Vrijdag 18/10/2019

strips

De 5 opvallendste strips van de week

Gung Ho openingsbeeld Beeld RV

Soms kunnen we niet wachten tot die ene strip in de bus valt. En ja, hoor: Gung Ho voldoet opnieuw aan de verwachtingen. Verder deze week: porno, steampunk, amazones en Korrigans.

Gung Ho 3: Sexy beast ★★

Toen de Nederlandse uitgeverij Strip2000 failliet ging, kwam er ook een einde aan enkele steengoede reeksen, zoals Gung Ho. Gelukkig besloot Silvester de reeks verder te zetten en bracht ze de reeks in een nieuw jasje. En wat voor een!  Mooier papier, grotere uitgave, knappere covers, een dossier voor elk deel en een verzamelbox om het vijfluik in op te bergen. Zopas verscheen deel drie.

Scenarist Benjamin von Eckartsberg omschrijft zijn reeks als volgt: “Het is het verhaal van een kolonie, in de gevarenzone, in een post-apocalyptisch tijdperk, waar de inwoners verschanst achter muren moeten leven, omringd door een alomtegenwoordige dreiging.” Voor dat laatste zijn vreemde beesten verantwoordelijk: de rippers. Bloeddorstige, monsterachtige witte creaturen, in alle maten en gewichten. Oftwel: de witte plaag die de mensheid bijna van de aardbodem heeft geveegd.

Beeld RV

Wat zo mooi is: de auteurs hebben naast de tekeningen, de expressieve personages, hun eigen verleden en jeugdige flow, ook oog voor de stoomketel die de kolonie zelf is. Waar iedere bewoner strijdt voor macht, liefde en geluk. Waar iedere bewoner zijn eigen kruis draagt.

Gung Ho wordt verteld vanuit het standpunt van de jongeren, die weliswaar hard worden opgevoed, maar die de tirannie steeds minder slikken en hun eigen oorlogje starten. De reeks gaat over vele vijanden, niet in het minst de vijand binnenin jezelf. En zijn jongeren, ten prooi aan hun hormonen en geldingsdrang, niet uitermate geschikt om dat gegeven te verbeelden?

Vanaf deel één slagen de makers er in om met hun geloofwaardig, spannend en knap verteld en getekend verhaal lezers van overal te overtuigen.

Klassiekere striplezers sputterden eerst nog wat tegen. De computertekeningen zouden niet artistiek genoeg zijn. Maar als je de gegeven technologie op deze manier gebruikt, blijft niets anders over dan een diepe buiging.

Als er één reeks is die u dit jaar in huis moet halen, is het deze wel. Als er één reeks is die Netflix of HBO dringend mag verfilmen, is het deze wel. De boom in met Walking Dead, Westworld en Games of Thrones. Gung Ho rules!

Uit bij Silvester.

Beeld RV

Het hart van de amazones ★★★

"Omdat het bloemenfeest om genot en voortplanting gaat, niet om gevoelens. Wie kiest, bindt zich… En dat willen we niet meer. Nooit zullen vrouwen zich nog binden", aldus amazoneleidster Asteria nadat ze tientallen Griekse krijgers vermoordde of gevangen zette (voor hun grote orgie).

In zo’n 160 pagina’s wordt getoond hoe de amazones zich groeperen, waarom ze zo hardvochtig zijn tegenover mannen en hoe ze ook intern verdeeld zijn, met op de achtergrond de slag om Troje. Maar de rode draad blijft oorlog en liefde.

Vijftig pagina’s zijn er nodig om de Amazone-cultuur te verbeelden, pas dan, wanneer de moegetergde halfgod Achilles zich laat zien, komt dit boek van de grond. Eindelijk.

Beeld RV

Het scenario komt van de jonge Franse Geraldine Bindi, gepassioneerd door de Griekse oudheid en mythologie.

Ze mocht voor dit boek samenwerken met een grote: Christian Rossi (De avonturen van Alef-Thau, Jim Cutlass,…). De mosterd, zo geeft hij ruiterlijk toe, haalde hij uit Epoxy, de erotische amazonestrip van Paul Cuvelier en Jean Van Hamme… ’s Mans grootste probleem, in zijn woorden, was dit: “Het weergeven van vlees.” Het moet gezegd: Rossi mijdt de platte ordinaire scènes, houdt zich aan functioneel naakt, maar doet gelukkig niet moeilijk over een explicite scène. Het verhaal primeert, niet de erotische ondertoon. Hij tekende deze seksenstrijd op schitterende wijze, met knap gebruik van licht en originele bruintinten. Een hoogvlieger werd het helaas niet. Daarvoor is het verhaal te eentonig.

Uit bij Casterman.

Beeld RV

De onzichtbare man ★★★☆☆

Bespraken we enkele weken geleden nog de kinderstrip Yakari, dan vergapen we ons vandaag aan… porno. Het is te zeggen: elitaire porno. Want heel af en toe slagen kunstenaars erin om dat ranzige verschijnsel op zodanige wijze te verbeelden -Nee, Lars Von Trier, jij niet!- dat het sneller aanvaardbaar gemeengoed wordt. Waar vriend Lars de mist in ging, schoot de Italiaanse grootmeester van de erotische stripkunst, Milo Manara, recht in de roos.

’s Mans gewaagdere albums, waarin hij schippert tussen erotiek en porno, kregen een cultstatus. Nadat ze in de jaren negentig bij ons verschenen bij de Nederlandse porno-uitgeverij Sombrero, worden ze vandaag uitgezet door Ballon Media. Daar verscheen eerder al de integrale van De schakelaar (uit 1983), zopas werd ook De onzichtbare man (Il profumo dell’invisibile, 1986) en het vervolg daarop (2001) uitgebracht. Een album, overigens, dat verfilmd werd en zowel zwartwit als kleuren stripversies heeft. Deze integrale is in kleur.

Beeld RV

Geïnspireerd op H.G. Wells’ roman The Invisible Man (1881) vindt in Manara’s versie een professor fysica een drankje uit dat hem onzichtbaar maakt. Hij ontdekt daarmee de seksuele pleziertjes die hem al zo lang ontzegd worden. Maar eens zijn geheim ontdekt wordt, willen ook andere mannen het drankje…

Ja, de vrouwen zijn lustobjecten in dit album. De hoofdrolspeelster heet verdorie Honingpotje - u mag drie keer raden waarom. Theatraal is het zeker. Voor Manara (73) is en was elk excuus goed om vrouwen ongegeneerd en publiekelijk textielloos te kijk te zetten. Met deze integrale merk je wel meteen hoe commercieel, flauw en minder goed getekend het vervolg was. Deel 1 was daarentegen puur plezier. Niettemin een knappe integrale waarbij u, uhm, wellicht niet kan stilzitten.

Uit bij Glénat.

Beeld RV

Brocéliande: Woud van het kleine volkje 1 & 2 ★★★☆☆

"Bij de kloten van de Grote Kabouter", snauwt een zachtaardige Korrigan op zeker moment. Kijk, zo snel heb je me mee. Gooi daarbovenop nog een domme kracht wiens kont de hele tijd te zien is, en ik ben verkocht.

Brocéliande is het mythische woud rond het kasteel van koning Arthur. Merlijn zwaait er de plak, naast een hele hoop Korrigans, dwergachtig wezens uit de Brythonische mythologie. In het verleden zijn er talloze stripreeksen over die Korrigans verschenen. Die van Civiello, gewoonweg Korrigans genoemd, was wellicht de bekendste. Maar hoe knap de man ook kon tekenen, het doorgronden van zijn verhalen was een hele klus.

Dan liever deze Brocéliande, een reeks van zeven losstaande verhalen, getekend en geschreven door andere auteurs. Het eerste verhaal gaat over een Korrigan-schrijver die zijn inspiratie vindt in de manier waarop Merlijn zijn geliefde Vivian versiert. Het tweede verhaal is heel wat grimmiger en staat voor een oorlog tussen de mensen en het kleine volkje. Inzet is een wisselkind dat de beschermster van het woud als spion in het kasteel brengt . Jaren later vallen de maskers…

Beeld RV

Ja, verhaaltjes rond het kleine volkje zijn niet zelden melig en naïef, maar dat is net de charme ervan. Het is een fantasyreeks die je even in vervoering wil brengen. Weg van de alledaagse moderne wereld naar daar waar trollen, onzichtbare koninkrijken, Korrigans, witte herten, elfen, tovenaars en heksen de plak zwaaien. En als ze zo rijk getekend zijn, heb ik -bij de kloten van de Grote Kabouter- geen probleem met die wat voortkabbelende verhaaltjes.

Uit bij Daedalus.

Broceliande bp Beeld RV

Steam Noir 4 ☆☆☆☆

Een zogenaamde steampunksaga, luidt het wat overmoedig bij Dark Dragon Books. De Duitsers Felix Mertikat en Benjamin Schreuder schiepen weliswaar een bizarre wereld met drijvende aardschotsen, mechandro’s (mechanische wezens met menselijke attributen), bovennatuurlijke fenomenen en uiteraard grootse machines en stoomkracht, maar ... Er zit een dikke ‘maar’ aan te komen. Met de zoeven genoemde elementen kan je weliswaar moeiteloos met een steampunkstrip aan de slag. Wanneer dat echter op een zodanig artificiële manier gebeurt en decor, setting en personages slechts gekozen worden uit commerciële overwegingen, dan is je reeks al dood na je eerste deel.

Beeld RV

Qua verhaal wordt het vierde, extra lange slotdeel er niet beter of origineler op. Daarvoor is het te ongeloofwaardig. Steampunk moet rebelser zijn. Opvallender. Gedurfder. Het is een apart genre dat je van je sokken moet blazen. Maak je verhaal en tekenwerk dan ook apart, in plaats van voor de middelmatigheid te gaan. Zelfs in de actiescènes blijft het gezapig. Kan niet. De makers hebben het goed bedoeld, maar het werkt niet. Een verklarende woordenlijst, op het einde van deze reeks, maakt het ook niet interessanter, jongens.

Dark Dragon heeft betere steampunk-reeksen in zijn gamma. Lady Mechanica is er een van. En Steam Noir, wel, die komt nog niet aan de hielen van die laatste reeks.

Uit bij Dark Dragon.

Beeld RV
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234