Dinsdag 17/09/2019

Sunday Morning Playlist

De favoriete ochtendmuziek van Marc Didden: “Achtergrondmuziek is het ergste wat er is”

Marc Didden. Beeld Bob Van Mol

Elke week vragen we een ongemeen boeiende medemens om vijftien platen te kiezen waarmee hij op zondag ontwaakt. U vindt de playlist onderaan dit artikel. Deze week: de Sunday Morning Playlist van schrijver en cineast Marc Didden.

Een jongedame op een stadsfiets trappelt welgemutst voorbij aan een Brussels caféterras in de late ochtend. Ze plant één hak tussen de kasseien voor het rode licht om een praatje met Didden te slaan. Even later komt een man vrolijk fluitend de hoek om, en zegt op zijn beurt Marc Didden gedag. “Voilà, die twee heb ik ingehuurd”, grinnikt Didden. 

Een zondag in het centrum van Brussel is pas compleet, als je Didden over de Graanmarkt ziet kuieren.
 “Flaneren is essentieel voor de geest”, poneert hij - Baudelaire achterna. Hij tekent voor ons geestesoog de Brusselse straten die hij onlangs herontdekte - van de Hallepoort naar beneden, door de Marollen naar het centrum. “Je ziet telkens een andere stad, als je haar met de benenwagen doorklieft”, vertelt Didden. “En het is een opperbeste zondagsactiviteit. Ik neem het leven serieus, maar niet té serieus. Daarom mag je mij ook op elk bankje neerzetten - ik zal me nooit vervelen.”

“Ik heb onlangs iets beseft”, zegt hij, ditmaal erg serieus. “Ik ben nu 69, en ik ben in 1969 als student aan het RITCS begonnen. Sindsdien heb ik altijd gewerkt - in een brouwerij, als barman, als sandwichverkoper, als freelancer bij Humo, enzovoort. De werkweek ‘zat er nooit op’. Een zondag bleek de perfecte dag om te schrijven, want mensen vallen je dan minder lastig. Ik doe tout court niet aan lege dagen. Versta mij niet verkeerd: koffiekoeken en appelsiensap op zondag, dat klinkt allemaal erg romantisch, maar ik heb daar geen nood aan. Ik begrijp ook niet wat mensen bijvoorbeeld twee weken op verlof in Bretagne gaan uitvreten. Drop mij ergens en ik doe wat ik overal doe: ik zit te googelen, ik lees een boek of ik probeer een platenwinkel te vinden. Ik kan hier in Brussel toch ook drie straten verder op iemand zijn kat gaan passen? Dan ben ik ook even weg geweest.”

Beeld Bob Van Mol

Een zondag binnenshuis

“Kijk nu goed, hè!” Met komische, enthousiaste armbewegingen schetst Didden zijn werktafel, die hij perfect heeft gepositioneerd tussen een radiootje waarvan de knop staat vastgeroest op Radio 1, en één van zijn platenspelers waar hij vaak een singletje op draait. Gisteren lag ‘Blue’ van Joni Mitchell toevallig al klaar onder de naald. “Een gelukzalig moment”, zegt Didden. “Ik ben een onvoorwaardelijke Mitchell-fan. Ooit zat ik op café met iemand die beweerde dat hij haar kende, en vijf minuten later hing ik vol ongeloof met haar aan de telefoon. Net zoals je altijd opnieuw een museum kan binnenlopen om naar een Breughel te gaan kijken, zijn er sommige platen die de perfectie hebben bereikt.”

Avonden zijn eerder voor televisie dan voor muziek - en op tv kan muziek hem vaker niet dan wel bekoren. “Al heb ik dankzij Jools Holland wél Amy Winehouse leren kennen”, vertelt hij. “Ik was meteen door haar zangkwaliteiten gefascineerd, maar dankzij haar entourage zal een hele generatie haar herinneren als een junkie. Ik begrijp dat mensen drugs nemen, maar iemand in de goot zien verdwijnen, vind ik niet romantisch.”

The beer I had for breakfast, tasted so good, I had another one for dessert”, draagt hij even later de lyrics van ‘Sunday Morning Coming Down’ voor, een nummer van Kris Kristofferson.

Didden houdt van rock ‘n roll, maar bekijkt het altijd van op een afstandje - net zoals hij vanochtend geen biertje als ontbijt neemt, maar een koffie en een Cola Light. 

“Hij zingt het alsof hij een kater heeft”, zegt Didden, en verlekkert zich over de flegmatieke zangkwaliteiten van Kristofferson. “Ik ging naar mijn kleerkast, ‘and I picked out my cleanest dirty shirt’, zingt hij. Daar herken ik mezelf dan weer in, in mijn wilde jaren. Twee verschillende schoenen dragen, en niet meer weten waar uw kleren liggen.”

Yakety Yak

Als rasechte rockjournalist vond hij de jazzscene ooit veel te snobistisch, tegenwoordig heeft een zondag volgens Didden Thelonious Monk nodig. “Die jazzers met hun zwarte rolkraag, die met hun vingers zaten te knippen, daar had ik niks mee”, herinnert hij zich. “Maar bij vrienden thuis werd ik hopeloos verliefd op Monk. Ik hield altijd al van de drijvende kracht van de piano in klassiek, blues en rock. Er is, denk ik, niet veel van die brave Monk dat ik niet in huis heb.”

Ge moet ook niet doen alsof ge jong zijt”, verdedigt hij zijn lijstje met voornamelijk grote kleppers uit vervlogen tijden. “Ik ben geboren net na de oorlog. Hiphop, daar heb ik niet veel kaas van gegeten, en elektronica, daar ken ik ook al niet veel van. Een goede song, dat kan mij redden”, geeft hij toe, en duidt meteen zelf op de sentimentaliteit van zijn uitspraak. “De tekst mag nochtans simpel zijn - met een “yakety yak” ben ik content. Maar het mòet emotioneel zijn, achtergrondmuziek is het ergste wat er is. Ik wil ook niet dat de mensen praten tijdens mijn film: ik heb de juiste acteurs gezocht, hen juist aangekleed, en zinnen geschreven die betekenisvol zijn. De aandacht van het publiek moet worden opgeëist.”

Beluister hieronder de Sunday Morning Playlist van Marc Didden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234