Donderdag 28/01/2021

MuziekAlbums van de week

De bescheiden kameropera wint het van de schmalzerige pop en hitgevoelige latinovibes

Nick Cave.Beeld JOEL RYAN

Een kameropera van dromen, zeemzoete synthpop en een twijfelachtig hitsucces. Deze muzikale week oogt minstens zo wankel als het weer.

'L.I.T.A.N.I.E.S.' van Nick Cave & Nicholas Lens.Beeld DM

Nick Cave & Nicholas Lens - L.I.T.A.N.I.E.S. ****

Nick Cave weigert met het peloton aan z’n stuur te hangen. Tijdens de pandemie doodde hij zijn tijd daarom niet met lange boswandelingen, geurkaarsen of origami. Eerder koos hij voor de heropwaardering van een oude hobby. Ooit bundelde hij met Belgische componist Nicholas Lens de krachten voor de opera Shell Shock; tijdens deze wereldwijde lockdown schreef Cave op verzoek van Lens twaalf litanieën. Twaalf spartaanse, ontroerende teksten die de componist verweefde in wat hij een “bescheiden kameropera van slapende dromen” noemt.

“Where are you?” fluistert Lens’ dochter Clara-Lane in de minimalistische ouverture ‘Litany of Divine Absence’. “Become yourself, so I can see you.” De hand van Cave is effectief voelbaar, voor al wie zijn laatste albums Ghosteen en Skeleton Tree teder aan de borst zou drukken. Verder hoor je wenken naar het werk van Phillip Glass in dit grotendeels van beats verstoken werkstuk. De litanieën zouden Lens’ bezoek aan de Rinzai Zen-tempels van Yamanouchi in Japan moeten weerspiegelen. Maar een gezapige meditatie hoeft u evenwel niet te verwachten: zelfs de meest lieflijke composities sturen je geest in de war, klinken al eens unheimisch of zelfs angstaanjagend en zenuwslopend. Dé soundtrack voor dit jaar, quoi.

'Cyr' van The Smashing Pumpkins.Beeld AP

The Smashing Pumpkins - Cyr **

In deze chaotische tijden is onzekerheid de enige constante. Miley Cyrus gordt plots rockgitaren om, in songs die zich eerder lenen tot een fletse tv-serie over geplaagde pubers dan tot het canon waar haar voorbeelden Joan Jett en Stevie Nicks toe behoren. Het mag dus niet verbazen dat muzikale tegenliggers als The Smashing Pumpkins ineens heil zoeken in zeemzoete pop. Op zijn nieuwste langspeler legt Billy Corgan het aan met schmalzerige synthpop. In melig midtempo kabbelen de songs voort, waarbij elke emotionele, neurotische of decibelgevoelige piek angstvallig vermeden wordt. Billy lag te slapen, zoals Gorki ooit zong.

'El último tour del mundo' van Bad Bunny.Beeld DM

Bad Bunny - El último tour del mundo **

U kent Bad Bunny wellicht van ‘Mia’, zijn wereldberoemde duet met Drake uit 2018. De Puerto Ricaanse zanger is bovendien de meest gestreamde artiest ter wereld van het voorbije jaar. El último tour del mundo, zijn derde album, toont precies waarom: het is een doortrapt versmelten van de meest populaire subgenres van vandaag. Reggaeton blijft de basis, maar wordt aangelengd met Amerikaanse trap-hiphop en een snuifje poppunk. Zoals Post Malone zijn blekejongensrap gewiekst op de skatepunk van de late nineties stoelt, zo ent ook Bunny zijn latinovibes op zijn verwaterde, in Autotune gedrenkte versie van emocore. Met twijfelachtige resultaten. Luister eens naar ‘Yo visto asi’ en huiver. Zijn rotcommerciële hybride is generisch, zeker, maar ook zo uitgekiend en luchtdicht geproduceerd dat het hitparadesucces in steen gebeiteld staat. Sorry, papi. (GVA /SVS)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234