Zondag 25/08/2019

DM Zapt

De beste tv in jaren, alleen word je er onpasselijk van

Ann Dowd (l.) en Elisabeth Moss in een scène van 'The Handmaid's Tale', waarvan het tweede seizoen nu loopt. Beeld AP

In de dagelijkse rubriek DM ZAPT zet de tv-redactie de blik op oneindig. Vandaag: Kim Van de Perre over meesterlijke doch ongemakkelijke televisie.

Stel: je ontdekt een meesterlijke tv-show, van het beste dat je in jaren hebt gezien. Geweldige acteurs, prachtig gestileerde shots en nog razend spannend ook. Alleen word je er onpasselijk van. Alsof je keel wordt dichtgeknepen, je maag omgedraaid. Zelfs ’s nachts blijven de beelden je achtervolgen in je slaap. Wat doe je? Afhaken of toch doorzetten? Want het blijft echt, écht, meesterlijke televisie.

We hebben het voor alle duidelijkheid niet over Temptation Island. Wel over The Handmaid's Tale, de Amerikaanse dystopische reeks waarvan seizoen twee net is gestart. Een korte synopsis voor wie nu uit de lucht komt vallen: in de nabije toekomst heeft een ultraconservatieve beweging de macht gegrepen in de VS en er de nieuwe – extremistisch patriarchale – staat Gilead uitgeroepen. Onvruchtbaarheid is explosief toegenomen. De weinige vrouwen die nog wel kinderen kunnen krijgen worden ingezet als broedmachines voor de machthebbende families. Deze dienstmaagden worden gestript van hun identiteit, eigen kleren en rechten en worden maandelijks tot een bizar paringsritueel gedwongen met hun meester, nota bene in het bijzijn van diens echtgenote. Eenmaal zwanger en bevallen, wordt hun kind afgenomen en moeten ze bij een andere meester 'aan de slag'.

Wie rebelleert of tracht te vluchten wordt gruwelijk gestraft. Denk: aan een brandend fornuis geketend, van een oog of arm beroofd (want die heb je niet nodig om zwanger te worden), ter dood gestenigd of naar een nucleaire toxische site verscheept om daar te werken tot hun lijf het onder de zweren en kankers begeeft. We zeiden het al: nachtmerries verzekerd.

Vergezocht? 

Maar de gewelddadige scènes zijn niet eens het ergst. Als het echt te vies wordt, begraaf je gewoon even je gezicht in een sierkussen uit de zetel. Komen die belachelijk dingen toch nog van pas. Nee, het onpasselijke gevoel komt vooral voort uit de knagende idee dat het toekomstbeeld uit The Handmaid's Tale misschien niet eens zo vergezocht is.

Niet dat we verwachten dat vrouwen binnen dit en twintig jaar allemaal in zo'n afschuwelijk onflatterende rode habijt worden gehesen en tot seksslavin gereduceerd. Maar de flashbacks in The Handmaid's Tale tonen dat zelfs de meest ondenkbare, extreme machtsverschuivingen geniepig geleidelijk gebeuren.

Ver-van-mijn-bedshow? 

Eerst worden holebi's opgejaagd. En moeten moeders zich verantwoorden dat ze fulltime werken. Grenscontroles worden verscherpt, burgers in hun doen en laten beperkt. Plots beslist een hogere macht voor je of je het land nog in of uit mag. Dat zijn zaken die nu wel al gebeuren.

Daarin zit het ongemakkelijke, maar tegelijk meesterlijke kantje van
The Handmaid's Tale: het brengt een ver-van-mijn-bedshow plots gevaarlijk dichtbij. Het confronteert je met een unheimlich besef: dat verworven rechten sneller kunnen worden teruggedraaid dan je denkt. Dat als we niks ondernemen zolang het maar 'anderen' overkomt, niemand iets zal doen als het straks aan jou is.

Daarom is afhaken geen optie, en zou iedereen The Handmaid's Tale eigenlijk moeten zien. Dichtgeknepen keel of niet.

The Handmaid's Tale, nu te zien bij Proximus Movies & Series.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden