Zondag 20/09/2020

Film

De 10 verrassendste plotwendingen uit de filmgeschiedenis

Shutter IslandBeeld rv

(Opgelet: spoiler alert!) Een mens vergeet die momenten nooit, wanneer één onthullende scène een hele film op z’n kop zet en je jezelf afvraagt: ‘Hoe heb ik die twist nu in godsnaam niet zien aankomen?!’ Exact 25 jaar geleden verscheen ‘The Usual Suspects’, een ware klassieker met een van de strafste WTF-momenten uit de filmgeschiedenis. Ter ere van de ongrijpbare Keyser Söze timmerden we deze Spectaculair Spoilerende Top 10 Plotwendingen in elkaar, gerangschikt volgens shockfactor. 

10. Shutter Island (Martin Scorsese, 2010)

Detective Leonardo DiCaprio en zijn partner Mark Ruffalo zoeken naar een moordenares die uit het gesticht op Shutter Island ontsnapt is. Het aanwezige personeel is vijandig. Een patiënt raadt hen aan om te vluchten. Een storm verhindert hun terugweg. En Leonardo krijgt onverklaarbare migraineaanvallen. Als kijker voel je dat hier een geurtje aanhangt, maar de verklaring is al even onverwacht als simpel: Leonardo is zelf een patiënt, middenin een uitvoerig experiment, bedoeld om hem zijn demonen onder ogen te laten zien. En het wérkt: Leo beseft dat hij werd opgenomen nadat hij zijn vrouw heeft vermoord en kiest vervolgens voor de heerlijke zorgeloosheid van lobotomie. Eind goed, al goed!

9. Frozen (Chris Buck en Jennifer Lee, 2013)

Misschien was ik niet genoeg op mijn hoede, maar ik had het einde van ‘Frozen’ ábsoluut niet verwacht. Het verhaal begint ook zo voorspelbaar. Anna loopt een bevroren hart op en daar blijkt natuurlijk slechts één remedie voor te bestaan: een gebaar van ware liefde. Je weet dan welke kant het sprookje op gaat: de hulpeloze prinses zal wéér een prins op het witte paard nodig hebben. Alleen onthult haar verloofde Hans zich als een gigantische lul die Anna maar al te graag ziet wegkwijnen, opdat hij het koninkrijk in eigen handen krijgt. Het is een verrassend donkere wending voor een Disney-film, die wonderlijk wordt opgelost wanneer Anna zich opoffert voor haar zus, prinses Elsa. Ziedaar, een daad van ware liefde! Na een lange en diepgewortelde traditie van de damsel in distress moet een prinses eens niet door een vent gered te worden. Een heuse plottwist én een levensles.

Elsa en Hans in 'Frozen'Beeld Disney

8. Witness For The Prosecution (Billy Wilder, 1957)

De Master of Suspense volgt nog, de Queen komt reeds aan bod: Dame Agatha Christie. Ik zal de moordenaar in haar legendarische klassieker ‘De moord op Roger Ackroyd’ uit 1926 nooit vergeten. Om maar te zeggen: wanneer een klasbak als Billy Wilder (‘Double Indemnity’! ‘Sunset Boulevard’! ‘The Apartment’!) een van haar beste boeken verfilmd, dan weet je dat het een trip wordt. Leonard Vole (Tyrone Power) wordt gearresteerd voor de moord op een rijk, oud vrouwtje. Zijn echtgenote (Marlene Dietrich) probeert hem tijdens de rechtszaak vrij te krijgen door tégen hem te getuigen. Gezien dit veruit de minst bekeken film in deze lijst is, geef ik die verrukkelijke twist op het einde niet weg. Kijken maar!

Witness For The ProsecutionBeeld rv

7. Memento (Christopher Nolan, 2000)

Leonard Shelby (Guy Pearce) heeft één obsessie: hij wil de man opsporen die zijn vrouw heeft verkracht en vermoord. Leonard Shelby heeft één probleem: hij leidt aan een extreme stoornis van zijn kortetermijngeheugen. Hij laat foto’s en notities voor zichzelf achter, om hem te herinneren aan zijn queeste. Christopher Nolan legt zo een complexe doch meeslepende puzzel, met een waanzinnige conclusie: Leonard herinnert zich dat híj verantwoordelijk is voor de dood van zijn vrouw, waarna hij verkiest om dat weer zo snel mogelijk te vergeten. Nu ik erover denk: hoe heb ik, na ‘Memento’, die opvallend gelijkaardige ontknoping van ‘Shutter Island’ niet zien aankomen?

MementoBeeld DANNY ROTHENBERG

6. Fight Club (David Fincher, 1999)

David Fincher had met ‘Se7en’ en ‘The Game’ al twee mindfucks vanjewelste afgeleverd. Maar in ‘Fight Club’ ging hij nog een stapje verder. Het verhaal over twee mannen die een vechtclub oprichten in de hoop hun leven weer op orde te krijgen, blijkt uiteindelijk een verzinsel. Edward Norton is al even gechoqueerd als de kijker wanneer hij ontdekt dat zijn makker Brad Pitt namelijk niets meer dan een hersenspinsel is. En hoe geraak je van een tweede persoonlijkheid af? Door hem af te knallen, natuurlijk.

Fight ClubBeeld rv

5. The Empire Strikes Back (Irvin Kershner, 1980)

‘No, I am your father.’ Dat Luke Skywalker de zoon is van zijn meest verachte vijand Darth Vader, behoort inmiddels tot de algemene kennis, wat de shockfactor anno 2020 enigszins doet dalen. Maar in 1980 viel dat nieuws in als een bom. Harrison Ford viel bijna van zijn stoel toen hij de film voor het eerst zag: hij wist van níéts. Luke Skywalker springt dan weer de dieperik in, getraumatiseerd voor het leven. Die scène, die quote, die twist: hét moment waarop ‘Star Wars’ een icoon werd.

David Prowse (Darth Vader), ""Star Wars Episode V: The Empire Strikes Back"" (1980) 20th Century Fox Beeld © Cinema Legacy Collection/The H

4. Planet Of The Apes (Franklin J. Schaffner, 1968)

Astronaut Charlton Heston strandt op een verre planeet nadat hij eeuwenlang schijndood in de ruimte heeft rondgezweefd. Intelligente gorilla’s, orang-oetans en chimpansees domineren die planeet en mensenwezens worden door hen als ongedierte behandeld. De vrienden van Heston sterven en hij moet knokken voor zijn leven. Maar Heston zakt pas verslagen door zijn knieën wanneer hij in de finale ineens botst op het Vrijheidsbeeld, bedolven onder het zand, en wij samen met hem beseffen: ‘Fuck, dit is geen verre planeet, dit is de aarde.’

Planet of the ApesBeeld rv

3. Psycho (Alfred Hitchcock, 1960)

Alfred Hitchcock is de Master of Suspense én de Master of Surprise. De man speelt met je verwachtingen en is je, in zijn beste werk, telkens een stap voor. De ontknoping van ‘Vertigo’ is fenomenaal en de vele wendingen in ‘Dial M For Murder’ zijn niets minder dan briljant. Maar dat ene moment in ‘Psycho’ waarop Lila (Vera Miles) zoekt naar de moeder van de verknipte Norman Bates (Anthony Perkins) en op haar rottende lijk botst, is onvergetelijk. Hoe kan zij nu dood zijn, als ik nog maar net de silhouet van een oud vrouwtje in het huis had gespot? Hitchcock verlost je meteen uit je verwarring: een razende Bates stevent op Lila af, gekleed in zijn moeders kleren en met een pruik op. De films en series die deze twist hebben geleend, of zelfs gewoon nageaapt, vallen niet op twee handen te tellen.

PsychoBeeld rv

2. The Usual Suspects (Bryan Singer, 1995)

Een brand. Tientallen lijken. Eén overlever. Verbal Kint (Kevin Spacey), een waardeloze sul met een manke poot en scheve vingers, vertelt aan de agenten welke louche gebeurtenissen precies tot het bloedbad hebben geleid. Keyser Söze, een genadeloze crimineel wiens bestaan niemand kan bevestigen, heeft duidelijk alles met de slachtpartij te maken. Alleen weet niemand, ook Kint niet, wie Söze precies is. De detective zet uiteindelijk zijn geld op Keaton (Gabriel Byrne). Ik had daar mijn twijfels bij, toen ik de film voor het eerst zag. Maar niet één keer zag ik die hulpeloze, zachtaardige Kint als een mogelijke kandidaat. De titel gaf het nochtans weg. En voor de zoveelste keer glipt Keyser Söze door de vingers. Wát een film.

the usual suspectsBeeld Humo

1. The Sixth Sense (M. Night Shyamalan, 1999)

De twist op het einde van ‘The Sixth Sense’ was zo onwaarschijnlijk, dat ik meteen de film helemaal opnieuw heb bekeken. En jawel: Bruce Willis heeft er niet één zinnige interactie met een levend persoon, behalve dan met het jongetje dat met de doden kan converseren. ‘I see dead people,’ bekent de knul aan Willis, ‘They’re walking around like regular people. They don’t know they’re dead.’ Natúúrlijk is Bruce Willis dood! Wie plottwist zegt, zegt ‘The Sixth Sense’. M. Night Shyamalan heeft zijn hele carrière aan die ene onthulling te danken.

Sixth SenseBeeld rv

Eervolle vermeldingen: ‘The Wizard Of Oz’ (1939), ‘Les Diaboliques’ (1955), ‘Vertigo’ (1958), ‘Soylent Green’ (1973), ‘Chinatown’ (1974), ‘Se7en’ (1995), ‘Mulholland Drive’ (2001), ‘Oldboy’ (2003), ‘The Prestige’ (2006), ‘Arrival’ (2016), ‘Parasite’ (2019).

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234