Vrijdag 18/10/2019

Striptips

De 5 opvallendste strips van de week

'Iris', voor de fans van popart. Beeld RV

The swinging sixties zijn terug: vijftig jaar na het Nederlandse antwoord op Barbarella werd Iris gerestaureerd, "popart in vakjes".  Verder ook nog de betere western, kroks en struikbekken, geheugenverlies bij jongeren en ietwat voorspelbare buitenaardsen.

Iris ★★★☆☆

De jaren 60. Frankrijk had zijn Barbarella, België zijn Jodelle en Pravda. Voor die eerste titel tekende de Fransman Jean-Claude Forest, voor de twee volgende de Belg Guy Peellaert, wereldbekend om zijn filmaffiches (Paris, Texas, Taxi Driver) en platenhoezen (Diamond Dogs van David Bowie, It's Only Rock 'n' Roll van The Rolling Stones). Hij wilde ook eens zien in hoeverre hij een erotische strip kon maken. Zijn bijdrage was allesbehalve doordeweeks. Peellaert omschreef zijn strips als "popart in vakjes". Dat geldt ook voor het in 1968 gepubliceerde Iris, het minder bekende Nederlandse antwoord op dat vrouwelijk schoon uit het noorden.

Precies vijftig jaar nadat de bekende stripmaker en illustrator Thé Tjong-Khing met die schaars geklede dame geschiedenis schreef als eerste Nederlandse strip voor volwassenen, werd dat album eindelijk volledig ingekleurd  want wat is popart zonder kleur?

Cover van 'Iris'. Beeld RV

Het verhaal speelt in de jaren 60, wanneer de Nederlandse protesten op hun piek zijn en de straten worden gedomineerd door de vrije liefde, hippies, flowerpower en psychedelica.

De kleine, kwalitatieve uitgeverij Sherpa heeft kosten noch moeite gespaard voor deze uit de kluiten gewassen, hardcover uitgave. En dat geldt zeker voor vormgever Rudy Vrooman, die diep is gegaan voor dit toch wel bijzonder project.

Je kunt moeilijk beweren dat Iris een geweldige strip is: het is noch spannend, avontuurlijk of erotisch. Maar de context, die door een zestig pagina tellend dossier achteraan wordt geschetst, en waarin elke West-Europese erotische strip en elke Nederlandse undergroundstrip de revue passeert, maakt dit eerder een stripervaring dan een -album. De ondertitel Een roman voor kijkers werd niet voor niets op de cover gezwierd. Scenarist Lo Hartog van Banda noemt het in het voorwoord zelf "een experiment (waarin Khing en ik naar nieuwe wegen zochten)". En ook: "Het werd belangrijker hoe Iris iets ondergaat, dan wat zij ondergaat."

Een nostalgisch boek voor al diegenen die zich (nog eens) willen onderdompelen in de jaren zestig. Een strip voor de oudere generatie, wellicht. Of de breeddenkende nieuwe. Of de popartfans.

Uit bij Sherpa.

Bouncer 10: Het vervloekte goud ★★★★

Een eenarmige westernheld die niet vies is van wat spiritualiteit. Het is weer eens wat anders. Bouncer, is de naam. Toen de befaamde scenarist Alexandro Jodorowsky en tekenaar François Boucq deze reeks in 2001 boven de doopvont hielden, waren vriend en vijand het erover eens: pure klasse. Maar meteen werd er een kanttekening bij gemaakt: hoe lang konden ze deze kwalitatieve reeks in leven houden? Zeventien jaar later wordt het bewijs met dit tiende album geleverd.

Daarin komt Bouncer terug in Barrow City om te constateren dat een poging werd ondernomen om het door hem geadopteerde indiaanse weesmeisje, te ontvoeren. De reden daarvoor gaat terug naar de vader van het meisje. Die werd ooit vermoord na het stelen van een flinke buit. Niemand die die schat ooit terugvond, totdat het meisje wijst op de bijzondere tatoeage op haar schedel...

Cover van 'Bouncer 10: Het vervloekte goud'. Beeld RV

Met dit tiende deel komt er een voorlopig einde aan de samenwerking tussen Boucq en Jodorowsky, die de negende kunst even noodgedwongen met de zevende moest verruilen. 

Boucq schreef en tekende dit album helemaal zelf, en het moet gezegd: de man is intussen zo vertrouwd met zijn personages dat het schrijven hem opvallend makkelijk afgaat. De psychologie van zijn hoofdpersonage en de uitwerking van een goed en spannend verhaal blijven in zijn handen overeind. Zijn opvallende tekenstijl, zijn decors en sfeer in de Mexicaanse Sonora-woestijn doen de rest.

Het enige verschil met het voorgaande album is de wreedheid. Die is ook in dit verhaal niet weg te denken, maar is in verhouding wat bescheidener. Samen met
Undertaker is Bouncer, die getuige ook dit album weer schatplichtig blijft aan Blueberry, een van de betere huidige westernreeksen.

Uit bij Blloan.

Pagina uit 'Bouncer'. Beeld RV

Storm  de kronieken van Roodhaar: Het Zwevende Gewest ★★☆☆

Doordat het helrode haar van het titelpersonage en de vogel die ze bestuurt de ondertitel deels onleesbaar maken, zie je het amper, maar dit is wel degelijk een spin-off van Storm, de sciencefictionreeks (sinds 1977) van de Britse grootmeester Don Lawrence.

Storm ontbreekt als vanouds, Roodhaar is er op elke pagina. In vol ornaat. Deze spin-off speelt zich volledig af in de zogenaamde Diepe Wereld toen er nog geen sprake was van astronaut Storm. In dit alweer vierde album trachten Roodhaar en haar gezelschap het mysterieuze Zwevende Gewest te behoeden voor een verschrikkelijk wapen.

Cover van 'Storm: de kronieken van Roodhaar'. Beeld RV

Wat deze spin-off mist? Sciencefiction. De verhalen vinden plaats op andere planeten. Dan moet je niet afkomen met licht gemuteerde beesten als alligators, bloedzuigers en struisvogels, en ze vervolgens 'kroks', 'bloedgravers' en 'struikbekken' noemen. Ook het verhaal is zo rechttoe rechtaan, dat er amper sprake is van verwondering. Enkel het einde is enigszins verrassend, maar dan is het kalf al bijna verdronken.

De inkleurder is bovendien wat te royaal omgesprongen met kleur. Te hard en te hels. En vooral: te weinig subtiel. En dat wordt al vanaf de cover duidelijk gemaakt. Het mag gerust een tint minder. Een tiet ook, want het ligt er vingerdik op dat de makers met de halfnaakte Roodhaar de overwegend mannelijke lezers willen plezieren. 

Op die manier doet het allemaal ongewild wat goedkoop aan.
Storm is een geweldige titel met een waaier aan mogelijkheden. Scenarist van Bavel en tekenaar Romano Molenaar hebben in het verleden bewezen dat ze een goede tandem zijn. Net daarom mocht, mag en moet het dan ook een niveautje hoger.

Uit bij L.

Pagina uit 'Het Zwevende Gewest' uit de reeks 'Storm – de kronieken van Roodhaar'. Beeld RV

Zeven Schipbreukelingen ★★★☆☆

Conceptreeksen zijn al enkele jaren hot in de Franse stripwereld. Je kunt het zo gek niet bedenken of de formule levert (ellen)lange reeksen op. Zo waren er conceptreeksen rond de tien geboden, de zeven hoofdzonden of androïden. In het geval van deze conceptreeks staat het getal zeven centraal. En daarmee zijn de mogelijkheden bijna oneindig. Tot nu toe verschenen er veertien delen in deze reeks. Zeven psychopaten, Zeven dieven, Zeven piraten, Zeven klonen, Zeven draken... Noem maar op. Het idee erachter: afgeronde verhalen over telkens zeven personages. Elk genre is mogelijk. In dit geval gaat het om magie en fantasy.

Op een vreemd, afgelegen eiland wordt de plotse komst van een jongetje door de volwassenen met argwaan bekeken. De zes overige kinderen van het eiland vinden het allemaal leuk, maar de nieuwkomer heeft via zijn dagboek gemerkt dat er enorme gaten in zijn geheugen zitten. Langzaam maar zeker weet hij zijn nieuwe vrienden te overtuigen dat het eiland en zijn bewoners niet zijn wat ze lijken.

Cover van 'Zeven schipbreukelingen'. Beeld RV

Zeven schipbreukelingen is een soort queeste die in eerste instantie wel spannend opgebouwd wordt, maar al gauw vervlakt. Scenariste Andorrys geeft slecht mondjesmaat het verhaal prijs, en heeft daarmee de lezer een half album in zijn greep. Haar grote fout is dat ze de ontknoping (lees: de volledige tweede helft) even traag als voorspelbaar presenteert, waardoor je een en ander al mijlenver ziet aankomen. 

Tekenaar Tony Semedo heeft een erg cleane stijl, maar dan wel eentje zonder al te veel persoonlijkheid. Geen slecht album, maar zeker geen topper. Net geen zeven op tien.

Uit bij Silvester.

Pagina uit 'Zeven schipbreukelingen'. Beeld RV

Namibia: Integraal ★★★☆☆

Toen de Braziliaanse, in Parijs residerende auteur Léo in 1994 het eerste album van Aldebaran presenteerde, zaten we op het puntje van onze stoel. Verbluft waren we over 's mans knappe buitenaarde fauna en flora, zijn spanningsboog, de vreemde wendingen, de personages zelf... Een rasverteller, was het. Veel originelere sciencefiction was er amper te vinden. In de jaren die volgden trachtte hij dat succes lichtjes over te doen. Met wisselend succes.

Een van die reeksen was Kenya. Léo ging daarbij in zee met scenarist Rodolphe en situeerde zijn verhaal in 1940, net voor WOII. Het decor: Afrika. Het hoofdpersonage: Katy Austin, een geheim agente van de Britse MI5. In het vervolg op Kenya – Namibia genaamd  is ze terug. MI5 stuurt haar ditmaal naar de voormalige Duitse kolonie Namibië waar de doodgewaande nazi Hermann Göring is gespot, een gigantische zwerm afgerichte insecten de woestijn terroriseert en een bijzondere verouderingsziekte de kop opsteekt.

Cover van 'Namibia: Integraal'. Beeld RV

Léo stond in deze cyclus de tekenpen af aan de Belg Bertrand Marchal, en die doet wat hem gevraagd wordt, in een iets ruwere stijl dat die van zijn opdrachtgever. Hoewel razend spannend, stelt de ontknoping teleur. 

In detectives heeft de butler het gedaan, in Léo's sciencefiction
albums de buitenaardsen. Die makkelijkheidsoplossing ontgoochelt. Denk aan de tv-serie Lost. Wat een spanning, wat een vreemde wendingen en raadsels, en... wat een klote-einde. Namibia is in hetzelfde bedje ziek. Niet terminaal zoals het laatste Lost-seizoen. Maar toch. Léo en Rodolphe blijven te zeer hangen in aloude (eigen) succesformules.

Uit bij Dargaud.

Beeld RV
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234