Dinsdag 26/05/2020

Filmfestival Cannes

De 7 films die onze man in Cannes niet wil missen

Het filmfestival van Cannes loopt vanaf morgen tot en met 24 mei.Beeld REUTERS

Filmjournalist Kurt Vandemaele volgt vanaf morgen in Cannes het beroemde festival en blikt alvast vooruit naar de 7 films die hij absoluut niet wil missen.

1. 'Carol' van Todd Haynes

Omdat Todd Haynes de mooiste en meest pakkende films van de fifties maakt. Omdat nu nog altijd niets is wat het lijkt, maar toen nog veel minder was wat het leek. Todd Haynes maakte in 2002 in ieder geval de mooiste film van 1957. 'Far From Heaven' was qua thematiek en stijl een pure hommage aan de melodrama's van Douglas Sirk, alleen kon Haynes zich veroorloven om te zeggen en te tonen wat in de fifties niet kon. Toen had hij het over de liefde tussen een blanke vrouw en haar zwarte tuinman, dit keer draait het om een lesbische liefde.

'Carol' is zo'n project dat nooit gemaakt leek te worden. De plannen om het boek van Patricia Highsmith te verfilmen dateren van elf jaar terug. De naam van Cate Blanchett zit al acht jaar aan het project vast. Het zal niet worden wat Abdellatif Kechiche met zijn lesbiennes deed in 'La vie d'adèle' maar als Todd Haynes brengt wat ik ervan verwacht en hoop, dan mag de lesbische liefde misschien weldra nog eens gevierd worden.

Cate Blanchett in 'Carol'.Beeld rv

2. 'The Sea of Trees' van Gus Van Sant

Gus Van Sant wisselt briljante films af met miskleunen, maar als hij raak mikt, dan weet krijg je grensverleggende cinema, zoals 'Elephant' waarmee hij eerder al het Festival van Cannes won. Hier zet hij Matthew McConaughey neer in een Japans woud waar hij zelfmoord wil plegen. Dat is natuurlijk de kortste weg om van zijn overacting af te geraken, maar soms is McConaughey goed ondanks zichzelf.

In ieder geval leert hij in het bos een Japanse man kennen met wie hij bevriend geraakt en die hem zijn levenslust terug schenkt. De heren willen leven, maar zitten diep in het bos en eigenlijk ook wel diep in de problemen.

Gelukkig hebben ze mekaar en zoeken ze samen hoe ze weer in de bewoonde wereld geraken. 'Into the Wild' klinkt niet veraf, maar evengoed kan het de richting van 'Gerry' opgaan, een eerder experiment waarin Van Sant zijn hoofdpersonages liet verdwalen in de woestijn.

Alleen al voor de betoverende beelden die die zoektocht opleverde, willen we aan zijn zijde ook wel even onze weg kwijt geraken.

Matthew McConaughey in 'The Sea of Trees'.Beeld rv

3. 'Louder Than Bombs' van Joachim Trier

De Noorse cineast Joachim Trier heeft maar twee films nodig gehad, 'Reprise' en 'Oslo, 31 August' om uit te groeien tot een absolute festivalfavoriet. Melancholische prenten over mensen wiens gevoel van eenzaamheid niet kan gestild worden.

En blijkbaar zitten die niet alleen in het Noorden. Voor zijn eerste Engelstalige film kan Trier beschikken over gerenommeerde acteurs als Isabelle Huppert, Gabriel Byrne en Jesse Eisenberg en vertelt hij het verhaal van een vader en zijn twee zonen die een heel ander beeld krijgen van de overleden oorlogsfotografe die hun vrouw en hun moeder was, wanneer ze nieuwe feiten over haar te weten komen.

Dat herinneringen subjectief zijn, dat werd in 'Rashomon' al aangetoond en de film van Kurosawa zou Trier en zijn vaste co-scenarist Eskil Vogt als inspiratie hebben gediend. Een mix die mij alvast heel benieuwd maakt.

4. 'Dheepan' van Jacques Audiard

Sinds 'Un Prophète' en 'De rouille et d'os' kijkt iedere filmliefhebber uit naar de volgende film van Jacques Audiard. Zijn nieuwste, 'Dheepan', gaat over een vluchteling uit Sri Lanka die een gezin vormt met twee mensen die hij niet kent, een vrouw en een kind, om zijn kansen op officiële papieren en een nieuw leven te vergroten. Maar in Frankrijk komt hij in een nieuwe oorlog terecht.

De thematiek is razend actueel en het zou me verbazen mocht Audiard ons niet een spiegel voorhouden die een weinig fraai beeld geeft van waar de mensheid mee bezig is. Wordt wellicht confronterend, maar Cannes is een plek waar je wel wat dreunen kunt incasseren. Dat warme zand aan het strand verzacht de val.

De Franse regisseur Jacques Audiard.Beeld EPA

5. 'A tale of love and darkness' van Natalie Portman

Actrice Natalie Portman werd als dochter van een Israëlische vader en een Amerikaanse moeder in Israël geboren onder de naam Natalie Hershlag. Het is dan ook niet helemaal toevallig dat ze zich voor haar regiedebuut op het boek van Amos Oz baseert.

Dat de gerenommeerde Israëlische schrijver, die al jaren pleit voor een tweestatenoplossing voor het conflict met Palestina, de verfilming van zijn memoires durft toe te vertrouwen aan een 33-jarige actrice die nog nooit een langspeler heeft geregisseerd, zegt veel over de uitstraling die de actrice heeft. Het is al een jaar of zes geleden dat Portman voor het eerst naar de rechten op zijn boek polste.

In 'Een verhaal van liefde en duisternis' blik Oz terug op zijn kindertijd waarin hij opgroeide in een Jeruzalem dat toen nog onder Brits mandaat stond, en op zijn tienerjaren in de kibboets. Portman acteert ook zelf in de film, ze speelt de rol van de moeder van Oz.

Nathalie Portman in 'A tale of love and darkness'.Beeld IMDb

6. 'Love' van Gaspar Noé

Iemand moet die Gaspar Noé ooit nog eens een ferm pak rammel geven voor wat hij ons aandeed met 'Irréversible', misschien wel de meest agressieve film ooit. En vast één van de meest schokkende. Krachtige cinema die voorgoed terugkeert in ons aller nachtmerries en ons niet meer toelaat om Monica Bellucci te bekijken zonder aan die vreselijke verkrachting te moeten denken waar ze in die film het slachtoffer van werd.

De Argentijnse Fransman wou zijn schokkend nummertje nog eens overdoen met 'Enter the Void', maar reed zich toen vast in de leegte, waar hij een jonge drugdealer liet zweven tussen leven en dood. Vormelijk is het altijd zeer indrukwekkend wat hij doet, ook omdat hij met de Belgische cameraman Benoît Debie kan terugvallen op een kunstenaar die constant grenzen verlegt.

En dus zijn we eigenlijk wel benieuwd naar 'Love', dat zich laat aankondigen als een seksueel melodrama over een jongen en een meisje. En nog een meisje. Veel is er nog niet geweten over de film. Er wordt van pornografie gesproken, maar vooral van liefde. En Noé zou niets uit de weg gaan dat bij het aangenaam consumeren van de liefde komt kijken. Daar kan je niets op tegen hebben.

7. 'Irrational Man' van Woody Allen

Het kleine neurotische Joodse genie dat met de regelmaat van een klok films blijft afleveren waarvan de kwaliteit toch altijd ruim boven het gemiddelde ligt, ligt dan al wel een tijd onder vuur van zijn stiefzoon en diens moeder, en ook van Muriel Hemingway (met wie hij het zalige en achteraf bekeken misschien wel erg foute 'Manhattan' maakte), maar ik blijf hopen dat de man recht in zijn schoenen staat en dat al het genot dat hij me al jaren verschaft, geen vieze nasmaak krijgt.

Het is een gewoonte, die jaarlijkse Woody, en ik ben eraan verslaafd. Ook al vertelt hij nog maar eens een verhaaltje van een man die ondanks zijn vele verstand, hier een professor filosofie vertolkt door Joaquin Phoenix, toch weer valt voor een jongedame die slim genoeg zou moeten zijn om die oude bok te negeren. Zeker als ze Emma Stone heet. Maar vrouwen vallen voor mannen met humor en zoals Woody oneliners kan bedenken, kan hij mannen van alle leeftijden van de passende tekst voorzien om gelijk welke vrouw voor hem te laten vallen.

En ook nog... de Koreaanse golf

De Aziatische film is zoals wel vaker de laatste jaren zeer aanwezig in Cannes. Met onder meer het Chinese woelwater Jia Zhang-Ke en de Taiwanese legende Hou Hsiao-Hsien, die meteen na Cannes zijn nieuwste 'The Assassin' ook bij ons komt voorstellen en tegelijk zijn volledige oeuvre komt toelichten in de Brusselse Cinematek. De Zuid-Koreaanse film kan dit jaar uitpakken met maar vier liefst vier titels. En wij maar denken dat er sprake is van een Vlaamse golf als er om die drie jaar een film van bij ons aan de Côte d'Azur vertoond wordt.

Festivals zijn filmfeestjes waar je ontdekkingen moet doen. Nieuwe trends, nieuwe golven, nieuw gezichten, alles nieuw. En nu die Koreanen hun PR overlaten aan drie Belgische blondines die al jaren meedraaien in ons filmlandschap is er nog weinig dat me tegenhoudt om ook 'Office', 'Madonna', 'The Shameless' en 'Coin Locker Girl' een kans te geven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234