Dinsdag 05/07/2022

DM ZaptRonald Meeus

De debiele, marginale humor van ‘The Pentaverate’ doet me mezelf oud voelen

Mike Myers als Ken Scarborough, een van zijn typetjes in ‘The Pentaverate’. Beeld Netflix
Mike Myers als Ken Scarborough, een van zijn typetjes in ‘The Pentaverate’.Beeld Netflix

Ronald Meeus zet de blik op oneindig. Vandaag: The Pentaverate.

Ronald Meeus

De humor in de nieuwe Netflix-reeks The Pentaverate is die van dat ene schunnige WhatsApp-mannengroepje waarin cisgender heren van middelbare leeftijd tegen beter weten in blijven hangen. Het soort groepjes waarin de meeste en ergste grappen steevast worden gedeeld door die één à twee verstokte vrijgezellen in het gezelschap, wat de anderen doet vermoeden dat ze zelf stek houden in nog vunzigere digitale collectiefjes van gelijkgestemden, waar niemand van de bende ooit aan een vrouw is geraakt. Ik behoor tot dat verguisde ras van Gen X-dino’s. En ook ik ontvang soms nog zo’n appjes die mijn geliefde steevast met haar ogen doen rollen telkens wanneer ze, meteen na het pingetje, mijn licht gegeneerde gegniffel hoort – vaak ook nog accuraat en met een licht dedain in haar stem de naam van de verzender radend.

De witzen die The Pentaverate-bedenker Mike Myers in de zes afleveringen van het eerste seizoen op de kijker loslaat zetten diezelfde pavloviaanse schaterlach bij me in gang, maar tegelijkertijd weet ik dat dit soort humor écht niet meer van deze tijd is. Een Russisch personage dat vertelt hoe in zijn land de term ATM (Automatic Teller Machine, de Amerikaanse flappentapper) voor ‘Ass-to-mouth machine’ (wie de uitdrukking niet kent: graag zelf even googelen) staat? Ik beken dat ik héél even even tranen in de ogen kreeg van het lachen. Maar een kwarteeuw geleden had ik dat ook nog zonder enige gêne gedaan.

Ik besef: het ligt niet aan de wereld, het ligt aan mij. En ik besef ook: het is kinderachtige, debiele, marginale humor. Dat ik er toch héél eventjes dubbel om lig is een aangeleerde reflex, zoals je ook automatisch moet proesten om fysieke Charlie Chaplin-humor. Behalve dan dat Charlie Chaplin niet aan penis- en strontgrappen deed.

Myers probeert in The Pentaverate voor het eerst nog eens voluit te gaan in de pedigree van dwaze quatsch die hij ooit gemeengoed maakte met zijn Wayne’s World- en Austin Powers-filmreeksen. Opnieuw speelt hij een vijftal van de typetjes in de reeks – vertegenwoordigers van de grote wereldmachten in een geheim genootschap – zelf. Wederom is het niet al geestigheid maar boertigheid wat de klok slaat in de reeks. En alweder komen de grollen in een onophoudelijk spervuur op je af.

Maar vlak nadat ik de tranen uit mijn ogen had geveegd, deed The Pentaverate me mezelf ook vreselijk oud voelen, als een sauriër die alleen nog – knabbelend aan het hoge gebladerte – wacht op de inslaande komeet. Vreemd dat de Netflix-bonzen, toen ze hun goedkeurende krabbel onder The Pentaverate zetten, die dus niet eens door de hemel hebben zien suizen.

The Pentaverate is te zien via Netflix.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234