Zaterdag 19/10/2019

Strip Top 5

De 5 opvallendste strips van de week

Beeld RV

Mars, buitenaardsen en Christoffel Columbus in één reeks? De nieuwe Bec doet het. Verder nog een kruising tussen Jules Verne en Jef Nys, een nieuwe SF, een Game of Thrones die er geen is en een nieuw Vlaams debuut.

Olympus Mons ★★★☆☆

Staar je op de cover eerst nog naar een in oranje stof omgeven indrukwekkend ruimteschip op Mars, dan bevind je je op de openingspagina’s op de Atlantische Oceaan in Christoffel Columbus’ schip in 1492, om enige tellen later te belanden op een modern expeditieschip in de Barentszee ten noorden van Wit- Rusland. In 2026.

Typisch. Alles aan deze nieuwe reeks, tot de cover toe, ademt de hand van die ene Franse scenarist: Christophe Bec. In zijn succesreeksen als
Deepwater Prison, Cathargo, Heiligdom Genese of Prometheus bewandelt hij eenzelfde pad. Eentje waarin hij het verleden met de toekomst verbindt, dreigingen ziet in zowel de diepzee als de ruimte en om de haverklap met corrupte politici en paranormale toestanden aan komt draven. 

Dit eerste deel van
Olympus Mons is een inleiding op wat komen gaat. Terwijl de Russen op Mars een ruimtechip aantreffen, worden ruimteschepen in de Barentszee ontdekt en krijgt een helderziende schrikwekkende visoenen over wat zich in die ruimteschepen allemaal afspeelt.

Beeld RV

Bec doet waar hij goed in is: het op een hoop gooien van vreemde gewaarwordingen, complottheorieën en bovennatuurlijke elementen. Echte verbanden tussen al die ogenschijnlijk losstaande anekdotes zijn er nog niet. Als lezer overheerst wel meteen het gevoel dat dit alles tot een apotheose moet leiden. Het einde van de aarde misschien? Want blijkbaar heeft onze planeet al eens een buitenaardse invasie afgeslagen.

Klinkt behoorlijk zot? Zeker. Maar als je het talent hebt van Bec, kan je je alles permitteren. Met Raffaele, een van zijn favoriete realistische tekenaars (Prometheus 7, Deepwater Prison) op de loonlijst, zit het helemaal snor. Laten we het voorzichtig houden op de voorspelling dat, indien Bec de hem zo bekende spanning blijft doseren en zich niet vergaloppeert aan bijkomstigheden (ook daar is hij namelijk sterk in), dit mogelijk een top-reeks kan worden.

Uit bij Daedalus.

Beeld RV

Ira Dei ★★☆☆☆

“Dit is onze Game of Thrones,” zegt tekenaar Ronan Toulhaut, een fiere prille dertiger met een opvallende staat van dienst. Van dit eerste deel van een nieuwe Middeleeuwse saga, wordt wat verwacht. Geen klassiek Middeleeuw epos, verduidelijkt hij. Zijn scenarist, historicus Vincent Brugeas, weet van welk hout pijlen snijden en brengt een setting die in strips niet vaak werd aangekaart: het Sicilië van rond 1040.

In
Ira Dei helpt de meedogenloze Normandiër Tancrède met een aantal huurlingen de Byzantijnse troepen om het eiland te heroveren op de moslims. Maar overal loeren zijn vijanden, zowel bij de nieuwe vrienden die hij maakt als bij zijn eigen gezelschap. Met deze nieuwe reeks zouden de auteurs het genre op hun kop zetten, maar daar is in dit eerste deel nog weinig van te merken. Evenmin komt er antwoord op de vraag waarom Toulhaut dit zijn Game of Thrones noemt. Misschien brengen volgende delen soelaas en komt er dan wat schot in de zaak.

Beeld RV

Voorlopig is deze reeks echter een zoveelste, middelmatige Middeleeuwse saga vol roofzuchtige leiders, bloedvergieten en veldslagen. Knap opgebouwd, met interessante personages, maar helaas met een gebrek aan ongeloofwaardigheid. Een knap staaltje daarvan is de manier waarop scenarist Brugeas zijn hoofdpersonage in geen tijd een hele moslimstad laat veroveren met -jawel- brandende vogels. Als je zoiets onnozels durft schrijven, moet je wel niet erg hoog oplopen met je lezers.

Uit bij Dargaud.

Beeld RV

Doorsnee ★★★☆☆

En wij die dachten dat het gezamenlijk verschijnen van drie Vlaamse stripdebuten een uniek gebeuren was. (Lees ons interview met Thijs Desmet, Veerle Hildebrandt en Yannick Pelegrin.) Plots verscheen nog dit Vlaams debuut. Een autobiografische graphic novel waarin Phaedra Derhore op openhartige wijze vertelt hoe het enerzijds voelt om dik te zijn, en anderzijds hoe het leven aanvoelt na een maagverkleining.

De clichés worden niet gespaard in dit mooi uitgegeven boek. En dat was vooral slecht nieuws voor Derhore, die als jonge vrouw leed onder al die cliché’s. Een winkelbediende die hard roept dat haar geliefde kledingstuk niet in grotere maten bestaat. Een kind dat vraagt of ze zwanger is. Een man die ongevraagd opmerkt dat ze nog een knappe is ‘voor een dikke’. Of zelfs vriendinnen wiens goedbedoelde opmerkingen door merg en been gaan, genre: ‘Je ziet dat jij jezelf nog verzorgt. Bij sommige dikke mensen is dat wat anders.’

Beeld RV

Derhore hoeft niet persé ellenlange dialogen aan te gaan of anekdotes in detail uit te werken om haar verhaal te vertellen. Ze verstaat de kunst om met weinig woorden haar punt te maken. Haar ogenschijnlijk makkelijke tekenstijl en fletse roodgroen-inkleuring zijn uitnodigend.

Het is verbazingwekkend hoe snel je door dit 144 pagina tellend boek rolt, maar niettemin Derhores verhaal, haar pijn, hoop en angsten meekrijgt. De slachtofferrol neemt ze niet aan, maar niettemin creëert ze ruimte voor emotie. Eén van de betere debuten van de vier. Mooi ook dat opnieuw een vrouw zich weer kenbaar maakt aan het Vlaamse stripfirmament.

Uit bij Oogachtend.

Beeld RV

Luuna 9: De dromenvanger ★★☆☆

Goed gebouwde, sensuele en rondborstige jonge vrouwen die hun mannetje kunnen staan. Ziedaar het handelsmerk van de Belgische stripauteur Crisse. In reeksen als Kookaburra, Het kristallen zwaard of Atalante voerde hij steevast dit soort amazones op. Luuna is een gelijkaardige reeks, maar ditmaal plaatste hij zijn heldin in een vreedzame Noord-Amerikaanse indianengemeenschap. Spelbreker van dienst is het titelpersonage zelf. Wanneer ze haar totem krijgt, loopt het mis en krijgt ze twee totems: een witte en een zwarte wolf. Die laatste - symbool voor het kwade - zal haar éénmaal per maand bij volle maand opeisen.

Waar Crisse voor Luuna nog eerst zelfs de scenario’s schreef, heeft Jean-David Morvan (Konvooi, Robbedoes) vanaf deel 8 die fakkel overgenomen. Het tekenwerk liet hij over aan Disney-animator Nicolas Kéramidas die er -Disneygewijs- enkele grappige bijfiguren bij verzon. Morvan maakt er echter een zootje van. Soapseries als Thuis of Familie behelpen zich met minder intriges, zijsporen en van de pot gerukte verwikkelingen. En ook: als in die soapseries iemand uit de doden opstaat, wordt er tenminste nog een poging gedaan om die mens er op een, euh, geloofwaardige manier terug in te schrijven. (Fuck, heb ik dat nu écht gezegd?) Morvan doet die moeite niet eens meer en laat een plaaggeest - Heyoka - zonder reden opdraven om de hele Luuna-historiek weg te gommen.

Beeld RV

Een reeks waar de makers zich misschien nog wel mee amuseren, maar waarbij de lezer in diep wenkbrauwgefrons achterblijft. Deze nieuwe cyclus van Luuna is totaal ongeloofwaardig geworden. Haastwerk. Veel hocus-pocus om een slecht scenario te verhullen.

Uit bij Daedalus.

Beeld RV

Parallel 1 & 2 ★★★☆☆

Hij is 48, was tot voor kort leraar Engels en nam zich slecht enkele jaren geleden voor de stripmarkt te bestormen als scenarist. Alleen reageerde de heren en dames uitgevers minder enthousiast. Maar Philippe Pelaez besloot koppig verder te zetten via het crowdfundplatform Sandawe. In geen tijd werd hij een scenarist om rekening mee te houden, dankzij het tweeluik Oliver en Peter (een mix van -jawel- Oliver Twist en Peter Pan) en deze Parallel.

Als de titel van deze nieuwe SF-reeks het al niet aangeeft, doen de twee covers dat wel: op de ene het afgebroken hoofd van Lady Liberty en een planeet die in de verte opdoemt, op het andere een vernielde Brooklyn Bridge met daarop een zombieachtig figuur.

Wat? Wéér zombies? Jawel, en die cliché-invulling kan een geeuw niet onderdrukken. Hun aanwezigheid en de setting - New York- doen vooral denken aan de film
I am Legend. Pelaez had zijn tekenaar moeten behoeden voor zo'n clichés, want zijn scenario lijdt er onder. En dat is jammer.

Beeld RV

Parallel lijkt op een goedkope SF-reeks, is over de top en behept met cliché’s. Maar wie de moeite doet het te doorgronden merkt een filmisch en technisch goed onderbouwd verhaal met zelfs hier en daar wat originele invalshoeken. Het verhaal: Na de wereldoorlog van 2070 gaan twee Amerikaanse ruimtetuigen op zoek naar nieuwe leefgebieden. Urgent, want de natuurlijke rijkdommen van de aarde zijn zo goed als verdwenen. Eén van beide schepen maakt een noodlanding op een op eerste zicht leefbare planeet en wordt meteen aangevallen door de zombieachtige bewoners. Intussen drukt op aarde de president van de VS op de fatale knop. Gevolg: de aarde splitst op in het origineel en een parallelle aarde. En plots komt iedereen zichzelf tegen. Zij het in lichtjes gemuteerde vorm.

Uit bij Microbe.

Beeld RV
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234