Zondag 16/06/2019

Adieu 2018

De 10 theatervoorstellingen die 2018 kleurden

‘La Reprise’ van Milo Rau. Beeld Michiel Devijver

1. La Reprise - Histoire(s) du Théâtre I (Milo Rau/NTGent)

Als er één figuur het theaterjaar kleurde, was het Milo Rau. Of het nu ging om de omstreden castingoproep voor Syrië-strijders of om de vrijende Adam en Eva in de NTGent-voorstelling Lam Gods: iedereen had wel een mening over de theatertaal van de controversiële Zwitser. Een mens zou bijna vergeten dat hij tussendoor ook fantastisch theater maakte: La Reprise, de openingsvoorstelling van Kunstenfestivaldesarts, was een pijnlijk, maar o zo sterk bewijs van Raus ontegensprekelijke talent.

Lees hier ons artikel en hier onze recensie van La Reprise - Histoire(s) du Théâtre I.

2. Invited (Seppe Baeyens/Ultima Vez)

‘Invited’ van Seppe Baeyens. Beeld RV

Participatietheater: al te vaak is het een synoniem voor stukken die de kijker wel ‘te kijk zetten’, maar allerminst laten ‘participeren’. Daarom alleen al is Invited van danser en choreograaf Seppe Baeyens zo bijzonder. Hij betrekt de toeschouwers als volwaardige partners bij zijn werk, en laat hen gedurende de hele rit in hun waardigheid. De universele liefde lijkt hier binnen handbereik, en Seppe Baeyens toont zich als de nieuwste ster aan het Belgische dansfirmament. 

Lees hier onze recensie van Invited.

3. JR (FC Bergman/Toneelhuis/NTGent/KVS)

‘JR’ van FC Bergman. Beeld RV © kurt van der elst | kvde.be

Weinig voorstellingen die zo over de tongen gingen als de nieuwe productie van FC Bergman. Al in januari werd duidelijk dat JR, met zijn opvallende decor – een toren van vier verdiepingen, met aan elke kant een tribune voor het publiek – en opvallende speelduur – vier uur, alsjeblief – een van de voorstellingen van het jaar zou worden. Lijkt de ene liefhebber ervan overtuigd dat de beeldenstormers van FC Bergman een nieuwe stap hebben gezet in het ontwikkelen van een heel eigen theatertaal, dan vond de andere dat dit nog maar weinig met theater te maken had. JR heeft zich hoe dan ook nu al van een plaatsje in de Vlaamse theatergeschiedenis verzekerd.

Lees hier ons artikel overJR, hier onze recensie, en hier ons eindejaarsinterview met Stef Aerts en Matteo Simoni.

4. Paradise Now 1968-2018 (Michiel Vandevelde/fABULEUS)

‘Paradise Now' van Michiel Vandevelde. Beeld rv © Illias Terlinck

2018 was het jaar waarin de studentenprotesten van mei ’68 hun vijftigste verjaardag vierden, en dat is ook theatermakers niet ontgaan. De jonge theatermaker Michiel Vandevelde, die de kaap van de dertig nog moet passeren, voorzag Paradise Now, de iconische voorstelling van The Living Theatre uit 1968, van een actuele update. “Jongeren vandaag zijn sterk geformatteerd: ze willen structuur en duidelijkheid”, aldus Vandevelde. “Paradise Now gaat net over anarchie.” En net daarom verdient het, vijftig jaar later, een nieuw leven.

Lees hier ons artikel over Paradise Now.

5. The Sea Within (Lisbeth Gruwez/Voetvolk)

‘The Sea Within’ van Lisbeth Gruwez. Beeld Danny Willems

In The Sea Within staan tien danseressen op het podium, maar Lisbeth Gruwez zelf hield zich voor het eerst afzijdig. Voetvolk, haar samenwerking met componist, Maarten Van Cauwenberghe, bestaat inmiddels meer dan tien jaar, maar met deze vernieuwende choreografie bewijst het duo dat ze nog lang niet uitverteld zijn. Een hoogst verwarrende voorstelling, maar ook een waarin tijdloze schoonheid vrij spel krijgt. Beklijvend en beeldschoon.

Lees hier ons interview met Lisbeth Gruwez en hier onze recensie van The Sea Within.

6. La Clemenza di Tito (Peter Sellars/Nationale Opera Amsterdam)

‘La Clemenza di Tito’ van Peter Sellars. Beeld RV Ruth Walz

Mozart blijft tot de verbeelding spreken. Dit jaar werd zijn opera La Clemenza di Tito maar liefst twee keer opnieuw opgevoerd, in twee radicaal verschillende versies. Vooral de update van de Nationale Opera van Amsterdam, in een regie van Peter Sellars, blijft nog lang nazinderen. De terroristische dreiging en de rassenkwestie komen uitvoerig aan bod, zonder dat Sellars in de val van het politieke pamflet trapt. Een klassieke opera die het moderne publiek een spiegel voorhoudt.

Lees hier onze recensie van La Clemenza di Tito

7. Les trois soeurs (Simon Stone/Odéon-Théâtre de l’Europe)

‘Les trois soeurs’ van Simon Stone. Beeld Thierry Depagne

Ivo van Hoves Een klein leven viel net buiten deze top 10, maar ook in Les trois soeurs is de theatertaal van de Belgische regisseur aanwezig. De Australische theatermaker Simon Stone maakte bij Van Hoves Toneelgroep Amsterdam eerder Husbands and Wives, en in Les trois soeurs, een Franse update van Anton Tsjechovs De drie zusters, is die Amsterdamse invloed duidelijk aanwezig: sprankelend teksttheater in een ingenieus decor. Oerklassiek theater, en tegelijkertijd ook bijzonder hedendaags. Want kleinzielige mensen zullen er altijd zijn, en in de juiste handen levert dat altijd groots theater op.

Lees hier onze recensie van Les trois soeurs

8. Platina (Abke Haring/Toneelhuis)

‘Platina’ van Abke Haring. Beeld Kurt Van der Elst

Met het kleine, breekbare Platina nam theatermaakster en actrice Abke Haring afscheid van vijftien jaar Toneelhuis, en de voorstelling bewees meteen waarom het Vlaamse theaterpubliek dat jammer zal vinden. Een breekbaar kleinood, over twee vervreemde geliefden die met ongemakkelijke smalltalk proberen te verbergen dat ze elkaar niets meer te zeggen hebben: dat is Platina. Haring, die samen met collega-klasbak Koen Van Kaam op het scherp van de snee speelt, toonde dat je ook met een minimum aan decor, rekwisieten en muziek een grootse voorstelling kunt maken. 

Lees hier ons interview met Abke Haring en hier onze recensie van Platina.

9. The Encounter (Simon McBurney/Complicité)

‘The Encounter’ van Simon McBurney. Beeld rv

De Britse acteur en theatermaker Simon McBurney – u herkent hem misschien uit de Harry Potter-films – maakt met zijn gezelschap al dertig jaar hoogst inventief theater, maar in 2018 kon het Vlaamse publiek dat pas voor de eerste keer meemaken. In The Encounter neemt McBurney zijn publiek mee op een fascinerende en onthutsende reis naar het Amazonewoud, waar elke stap je dichter bij de waanzin brengt. Dankzij een ingenieus systeem met microfoons en koptelefoons voelen ook de toeschouwers zich knettergek worden: onthutsend, maar hoogst inventief theater.

Lees hier ons interview met Simon McBurney en hier onze recensie van The Encounter.

10. De meester en Margarita (Theater FroeFroe/Laika)

‘De meester en Margarita’ van Theater FroeFroe en Laika. Beeld Kathleen Michiels

Het Vlaamse jeugdtheater toonde in 2018 nog maar eens dat het tot de absolute wereldtop behoort. Viel Geef me mijn hand terug van BRONKS nog net buiten dit lijstje, dan heeft De meester en Margarita ontegensprekelijk zijn plaatsje in onze top 10 verdiend. “Je moet van goeden huize zijn om Boelgakovs caleidoscopische meesterwerk op scène te durven brengen”, schreef onze recensent, die de superlatieven verder niet schuwde. “Een feest voor het oog en een prikkelende oproep tot kritisch verzet. Grappig, inventief en perfect getimed.” Need we say more?

Lees hier onze recensie van De meester en Margarita.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden