is dat je al haar teksten woordelijk kunt verstaan.”

MODE: VALENTINO

Beeld Photo News

“Mijn favoriete modehuis is Valentino. Betaalbaarder en mooier dan Gucci en Versace. Nu klink ik als een kenner, maar dat ben ik niet. Ik haat modeshows, maar vind het wel fijn om iets moois aan te trekken als ik optreed.

“Ik heb thuis enkele jurken van Valentino, maar daar pas ik allang niet meer in. Ik vind nieuwe Valentino’s toch wat duur, dus wat ik nu weleens doe is een foto van zo’n jurk maken en die doorspelen aan mijn kleermaakster. Ja, dat is een beetje valsspelen, maar wel een stuk goedkoper. Het merk interesseert me niet, het gaat me om het model.”

LAND: SPANJE

Beeld Thinkstock

“Ik mag dan wel over de vijftig zijn, ik houd nog steeds erg van het nachtleven. Hoewel ik niet meer zonder L.A. zou kunnen, waar al mijn vrienden en kennissen wonen, stelt het nacht­leven daar echt helemaal niets voor. Best gek voor zo’n wereldstad, maar je hebt er geen behoorlijke clubs, waar je van die lekkere oude soul hoort. En ook al geen goede drugs.

“Als ik me echt in het zweet wil dansen, ga ik liever naar Europa. Ik heb een zwak voor Amsterdam, de eerste stad waar ik gewoon wiet mocht roken, en ook vanwege de casino’s, een andere hobby van mij. Ik zou er best willen wonen, maar vrees dat ik dan niet achter de blackjacktafel vandaan kom.

“Daarom kies ik voor Spanje. In Madrid en vooral Barcelona is het geweldig uitgaan. Het eten is er veel beter dan in L.A., waar elke week weer een nieuwe sushitent wordt geopend. Daar heb ik echt genoeg van.

“En dan zijn er de mannen, ook niet onbelangrijk als ik uitga. Ik vind ze nergens zo aantrekkelijk als in Spanje.”

Macy Gray, op vrijdag 12 juli te zien in Kursaal Oostende.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234