Maandag 17/02/2020

InterviewMuziek

De Britse zangeres Georgia is klaar voor het succes: ‘Ik heb mezelf moeten herprogrammeren’

Beeld rv

Op haar tweede plaat Seeking Thrills viert Georgia de muziek die haar in het verleden troostte na identiteitscrises, na de scheiding van haar ouders en heel wat alcoholmisbruik. House en elektro als therapeuten? Het wérkt, zo vertrouwt ze ons toe.

“Het was de dertigste verjaardag van één van mijn beste vrienden”, zo vertelt de 29-jarige Britse zangeres-producer-drummer Georgia Barnes wanneer we hengelen naar haar ultieme clubervaring. “We gingen feesten in The White Hotel in Salford,  aan de rand van Manchester City. Een fantastische club: lichtjes groezelig en rokerig. Op het hoogtepunt van de nacht overviel mij datgene waarover heel wat fervente ravers hebben getuigd maar ik had zoiets nog nooit helemaal nuchter meegemaakt. Daar stond ik te dansen, omringd door liefhebbende mensen. De energie in de ruimte was haast tastbaar. Plots speelt de dj ‘Take me to the bridge’ van Vera, een prachtig nummer waar ik een hechte band mee heb. Het is het liedje dat mijn ouders verbindt: ik hoorde het hen zo vaak opzetten thuis. Toen ze uit elkaar gingen, veranderde de betekenis en de lading van dat nummer voor me. Je had de gelaatsuitdrukkingen van mijn vrienden moeten zien toen dat liedje door de ruimte knalde: helemaal extatisch, alsof ze naar een andere dimensie werden getransporteerd. We hadden geen ego meer. We bestonden alleen maar uit energie. Er kantelde iets in mijn hersens. Je kunt het met geen enkel gevoel vergelijken. There was love in that room.”

Dat allemaal zonder drugs? “Echt waar, die keer had ik écht geen MDMA geslikt”, zegt Barnes plechtig en we geloven haar zowaar. Wat volgde? Barnes was zo onder de indruk van haar sacrale clubervaring dat ze plots het licht zag voor haar tweede plaat. Ze wilde de kracht en de magie van elektronische dansmuziek in popmuziek laten infiltreren. De gezamenlijke euforie. De suggestie van transcendentie. 

Ze gooide haar leven om. Gedaan met uitgaan tot in de vroege uurtjes. Afgelopen met feesten en zuipen tot ze niet meer op haar benen kon staan. De Georgia van Seeking Thrills lijkt wel de tegenpool van de hedonistische wildebras op het vier jaar oude titelloze debuut. “Goh, ik ben drastisch veranderd als mens”, zegt ze jolig. “Ik drink geen alcohol meer en ik eet uitsluitend veganistisch en glutenvrij. Ik ben enorm afgevallen. Met dank aan het sapjesdieet van mijn moeder. De Londense restaurantcultuur is zo dwingend: eten is er het ultieme kapitalistische symbool geworden. Ik kook tegenwoordig liever zelf een lekker, gezond maal. (grijnst) Daar ben ik nogal extremistisch in geworden. You do have to become a bit anal about it. Ik heb mezelf moeten herprogrammeren. Het heeft mij geholpen om mijn emoties beter te begrijpen. Nu ik er over nadenk, besef ik dat het het schrijven van deze liedjes enorm heeft beïnvloed. Ik heb een heleboel shit doorgesparteld met deze plaat.”

Seks mét de dansvloer

Zo blijkt. Seeking Thrills doet aan als een tintelfrisse elektropopplaat waar meezingbare, aan Robyn schatplichtige songs smeken om radio-airplay. Zoals ‘Started Out’, een liedje over je vastklampen aan het type kinderlijke naïviteit dat je in de club voelt tussen bolle beats en bulderende bassen: “Ik probeer er te zeggen: be wicked and bold even though shit gets really bad, toughen yourself up! Iemand zei me dat trouwens ooit, misschien was het mijn vader.” Juist, die vader is Neil Barnes, het brein achter de Britse technogigant Leftfield. Iets met een appel, een boom en er niet ver vandaan vallen.

Dan is er ‘About Work The Dancefloor’, een eresaluut aan de discobol dat door de tekstanalysten van de muziekwebsite Genius.com schalks werd geïnterpreteerd als een seksuele fascinatie voor diezelfde vloer. Nog nooit van dat soort fetisj gehoord trouwens.

“Goh, tja, wat kan ik daarop zeggen?”, zegt Barnes en kan haar lach niet bedwingen. “Op een dansvloer bereik je zo’n hoog gevoel van extase dat er soms seksuele fantasieën bij je opkomen, ja. Mensen komen vaak naar een club om elkaar te vinden en om seks of liefde te zoeken. Je schurkt er tegen elkaars lijf aan op bonkende muziek, dus ja, dat heeft zeker iets seksueels. Maar of ik zelf een seksuele relatie met de dansvloer beoog? Euhm, vooralsnog niet.”

Concert vanavond in de AB, Brussel (uitverkocht)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234