Woensdag 17/07/2019

Strips van de week

De 5 opvallendste strips van de week

Beeld rv

Laat deze week gerust het pulphoofd in uzelf los, want er verschenen maar liefst twee zombiereeksen. Sidder en beef gerust verder, want er verschenen ook twee nieuwe strips over stokoude omaatjes. Maar wie schiet de hoofdvogel af? Don Quichotte.

Een zekere Cervantes ★★★★

Wat een boek?! Je bent zo’n 100 pagina’s ver en weet nog altijd niet waar auteur Christian Lax naartoe wil. Is dit nu een graphic novel over de perikelen van een gehandicapte oorlogsveteraan? Een essay over hoe boekwinkels en serieuze literatuur in dit tijdperk onder druk komen te staan? Of een aanklacht tegenover de manier waarop gelukzoekers aan de Mexicaanse grens worden behandeld? Misschien is net die aanhoudende vraag de kracht van dit werk.

Een zekere Cervantes is een eigentijdse bewerking van De vernuftige edelman Don Quichot van La Mancha, de klassieker uit 1605 van Cervantes, over een dwaze idealist die meent dat hij een ridder is en tegen onrecht strijdt.

In Lax’ werk komt de Amerikaanse militair Mike Cervantes na een lange gevangenschap door de Taliban terug naar huis. Met een arm minder. Zijn revalidatie verloopt tergend traag. Zijn hoofd wil niet mee. Hij ontploft bij het minste en doet niets met het geluk dat hij op zijn pad treft. In de cel ontdekt hij het boek van Cervantes, en begint hij parallellen te trekken. Don Quichot had zijn boerenknol, Mike Cervantes zijn Ford Mustang.

Beeld RV

Wat volgt is en ingenieus opgebouwd drama over een man die zijn weg in het leven zoekt en de (onrechtvaardige) tegenwind die hij daarbij ontwaart én uitlokt. Man versus maatschappij.

Lax gebruikt amper kleur. In eerste instantie lijkt het een zwartwit strip, maar hij werkt voortdurend met enkele specifieke steunkleuren die het hele album door de zaak zodanig opfrissen, dat je niet anders kan dan hem eren voor die keuzes. Meer dan 200 pagina’s lang. Een klein meesterwerkje, deze roadtrip, maar eentje dat je mondjesmaat tot je moet/kan nemen. Met dank aan de sfeer, vertel- en tekenstijl.

Uit bij Daedalus.

Beeld RV

Dead Life 1: Schemering ★★☆☆☆

Een nieuwe zombiestrip? Serieus? Goed, sinds Walking Dead in 2003 het daglicht zag en zeven jaar later de tv-serie furore maakte, is het genre terug van weggeweest. Maar er zit ook heel wat sleet op de formule. Op hoeveel manieren kan je die klotezombies überhaupt nog elimineren? Op hoeveel manieren kan je de menselijke psychologie in zo’n zombie-tijdperk nog uitrafelen? De tv-reeks Walking Dead is (om die reden) op zijn retour, ook al wordt momenteel naarstig aan het negende seizoen geschreven.

Dat hield scenarist Gaudin niet tegen om een cross-over te schrijven tussen horror en Middeleeuwse alchemie. Het beestje moest een naam hebben, natuurlijk. In Dead Life vindt een jongetje een Middeleeuwse kelk. Het begin van het einde, want wie er uit drinkt verandert in een zombie.

Beeld RV

Wablieft? Kijk zie, van zoiets zakt mijn broek meteen af. Wat een slecht en ongeloofwaardig uitgangspunt. Laat ik er verder niet te veel woorden aan vuilmaken: wat een bullshit. Althans, dat zou je denken. Maar wat zich dan ontspint is een erg spannend vervolg waarin het begin van de epidemie zorgzaam én geloofwaardig uit de doeken wordt gedaan. Het leest als een trein. Actie na actie. Liters bloed krijgt u over u heen in dit toekomstige vlierluik.

Wat natuurljk niet wegneemt dat elke nieuwe Walking Dead-strip een gelijkaardige introductie meekreeg. Dead Life is spannend getekend, knap opgebouwd, maar het is en blijft een commercieel afkooksel van het origineel (waar je, uhm, heimelijk best wel van kan genieten).

Uit bij Uitgeverij L.

Beeld RV

Alice Matheson: De obsessie van Sam Gibbs ★★★☆

In tegenstelling tot Dead Life besparen de makers van de zombiereeks Alice Matheson zich de moeite om het beestje een naam te geven. Het is wat het is. U dacht dat een zombiereeks al krankzinnig genoeg was? Laat deze titel dan vooral links liggen, want dit gaat qua pulpgehalte nog véél verder.

Alice Matheson is geen reeks waarin mensen veranderen in zombies, het is een reeks én setting waarbinnen een seriemoordenares bijna incognito haar geliefkoosde hobby uitvoert: mensen vermoorden. En waar en hoe anders kan je dat bijna ongestoord doen als je verpleegster bent een in groot ziekenhuis? Wie maalt in zo’n decor om een lijk meer of minder?

Dit vijfde deel is een min of meer buitenreeks-verhaal en draait om één specifieke ziekenhuismedewerker: Sam Gibbs, een wat zwaarlijvige en norse nerd wiens rotjob in de kelders van het Saint Mary’s Hospitalhem hem stilaan opvreet. Tot hij verliefd wordt op verpleegster Shirpa en haar als een ware held wil beschermen van ‘uit de lucht vallende zombies’.

Beeld RV

Aan niets te kort, in dit vijfde deel: spijkerpistolen, hamers, bloedzakjes en zombiebloed, psychologische oorlogsvoering, beledigingen, humor en op de koop toe een inkijk in Sam Gibbs’ brein. Van vermeende loser tot vermeende held.

De obsessie van Sam Gibbs is een sterk getekend verhaal, compleet met hoge bullshitfactor waar de nerd- en pulpfan in ons - niet zeuren, het zit in ons allemaal - wel weg mee weten. Popcorn-materiaal. Voor als u een boek van - pakweg - Erwin Mortier hebt gelezen en terug ter aarde wil nederdalen. Zoiets. Zo’n momenten.

Uit bij Daedalus.

Beeld RV

Mamette: engeltjes en duiven ★★☆☆☆

Dat de ouden van dagen als hoofdpersonages knappe strips kunnen voortbrengen, is al bewezen. Denk maar aan het waanzinnig aanstekelijke Krasse knarren. Maar er is ook deze Mamette van de Fransman Nob, intussen goed voor zes delen en twee spin-offs in Frankrijk. Dit is het eerste vertaalde deeltje.

Centraal staan gags en kortverhaaltjes rond de tachtigjarige Mamette en haar vriendinnen. De ene is hardhorig, de andere jaagt omwille van haar verschijning en chagrijn de kindjes weg. Lacheuh, moet de maker gedacht hebben. Niet, dus.

Op enkele uitzonderingen na worden alle cliché’s van de ouden van dagen op een hoop gesmeten. Kwaaltjes, medicatie, hangjongeren, kunstgebitten en angst.

Beeld RV

Ja, dat gebeurt met alleraardigste, zelfs vrolijke en warme tekeningen en een titelpersonage dat ondanks haar leeftijd een geweldig leuke snoet heeft. Zowel de humor als de ontroering worden opgezocht, maar op beide flanken wordt met losse flodders geschoten. Pas na de eerste helft ontlokt Nob zo nu en dan een grijns op je gezicht, wanneer de relationele banden tussen de hoofdpersonages wat meer cachet krijgen.

Maar kan het een volgende keer alsjeblieft wat creatiever, minder clichématig en vooral minder voorspelbaar? Ja? Echt?! Ik, alsook mijn bloedspiegel, danken u bij voorbaat. Want ik kan zulke voorspelbare troep niet blijven verteren, snap je?

Uit bij Matsuoka.

Beeld RV

De zomer van haar leven ★★★★☆

‘Kop dicht, Hermann. Jij hebt Alzheimer!’ reageert iemand wanneer een rusthuisbewoner klaagt dat hij het programma op tv al honderd keer heeft gezien. Ja, er mag wat gelachen worden in dit boek. Maar ook weer niet te veel. De Duitse scenarist Thomas van Steinecker durfde namelijk ingaan op de keuzes die we maken in ons leven, en of de zaken niet anders hadden kunnen lopen mits… In deze serene beeldroman probeert hij dat te doen via Gerda, een vijfentachtigjarige die met haar looprek door de gangen van een rustoord schuifelt en steeds weer terugblikt naar vroeger, want “ik wil vaker aan vroeger denken, dan voel ik dat ik nog leef”.

Vroeger was ze een hoogbegaafd kind, sterk in wiskunde. Maar ook een buitenbeentje. De liefde kwam pas later. Met hoogtes en laagtes. Een kind volgde. Tini.

En zo gaat het maar door. Alledaagse, ogenschijnlijk onbelangrijke dingen volgen elkaar in ijltempo op. Maar decennia later vormen ze wel iemands unieke levensverhaal.

Beeld RV

Oorspronkelijk verscheen dit verhaaltje online in het literaire tijdschrift Hunderdvierzehn, maar voor deze boekeditie werd het uitgebreid. Verwacht geen diepgaande roman, eerder en aaneenschakeling van scènes, bijzonder mooi in beeld gebracht door de Duitse aquarellist Barbara Yelin (Irmina).

Het boek eindigt ook snel met de enige zekerheid die we op deze planeet kennen: de dood.

Beide auteurs slagen er niettemin in om je even te doen stilstaan bij wat was en is, had kunnen zijn en mogelijk nooit meer komt. Mooi. Eén van die boeken die je na lezing zachtjes dichtslaat en je een poos aan het mijmeren zet.

Uit bij Soul Food Comics.

Beeld RV
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden