Zondag 22/09/2019

Album 50

De beste 50 platen van 2014 volgens de muziekredactie van De Morgen

Beeld THINKSTOCK

Wat zijn de beste 50 albums van het voorbije jaar? Naar goede jaarlijkse gewoonte stelde de muziekredactie van De Morgen (Bart Steenhaut, Gunter Van Assche, Alex Vanhee, Wim Wilri en Pieter Coupé) die ultieme lijst samen. Vanaf vandaag tellen we af, met dagelijks 10 platen. De laatste 10 inclusief de winnaar krijgt u vrijdag te lezen. Here we go.

50. For Ever (Eriksson Delcroix)

Kempense americana of Polder-country? Het bestaan van beide hoef je niet langer in twijfel te trekken. Dat bewijst Eriksson Delcroix. Op 'For Ever' roepen snarenvirtuoos Bjorn Eriksson (zie o.a. Zita Swoon) en Nathalie Delcroix (zie o.a. Laïs) spontaan beelden op van een koortsdroom. Elders wordt onderhuids verwezen naar zelfmoord, of naar seks op een autokerkhof. Belgische bluegrass op zijn donkerst én op zijn best. (GVA)

Beeld rv

49. Rose Of Jericho (Kris Dane)

Gitarist bij Ghinzu en het prille dEUS, de finale van Humo's Rock Rally (met 801 KD Concept), componist voor De Munt: Kris Dane deed het allemaal. Maar nu treedt de Antwerpse Brusselaar eindelijk écht uit de schaduw. En hoe. Op 'Rose of Jericho' sluimeren mooie echo's door van Bob Dylan, Leonard Cohen en Van Morrison. Een plaat waarop niet alleen meesterlijk songmeesterschap centraal staat, maar ook Dane's warme, vaak intieme zangstem. (WW)

Beeld rv

48. Benji (Sun Kill Moon)

Is Mark Kozelek een onuitstaanbare eikel? Daar leek het op na de uithalen naar The War On Drugs en de tirades tegen zijn fans. Maar op Benji hoor je een heel andere Kozelek: een gevoelige man die in muziek wil bewaren wat hem dreigt te ontglippen. Zo vereeuwigt hij zijn vader en moeder in prachtsongs met de spanwijdte van een kloeke roman, en schrijft hij het hartverscheurende levensverhaal neer van zijn vroeg gestorven nicht Carissa. (PC)

Beeld rv

47. Hozier (Hozier)

Deze Ierse songwriter mag dan amper 24 zijn, Andrew Hozier-Bray klinkt alsof hij al tien levens achter de rug heeft. Deze titelloze eersteling geldt als een staalkaart van iemand die het allemaal heeft: uitstekende songschrijver, soulvolle zanger, getalenteerd producer én bevlogen performer. Zelfs dat laatste hoor je. Luister naar 'Someone New' en vind iemand die zingt alsof zijn stem tot aan de hemel reikt. (WW)

Beeld rv

46. Broke With Expensive Taste (Azealia Banks )

Concurrentes Nicki Minaj en Iggy Azalea moesten het van hun konten hebben, maar Azealia Banks kon louter op basis van de muziek incashen. Op haar eclectische, zelf uitgegeven debuut laat dit brutaaltje horen dat ze even goed kan zingen en rappen als vuilbekken, en heupwiegt ze haar dansbare pop fluks langs dubstep, house, Caraïbische muziek en funk. (PC)

Beeld rv

45. Where Neon Goes To Die (Magnus)

De tweede plaat van Magnus komt welgeteld tien jaar na de vorige, en is zoveel vollediger. Een olifantendracht misschien, maar Tom Barman (dEUS) en CJ Bolland boetseerden vooral een pareltje. Muzikaal hoor je invloeden van Kraftwerk en Depeche Mode, en ook gastzangers als Tom Smith (Editors) en Selah Sue zijn grand cru. Heerlijk om de duisternis mee in te rijden, dan wel de zon langzaam te zien opkomen. (WW)

Beeld rv

44. Black Metal (Dean Blunt)

Beland in hogere sferen met deze voortreffelijke Blunt, in een eerder leven bekend als één helft van Hype Williams. De magistrale, heerlijk tegendraadse plaat 'Black Metal' garandeert alles, behalve de titel. Dub, noise, country en zijdezachte pop laten de rook om je hoofd nooit meer verdwijnen. (GVA)

Beeld rv

43. Are We There (Sharon Van Etten)

Met de bezwering 'Afraid of Nothing' opent Van Etten haar vierde album én haar ziel. Onverschrokken duikt ze in de trauma's die ze overhield aan een slopende relatie. Ze zagen elkaar doodgraag, maar hij hield haar artistieke ambitie onder de duim. In een notendop: 'I Love You But I'm Lost'. De 33-jarige New Yorkse komt heelhuids boven - gelouterd door de soul. (PC)

Beeld rv

42. Roslyn (The Sore Losers)

Hoezo, rock-'n-roll is dood? Eens te meer blijken rouwkransen voorbarig. The Sore Losers geven op 'Roslyn' alleszins luidruchtig teken van leven. Wie zijn bluesrock zo vettig wil als de olievlekken in de garage, zo psychedelisch als een sixties-postzegel of even groezelig als een titty bar in Tijuana, vindt de liefde bij deze Limburgse groep. (GVA)

Beeld rv

41. Neutral Village Massacre (Gruppo Di Pawlowski)

Als een losgeslagen zelfmoordterrorist stuift, schuimbekt en explodeert frontman Mauro Pawlowski doorheen negen licht ontvlambare songs. De rest van zijn band (bestempeld als een "asociaal feestorkest") probeert hem voortdurend bij te benen. De achtervolging klinkt gevaarlijk opwindend. (GVA)

Beeld rv
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234