Donderdag 17/10/2019

Rock Werchter

De balans van het bacchanaal: zo wervelend was Werchter

Anderson. Paak in een afgeladen Barn op Werchter. 'Congratulations on your win, Belgium!', volstond om de volledige wei in lichterlaaie te zetten. Beeld Stefaan Temmerman

Goudzoekers hoefden zich nauwelijks moeite te getroosten om een kostbare ader aan te boren op Rock Werchter. Met Pearl Jam, Anderson .Paak, Queens of the Stone Age en Nick Cave was er voldoende platina op de wei om de oprit van het Witte Huis te plaveien naar de wensen van Trump.

Diezelfde oranje leider was evenwel de grootste kop van Jut op Werchter. Amerikaanse groepen lieten geen spaander heel van Donald Trump: “Weet je wat: we nemen een video op en zenden hem naar de States", stelde Eddie Vedder van Pearl Jam voor. “Om Trump te tonen dat je heus wel harmonieus kan samenleven met mensen van een ander ras, land of opvoeding”. Jack White droeg dan weer een song op aan Donald Trump ('Icky Thump’, waarin de zin "You’re an immigrant too” ook voor de slechtste verstaander duidelijk was).

De Rode Duivels bleken op hun beurt de helden van het weekend. Na de zege tegen Brazilië speelde Anderson .Paak voor een afgeladen Barn. “Congratulations on your win, Belgium!” volstond om de volledige weide in lichterlaaie te zetten. Pearl Jam-frontman Eddie Vedder droeg de Ramones-cover 'I Believe in Miracles' dan weer op aan de Rode Duivels, en ook Millionaire trad zaterdagmiddag aan in Rode Duivels-shirts, net als Angèle of de frontman van The Script.

We gaan daar niet onnozel over doen: het was heet op Rock Werchter! Beeld Illias Teirlinck

Hoewel voetbal even de hoofdzaak leek in deze microkosmos, waren er toch genoeg ontdekkingen te beleven. Wie de wijk naar Werchter nam, kwam zelfs uit op een muzikaal paradijs. Zij het in een loden hitte. De helft van de tijd dreigde je van je stokje te draaien: donderdag moesten de mensen van het Rode Kruis 1.700 festivalgangers verzorgen. En vrijdag waren het er zelfs méér dan 2.000. Een record voor Rock Werchter. Zo’n aantal is natuurlijk niet abnormaal, als het verschroeiend heet is. En bovendien: rockin’ in the free world lukt niet zonder thermometer waarbij het kwik weigert op te spatten.

Gitaren boven

Rock en Werchter rijmen overigens nog altijd. Pearl Jam en Jack White kregen de wei plat met altmodische rock, en hoewel de hiphoppers op het veld eigenlijk vrij spel kregen, had je toch het gevoel dat de meesten voor gitaargezind jeugdsentiment gingen. Hoe kon je anders verklaren dat oude rockers als Stereophonics de Main Stage nog stééds konden inpalmen?

Wanneer u deze woorden leest, strompelen de laatste festivalgangers huiswaarts. Kop in kas, doodvermoeid, murw en geradbraakt na vier dagen feestgedruis. In het slechtste geval zijn ze gemarineerd in verschaald bier, oud zweet en zonnecrème. Een fraai beeld is het nooit: de aftocht oogt naar gewoonte veel minder roemrijk dan de intrede. Maar het voorbije lange weekend toonden alle tijdelijke logés van Werchter zich wél van hun meest onvermoeibare kant.

The Hive, een parallel festival. Beeld Illias Teirlinck

“Episch!”, horen we iemand jubelen op weg naar dag vier. Verderop kakelde iemand “graaf” en “onvergetelijk”. Het ging niet ééns over de Duivels. In The Hive speelt zich een parallel festival af, en duizenden festivalgangers bleken ook dit jaar daar nog een twééde feestje mee te willen pikken. Omdat de tentjes meestal nog te hevig naar slaaplijf en ontucht meuren, raakt de campingsite in geen tijd gevuld. Je belandt er in een bijenkorf aan adrenaline en hormonen. Het is een wespennest voor muurbloempjes, maar een walhalla voor de nachtbraker.

Fantasiewereld

In het holst van de nacht ontmoet je er nieuwe vrienden voor het leven, al herken je overdag je eigen gezicht zelfs niet meer. Laat staan dat van die boezemvriend voor één nacht. Die kortstondige verbroedering staat niet in de weg van een parcours waar je tijdelijk eeuwige vriendschappen sluit die je daags nadien terug vergeet. Ook dat is Werchter: een fantasiewereld waarin iedereen elkaar omarmt en bemint binnen een context van warm sentiment.

Het is ongetwijfeld bon ton om te mopperen dat Rock Werchter een mainstreamfestival zonder verrassingen is geworden, maar dat geldt dit jaar allerminst. Jong talent als Sigrid maakt een uitstekende beurt – al suggereren een dozijn Noorse vlaggetjes dat ze gedeeltelijk een thuismatch speelde.  Maar ook de Belgen beleefden kalverliefdes met nationale nieuwlichters op de wei en net zo goed werd je gemoed volledig uit zijn hengsels geslagen voor de headliners op Rock Werchter. De 44ste editie was een schot in de roos, waarbij de weergoden het kennelijk ook op een akkoordje hadden gegooid met De Schuer.

(De band van) David Byrne: fenomaal! Beeld Stefaan Temmerman

In wat een luxesituatie bleek Herman Schueremans ook verzeild! Zo kon hij zondagavond Eels recht tegenover David Byrne plaatsen – al had je vooraf het gevoel dat beide acts exact dezelfde doelgroep zouden aanspreken. Maar kiezen is natuurlijk altijd verliezen in een parallel universum waar vier podia om je aandacht vragen.

Meer ergernis zag je op het terrein wanneer een futloze polonaise aan de drank- en eetstandjes werd ingezet, vergat je op slag. Net als het feit dat je 's nachts met fluitende oren in je tentje of hotelkamertje kroop. De regen die zaterdag trachtte in te hakken op het gemoed, leek trouwens ook niemand wezenlijk te deren.

Te strikt

Wat wél negatief opviel, was dat de strikte veiligheidsmaatregelen net iets te rigoureus werden toegepast op de wei. Bij Millionaire – de éérste groep van de middag nota bene – bleek The Barn al zo afgeladen dat je als late beslisser aan het kortste eind trok. Maar binnen bleek die tent toch nooit zo vol als je je die zou voorstellen. Ook Anderson .Paak speelde voor een volle tent – zo'n Sportpaleis groot – terwijl je makkelijk tot halfweg de boîte raakte. Wie niet wilde wachten om zijn show te zien en treurig afdroop naar een ander concert, trok evenwel aan het kortste eind.

De liefde op Rock Werchter was niet alleen voor de bands bijzonder groot. Beeld Illias Teirlinck

Niet dat iemand zich wézenlijk leek aan te trekken van die keuzestress. U leek vooral af te zakken naar Werchter om er het weekend van uw leven te beleven. Friks en freaks kwamen er aan hun trekken, maar net zo goed vonden speelvogels, drinkebroers en socialites hier hun heil. Even belangrijk als de acts, die hun ziel en zaligheid op het podium drapeerden, bleek de camaraderie. Het ultieme Werchter-gevoel? Dat is een collage van massale zangkoren, bacchanalen, ontwapenende velden van wuivende armen, en collectieve ontroering.  

Beleefde Werchter een onvergetelijke editie? Reken maar van yes. Voldoende acts wisten je van je zweetsokken te blazen, en nét genoeg bands speelden er schijnbaar de match van hun leven. Vandaag voelt wellicht aan alsof je in het voorgeborchte van de hel bent blijven overnachten, maar de voorbije vier dagen waren een zegen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234