Zaterdag 16/01/2021

Adieu 2020Terugblik

De 20 beste tv-programma’s van 2020

Andy Peelman doet een aardige poging om op zijn masker te lijken.Beeld VTM

Adieu 2020. De Morgen blikt terug op een apart cultureel jaar vol platen, series, films en andere culturele hoogtepunten. Vandaag: televisie.

20. Belpop (Canvas)

De prijs voor meest vernieuwende documentaires of reportages zal Belpop wellicht nooit krijgen, maar daar is helemaal niets mis mee als het met de inhoud helemaal snor zit. En op dat vlak is Belpop meer dan aardig bezig: wie graag goede en vaak ook vergeten Belgische muziekverhalen hoort, met een goede mix tussen wat drama en de betere anekdotiek, is hier aan het goede adres. Of het nu over Gabriel Ríos, The Radio’s, K’s Choice of Belgische wereldhits gaat: je blijft verwonderd kijken. (JDB)

Nog te bekijken op VRT Nu

19. De ideale wereld (Canvas)

Toegegeven, de laatste keer dat we De ideale wereld ’s avonds laat op Canvas zagen, kunnen we ons niet direct meer herinneren. Gelukkig zijn er de sociale media, die uitgevonden lijken om de clips en fragmenten van DIW een tweede – en vaak ook populairder – leven te geven. Het voorbije jaar mag dan een klein beetje overschaduwd zijn door de censuurrel en het wegknippen van een mop van Geert Hoste - shame on you, VRT! -, de monologen en de satirische filmpjes blijven met kop en schouders boven de rest van het Vlaamse humorlandschap uitsteken. Al bekruipt je af en toe toch de vraag waar satire stopt en uitlachtelevisie begint als de inwoners van Ninove of Aarschot weer eens de gewillige slachtoffers van dienst zijn. (JDB)

Op dinsdag en donderdag op Canvas

18. Extra Time (Canvas)

Een baken van standvastigheid op maandagavond, dat ook na meer dan 400 afleveringen geen spatje sleet vertoont. Natuurlijk heb je het allemaal al eens eerder gezien en gehoord. Het grapje over Wim Helsen en zijn hond aan het eind, de Zlatan-anekdotes van Sonck, het studiewerk van Franky Van der Elst en de archiefbeelden van Filip Joos. Maar toch blijf je kijken. Waarom? Omdat een uurtje complexloos leuteren over voetbal gewoon ongelooflijk leuk blijft. Ook om naar te kijken. (PD)

Elke maandagavond op Canvas

17. Zelfde deur, 20 jaar later (Eén)

Wat doet het leven met een mens en wat doet een mens met het leven? In de zoektocht naar een antwoord op die vraag belt Martin Heylen aan bij de mensen waar hij twintig jaar eerder al eens zijn voet tussen de deur wrong, toen hij nog voor Man bijt hond door Vlaanderen trok. Het antwoord op Heylens openingsvraag blijkt de ene keer verbazend eenvoudig, de andere keer immens complex. Gelukkig heeft de tijd op sommige dingen geen vat. Op het talent van Heylen om bij de mensen waar hij langs gaat een verhaal los te weken bijvoorbeeld. Welk huis hij ook binnenstapt, welke wending het leven van de bewoners ook nam, Heylen slaagt er telkens in om hun verhaal op een mooie, respectvolle manier op het scherm te brengen. (PD)

Op VRT Nu

16. The Masked Singer (VTM)

Epische discussies op de redactie gaan aan dit kleine stukje vooraf. Want hoort The Masked Singer wel thuis in een lijst met de beste programma’s? De verbeterde versie van het Zuid-Koreaanse format was niet meteen wat je beklijvende en/of vernieuwende televisie zou noemen. Maar een fenomeen was het wel, dat zeker. Het grootste fenomeen op de Vlaamse zenders het voorbije jaar met iedere vrijdagavond recordcijfers voor VTM. Vlot gemaakt entertainment voor het gezin dat anders al te vaak voor het eigen schermpje zit. Daarom dus toch een plaatsje. (JDB)

Op VTM Go

15. De onfatsoenlijken (Canvas)

Bijna 75 miljoen Amerikanen stemden in november op Donald Trump. Het lijkt onbegrijpelijk als je de waanzin van Trump de voorbije jaren  gevolgd hebt. Maar ook in Europa zie je het steeds meer hoe mensen hun totale afkeer voor de politiek – of zelfs woede – vertalen in een stem voor extreemrechts en -links. Niet te begrijpen? Misschien wel, maar dan moet je wel de moeite doen om met die mensen te gaan praten. En vooral te luisteren. Dat is wat De onfatsoenlijken deed, en opeens begrijp je meestal wel waar die boosheid vandaan komt. (JDB)

Op VRT Nu

14. Ik vertrek (VTM 2)

Het is al jaren een klassieker in allerhande buitenlanden, maar pas nu is het format in zijn originele vorm in Vlaanderen geland. Het concept is even simpel als geniaal. Een Vlaams gezin pakt zijn boeltje om ergens in het buitenland een nieuw leven op te bouwen. Een leven dat zonder uitzondering trager, relaxter en idyllischer moet zijn. Om dan ter plaatse te merken dat dat droomscenario toch wat gaten vertoont. Verslavende en ontnuchterende televisie voor iedereen met migratieplannen. (PD)

Op VTM Go

13. De Columbus (Eén)

Het concept is ondertussen bekend. Wim Lybaert pikt met zijn Columbus een bekende Vlaming op om die een paar dagen en een resem avonturen later weer uit te wuiven. Om te vermijden dat er sleet op de formule kwam ging Lybaert het deze keer wat verder zoeken. Door niet telkens opnieuw vanuit België te vertrekken maar zijn gasten onderweg op te pikken kon de Columbus zich in wat exotischer oorden wagen. Met een van de beste seizoenen tot nu als gevolg. Al kan het feit dat de coronacrisis een rem zette op onze eigen reisambities ook een rol hebben gespeeld. (PD)

Op VRT Nu

12. Ooit vrij (VIER)

Het zijn vaak de korte berichtjes in de krant, meestal met initialen. X.Y. krijgt acht jaar cel voor deze of gene misdaad. Maar ooit komen die mensen ook weer vrij en moeten ze weer proberen de draad op te pikken waar ze die ooit hebben laten liggen. Ooit vrij toont wat er achter die hoge muren gebeurt, welke mensen er achter die straffen zitten en hoe ze op de vrijheid voorbereid worden. Soms schud je van onbegrip het hoofd, als X geen schijntje schuldbesef toont en zijn volgende misstap bijna weer aankondigt. Veel vaker hoop je oprecht dat Y de draad weer oppikt. Knappe televisie. (JDB)

Op Vier.be

11. Down the road (Eén)

‘Maakt Dieter Coppens hartverwarmende tv of slaat hij de bal mis?’ Het was de kop boven een stuk, enkele weken geleden in deze krant, waar enkele kanttekeningen werden geplaatst bij Down the road. Te zeemzoet en een te aaibaar beeld van mensen met een beperking, luidde de kritiek. Terecht? Wellicht ergens wel. Al toont Down the road af en toe wel dat het niet altijd a walk in the park is. Maar bovenal toont het programma dat Kevin, Lisa en co. ook mensen van vlees en bloed met noden en verlangens zijn, zonder ook de moeilijke onderwerpen uit de weg te gaan. Warme en eerlijke televisie dus, als je het ons vraagt. (JDB)

Op zondagavond op Eén

10. Over de oceaan (VIER)

Wat krijg je als je zes BV’s op een zeilboot zet en hen daarna vraagt de Atlantische Oceaan over te steken? Een leuk televisieprogramma zo blijkt. In Over de oceaan schepen Evi Hanssen, Imke Courtois, Jani Kazaltzis, Dominique Persoone, Otto-Jan Ham en Charlotte Vandermeersch in op de Moby Sick. Hun opdracht? Dat schip en zichzelf heelhuids de oceaan over krijgen. 

Veel blijkt er tijdens zo’n overtocht niet te gebeuren: slapen, koken, kuisen en af en toe wat kotsen. Maar dankzij wat kunstgrepen – elke aflevering staat er één BV centraal, die onder andere luistert naar een podcast over hem- of haarzelf – slagen ze er bij Woestijnvis toch in om daar een boeiend kijkstuk uit te distilleren. En dan is er nog kapitein Piet, steeds de rust zelve, behalve als het weer eens compleet fout loopt met de spinaker. Een aardig kabbelend programma, zonder risico op zeeziekte. (PD)

Vanaf 28 december op VIER

9. De Cel Vermiste Personen (Eén)

Het is een van de grootste angsten van elke ouder: op een dag verdwijnt je zoon of dochter, zonder een spoor achter te laten, dagenlang blijf je in onzekerheid achter. Het is dan ook met koude rillingen als je al meteen in de eerste aflevering van De Cel Vermiste Personen de zoektocht ziet naar een vermiste student, de zoon bovendien van collega’s van Fatma Taspinar. Maar hoe sereen – je zou bijna schrijven mooi als het niet zo wreed was – pakten Taspinar en De Cel Vermiste Personen dit aan?

De Cel Vermiste Personen is zo’n programma waarvan je op voorhand denkt dat je er al alles van weet. Niet dus. Het schetste een mooi beeld van wat de cel doet bij elke verdwijning, en dat blijkt heel wat te zijn. Hyperprofessioneel, maar steeds menselijk, proberen ze zo snel mogelijk duidelijkheid te scheppen. Het blijft een horrorscenario, maar het stelt je enigszins gerust te weten dat die cel er is. (JDB)

Op VRT Nu

8. De mol (VIER)

Griekenland maar? Een lichte ontgoocheling maakte zich meester van een deel van televisiekijkend Vlaanderen toen de locatie van het nieuwe seizoen van De mol bekend werd. Gedaan met de mooie, exotische locaties die pareltjes van beelden en vaak ook een kleine cultuurshock opleverden. Zou De mol nog wel hetzelfde blijven?

Voor wie er aan twijfelde: ja dus, met dank aan de geschifte, doortrapte, ingenieuze opdrachten en de fijne casting met verrassende en aansprekende deelnemers. En daar zit na al die seizoenen nog geen spatje sleet op. Integendeel zelfs, nadat de opdrachten in een vorig seizoen wel eens hogere wiskunde leken, waren ze nu weer simpelweg goed en slim. En Griekenland? Wat een prachtig land is me dat. Gefundenes Fressen voor een programma als De mol. Nu al benieuwd wat het nieuwe seizoen zal geven. Want Duitsland maar? (JDB)

Op Vier.be

7. Andermans zaken (Eén)

Dat er met Kamal Kharmach wel eens te lachen valt wisten we al langer. Maar dit jaar kwam de man ook uit de kast als cijferfetisjist. Kharmach blijkt namelijk een passie voor boekhouden en cijfers te hebben. En die passie weet hij ook helemaal over te brengen: was hij leraar in het middelbaar, al zijn studenten gingen prompt economie studeren.

In het Eén-programma Andermans zaken mocht hij die passie proberen over te brengen op ondernemers die zijn liefde voor cijfers niet deelden. Meestal deden ze maar wat, hopend dat ze er op het einde van de rit een cent zouden aan overhouden. Nee dus. Nu zijn begrippen als omzet, winstmarges en alle Excel-files die daarbij horen niet meteen de gedroomde bouwstenen voor een spannende televisieavond. Kharmach slaagde er wonderwel in om informatie met entertainment te verzoenen. Misschien moet hij een televisiebedrijfje beginnen? (PD)

Op VRT Nu

6. Durf te vragen (Eén)

Een jaar of drie geleden stond er in deze krant een vrij harde recensie van De Club, een door Siska Schoeters gepresenteerde quiz. Of talkshow. Of zoiets. Het was in ieder geval op tv te zien. De reactie van Schoeters? Op Instagram toonde ze enkele dagen later een compleet verscheurde De Morgen, want beter had deze krant niet verdiend. Toch? 

Door die franken teut is Schoeters niet alleen pakken boeiender om bezig te zien of horen dan de doorsnee tv-figuur, het zorgt er ook voor dat ze de geknipte persoon was om Durf te vragen te presenteren. Of het nu over mensen van adel ging, vluchtelingen, joden of mensen met kanker of hiv: ze stelde de vragen die je zelden of nooit hoort. Het resultaat was ongemeen boeiende televisie waardoor je die mensen ook echt wat beter leerde kennen. En deed je beseffen dat je die schroom best wat vaker overboord mag gooien. (JDB)

Op VRT Nu

5. Vijf jaar hier (Canvas)

Goede dingen hebben tijd nodig. Een adagium dat ook in de televisiebusiness geldt. Voor Vijf jaar hier liep Phara de Aguirre vijf jaar lang in de voetsporen van een aantal vluchtelingen. Een ongekende luxe in gehaaste tv-tijden waar alles ook steeds rapper moet. Dat gaf De Aguirre de kans om hun aankomst in ons land te filmen, maar ook hun pogingen om hier asiel aan te vragen en de vaak moeizame eerste stappen richting integratie. 

De lange looptijd van het project werpt zijn vruchten af. Als kijker word je – net als de vluchtelingen zelf – met het verstrijken van de tijd constant heen en weer geslingerd tussen hoop, wanhoop, frustratie en opluchting. Dat levert mooie, pakkende en soms ook keiharde televisie-momenten op. Een must-see voor iedereen die zich een gefundeerde mening over de vluchtelingenproblematiek wil vormen. (PD)

Op VRT Nu

4. Filip van België (Canvas)

“Hij kan het niet.” Vier woorden slechts, maar dodelijker kan een omschrijving niet zijn. De woorden die hofmaarschalk Herman Liebaers in 1991 over kroonprins Filip uitsprak, bleven jarenlang aan hem plakken. Stijf, harkerig en niet meteen ruim bedeeld wat charisma betreft. 

Als de vierdelige docureeks Filip van België een iets duidelijk heeft gemaakt, is dat onze koning veel meer is dan die clichés, iets wat hij zeker het voorbije jaar wel meer bewees door zijn publieke optredens en verzoening met zijn halfzus. Dankzij gesprekken met intimi en royalty-watchers en stapels archiefmateriaal slagen de makers er in een gedetailleerd portret te schilderen van de Belgische vorst. Al was dat vaak ook ontluisterend: een jeugd zoals koning Filip die meemaakte – kinderpsychiater Peter Adriaenssens omschreef die als ‘emotionele verwaarlozing – wens je niemand toe. (JDB)

Op VRT Nu

3. De Container Cup (Vier)

Het begon als een onnozel spelletje, waarbij topsporters uit allerlei disciplines het in een tot minifitnesszaal omgebouwde container tegen elkaar opnamen in zeven proeven. Bedoeld om tijdens de lockdown de tijd te verdrijven, zowel voor deelnemers als kijkers. Het draaide uiteindelijk uit op een thriller van formaat, waarbij die topsporters zich steeds fanatieker de longen uit het lijf fietsten, liepen en roeiden. De trots om niet af te gaan en vooral ook de drang  om de concurrenten de loef af te steken, haalden bij zowat alle deelnemers de overhand. En wie weet legde Wout van Aert er zelfs de basis voor zijn succesvolle najaar. Dat hij de drie kilometer op de hometrainer tien seconden sneller reed dan Mathieu van der Poel, de uiteindelijke winnaar van het programma, gaf hem volgens zijn trainer een extra scheut zelfvertrouwen.

Maar de succesfactor van De Container Cup was wellicht het onuitgegeven commentatorenduo. Sportleek Pedro Elias en sportfreak Wesley Sonck overgoten de sportprestaties met hun bij momenten absurde commentaar, waardoor het programma – volkomen terecht – uitgroeide tot de meest onverwachte televisiehit van de lockdown. Seizoen twee komt er dit voorjaar aan, al hopen we toch dat het nu zonder een bijbehorende lockdown kan. (PD/JDB)

Te herbekijken op vier.be

2. Kinderen van de Holocaust (Canvas)

103 is Eva Fastdag, een van de twaalf mensen die getuigden in Kinderen van de Holocaust. 25 was ze toen de Duitsers haar in 1942 oppakten bij een razzia in Antwerpen, om haar daarna een van de ergste dingen te laten doen doen die je je kan inbeelden. “Ik werd door de SS verplicht te werken in de Dossin-kazerne en ik heb mijn ouders en broers mee op de trein gezet voor de deportatie.” Haar familie kon ze niet redden, maar door transportlijsten waar mogelijk te vervalsen redde ze wel het leven van vele anderen. Om het ijskoud van te krijgen. Om nooit meer te vergeten. 

Na Kinderen van de collaboratie en Kinderen van het verzet toonde Kinderen van de Holocaust welke gruwel en ontberingen de Joodse bevolking tijdens die vreselijke oorlogsjaren moest ondergaan. Zeven afleveringen na elkaar volgden de getuigenissen elkaar op, het ene verhaal nog schrijnender dan het ander. Verhalen waar je wel al eens over gelezen had, maar uit de mond van de directe betrokkenen kwamen ze des te harder binnen. Meteen begrijp je ook beter waarom die vreselijke tijd vandaag ook nog impact en gevolgen heeft. En hoe gevaarlijk soms ogenschijnlijk banale gebeurtenissen of woorden de zaken compleet kunnen laten ontsporen. Straffe televisie, de openbare omroep op zijn best. (JDB)

Op VRT Nu

1. Gentbrugge (Canvas)

Veel verder dan dat vreselijke viaduct en een ondertussen afgebroken voetbalstadion raakten we eerlijk gezegd niet wanneer het over de Gentse deelgemeente Gentbrugge ging. Om maar te zeggen dat er plaatsen zijn die beter geschikt zijn om een tv-programma te gaan draaien. Maar dat was buiten Joris Hessels gerekend. Die gebruikte zijn verhuis naar Gentbrugge als excuus om een tv-programma over zijn eigen buurt te maken en ontdekte – samen met de kijker – dat Gentbrugge een stuk exotischer en boeiender is dan je op het eerste gezicht zou denken.

Op een bankje praatte hij met passanten, op straat sprak hij voorbijgangers aan. Ze waren op weg naar de winkel of veegden hun stoep schoon. Meer had Hessels niet nodig om een gesprek aan te knopen. Maar waar het vaak begon met de dagelijkse was en plas en het leven in Gentbrugge, mondde het gesprek al snel uit over het leven tout court. Met een man die hyperlokale radio maakte vanuit zijn kamer. Er was de charmezanger die na een beroerte nog maar enkele woorden kan zeggen. Simonne en Yvonne, de tweeling van bijna negentig jaar. En Edna, gevlucht uit Liberia en nog maar pas inwoner van Gentbrugge. Iedereen heeft een verhaal, zo bleek maar weer eens. En Joris Hessels en Canvas maakten er een prachtig programma van. (PD/JDB)

Na de recordcijfers: lineaire televisie voorlopig nog niet dood

De klassieke lineaire televisie, waarbij we allemaal samen op hetzelfde moment naar hetzelfde programma kijken? Een kwestie van tijd voor dat gedaan is, verklaren media-experts allerhande al jaren. De kijker wil het niet meer en zal het steeds minder doen: Netflixen is ondertussen een werkwoord geworden, uitgesteld kijken de norm. Alleen hadden die experts nooit kunnen bevroeden dat een pandemie ons zoveel verplicht thuis zou zetten en de televisietoestellen overuren liet draaien. Telenet rekende al uit dat zijn klanten tijdens de lockdownperiodes hun tv-toestel gemiddeld zeven uur aan hadden gestaan. In maart, april, oktober en november keken gezinnen zelfs 13 tot 22 procent meer lineaire televisie.

Zelfs de kijkcijfertabellen wisten niet wat er gebeurde. De laatste keer dat een programma de kaap van de twee miljoen kijkers rondde – we tellen de wedstrijden van de Rode Duivels niet mee – was begin 2016, toen Eigen kweek 2.158.000 kijkers haalde. Tot dit jaar dus: The Masked Singer bleek de ultieme nattehaartjestelevisie en boekte recordcijfer na recordcijfer. Met als uitschieter de 2.049.000 kijkers voor de finale, een cijfer dat VTM niet meer haalde sinds eind jaren tachtig. En toen moest het pensioen van Martine Tanghe nog komen. Ook net meer dan 2 miljoen kijkers, die allen samen netjes om 19 uur op Het Journaal afstemden om haar afscheid live mee te maken. Is lineaire televisie dan toch nog niet helemaal dood?

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234