Woensdag 15/07/2020

Album 50

De beste 50 platen van 2014 volgens de muziekredactie van De Morgen: deel 4

Beeld THINKSTOCK

Wat zijn de beste 50 albums van het voorbije jaar? Naar goede jaarlijkse gewoonte stelde de muziekredactie van De Morgen (Bart Steenhaut, Gunter Van Assche, Alex Vanhee, Wim Wilri en Pieter Coupé) die ultieme lijst samen. Vanaf maanddaag telden we af, met dagelijks 10 platen. De laatste 10 inclusief de winnaar krijgt u morgen te lezen. Here we go.

20. Morning Phase (Beck)

Een ernstige ziekte hield Beck geruime tijd in bed, maar op zijn eerste plaat in zes jaar onderstreept de Amerikaanse singer/songwriter dat hij die tijd nuttig besteed heeft. 'Morning Phase' is - zowel qua toon als thematiek - een vervolg op het onderschatte 'Sea Changes': een intieme plaat over verlies en verlossing, verpakt in herfstige, soms zelfs wat psychedelische arrangementen. Een instant classic. (BS)

Beeld rv

19. Punish, Honey (Vessel)

Niet alle elektronicaproducers hangen af van de nieuwste software-ontwikkelingen. Sebastian Gainsborough assembleert rudimentaire instrumenten uit hout en metaal, en haalt er een meeslepende, mechanische sound uit. Zijn donkere soundscapes raken aan industrial, techno, dub en noise, maar Vessel geeft er zijn eigen ambachtelijke keurmerk aan. (PC)

Beeld rv

18. Everyday Robots (Damon Albarn)

Terwijl fans bleven dromen van een nieuwe Blurplaat, nam Damon Albarn met 'Everyday Robots' misschien wel de beste plaat van zijn carrière op. Een intiem, openhartig solodebuut waarop de zanger niet alleen herinneringen ophaalt aan zijn jeugd, maar met 'Mr.Tembo' zelfs een ontwapenend nummer over een baby-olifant in de vingers heeft. Een melancholisch meesterwerk. (BS)

Beeld rv

17. Lament (Einsturzende Neubauten)

Wie had gedacht dat juist deze Duitse afbraakwerkers de beste bijdrage zouden leveren aan de WOI-herdenking? 'Lament', een klaagzang voor alle gesneuvelden, stort je midden in de waanzin van de loopgraven met een subtiel web van persoonlijke getuigenissen en historische verwijzingen. Na afloop overheerst één gevoel: verbijstering om zoveel uit gruwel geboren schoonheid. (PC)

Beeld rv

16. Lullaby And... The Ceaseless Roar (Robert Plant)

Terwijl de reissues van Led Zeppelin onder menig kerstboom liggen, kijkt Robert Plant (66) niet naar het verleden. De gouden rockgod zoekt resoluut de toekomst op: hij speelde afgelopen zomer een kanjer van een concert op Rock Werchter en verrast met een heerlijke plaat vol oosterse invloeden. Inclusief een fraai stemtimbre, dat soms aan Antony & The Johnsons refereert. (WW)

Beeld rv

15. Bestial Burden (Pharmakon)

Godzijdank duurt deze plaat slechts een half uur. Méér kan een mens nauwelijks verdragen. Net zo intens en akelig als de hoes oogt, klinkt deze viscerale geluidstrip. 'Bestial Burden' is niettemin zo straf is dat ze je ademloos achterlaat. Ook Pharmakon zélf blijkt trouwens adem te kort te komen. Van een amechtige ademhaling in 'Vacuum' over het ophoesten van bloed en slijm in 'Primitive Struggle' tot de spookachtige kreten in de afsluitende titelsong, lijkt een akelige doodstrijd aan de gang. Ademnood wordt zowaar verheven tot rauwe kunst. (GVA)

Beeld rv

14. Our Love (Caribou)

De Canadese producer Dan Snaith, alias Caribou, combineert op 'Our Love' (zijn zesde langspeler) nostalgie met psychedelica. Subtiele elektronica, oldschool house, R&B, disco en soul: het is er allemaal terug te vinden en vormt hét unieke recept voor een even romantische als dansbare plaat. (WW)

Beeld rv

13. The Best Day (Thurston Moore)

Geluk: altijd mooi nieuws voor de mens, zelden een goed teken bij muzikanten. Niet zo bij Thurston Moore, die hier de noise achterwege laat, en punk en poëzie een innige entente laat aangaan. Bron van zoveel artistieke inspiratie: een nieuw lief, natuurlijk. Zolang het songs als 'Speak to the Wild' en 'Forevermore' oplevert, hoor je niemand klagen. Zelfs niet de Sonic Youth-fans. (PC)

Beeld rv

12. Built On Glass (Chet Faker)

Vergeet even zijn potsierlijke artiestennaam, die de folterstraf verdient. Delicate covers van Burial ('Archangel') en Blackstreet ('No Diggity') volstonden vorig jaar al om de Australische electro-soulsater Nick Murphy amnestie te verlenen. Op zijn volwaardig debuut verrast hij dan weer met romige jazzlicks, naast een liefde voor Motown en de chill-outzone van Ibiza. Warme sax en synths, dub-bassen en tropische beats creëren een fragiele, sensuele puzzelwereld. Faker of niet: dit plaatje getuigt van een oprechte schoonheid. (GVA)

Beeld rv

11. High Hopes (Bruce Springsteen)

Op papier leek het een allegaartje: een paar songs die nergens anders een bestemming hadden gevonden, gecombineerd met een handvol covers van -ondermeer Suicide en The Saints, en wat nieuwe versies van eigen nummers. Zelfs overleden E Street Band Clarence Clemons en Danny Federici zijn er nog op te horen. En toch vormt de plaat een bevlogen, coherent geheel. Conclusie: zelfs tussen de restjes van Springsteen zit nog goud en diamant. (BS)

Beeld rv
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234