Zondag 22/09/2019

TV-series

David Simon ('The Wire') op glad ijs met 'Show me a Hero'

Oscar Isaac speelt Nick Wasicsko, die het tot jongste burgemeester van de VS schopt. Beeld © Photo News

David Simon, de bejubelde maker van 'The Wire', tackelt in de nieuwe zesdelige miniserie 'Show Me a Hero' de rassenleugen in de VS. Niet evident, want televisie tot sociaal rapport en commentaar ombouwen, is een ondankbare taak.

Even de geschiedenis oprakelen. In 1985 oordeelde een rechter dat de stad Yonkers, ten noorden van de Bronx in New York, een moedwillige politiek van segregatie had toegepast door al haar sociale woningbouw op een postzegel van anderhalve vierkante kilometer samen te persen. Hij veroordeelde de gemeenteraad tot het bouwen van 200 nieuwe sociale woningen voor arme minderheidsbewoners in de blanke middenklassewijk. Uitzinnig protest van de blanke gemeenschap en een gerechtelijke veldslag van jaren bracht Yonkers op de rand van chaos en bankroet, en finaal ook op de knieën.

De zaak was lang nationaal nieuws, leidde tot een nieuwe standaardpraktijk in openbare huisvesting (de zogenaamde SSPH of scattered-site public housing), en leek zo goed als vergeten. Tot vandaag dus, nu vier van de zes afleveringen van 'Show Me a Hero' (SMAH) werden uitgezonden in de VS en de discussie weer losbarst. Dat velen de kwestie als passé beschouwen, is net de grote kracht van de rassenleugen in de VS, redeneert Simon. De goegemeente is in slaap gewiegd, maar schrikt plots wakker door de recente rassenrellen.

"Show me a hero, and I'll write you a tragedy", schreef F. Scott Fitzgerald. De woorden waren al ironisch, maar lezen als titel van de reeks ongemeen scherp. Op het eerste gezicht is SMAH het verhaal van een blanke politicus: Nick Wasicsko, die het als spreekbuis van de 'bedreigde' xenofobe blanke middenklasse van Yonkers tot jongste burgemeester van de VS schopte, maar voorstander werd van de desegregatie. Naarmate de reeks openvouwt, wordt echter duidelijk dat SMAH een radicaal docurealisme voorstaat, met gelijke aandacht voor hoofd- en nevenplots. De echte 'tragische' helden zijn zonder onderscheid de betrokken mensen, van de worstelende zwarte alleenstaande tot de venijnige blanke demonstrant.

Splijtend realisme

Voor Simon, en voor de progressieve zijde van Obama's VS, gaat SMAH natuurlijk niet over het verleden. Bij ons klinkt het misschien vooruitstrevend te beweren dat segregatie in het onderwijs niet per se verkeerd hoeft te zijn. In de VS is het een stap terug. De segregatie werd ooit verkocht met de gedachte dat de 'organische' ontwikkeling van wijken, infrastructuur en voorzieningen de beste was. Vanuit de zwarte gemeenschap werd echter jarenlang gestreden tegen die rationalisering, een historisch proces dat volgens een paar academici te weinig aan bod komt in SMAH.

Simons versie van het verhaal, op de tonen van Bruce Springsteen, is uitstekend als splijtend realistische weergave van een blanke gemeenschap die zichzelf kleurenblind acht. Ze onderbelicht echter het zwarte activisme, vergeet Public Enemy op de soundtrack. Fight the Power? Don't Believe the Hype?

Aan de andere kant van het ideologische spectrum weerklinkt eveneens reserve, en afkeuring van het giftige soort. Er zijn er die de 'socialistische' intenties van de reeks haten, die vinden dat SMAH op geen enkele manier kan tippen aan 'The Wire' en grandioos faalt in zijn documentaire, niet-oordelende aanpak.

SMAH wordt een beetje een reflectie van de Obama-jaren, en wellicht ook een beetje een apologie. De neutraliteit die het docudrama wil - maar niet kan - bewaren, wordt tegen het einde vrij letterlijk verwoord, wanneer een selectie van Afrikaans-Amerikaanse of Latijns-Amerikaanse bewoners het eerste nieuwe pand mag betrekken. Deze mensen hebben de 'eigen' wijk van gekleurde kansarmoede verlaten om in 'andermans' buurt van latente blanke xenofobie te gaan wonen. Ze zijn echter bang, zoals hun blanke medeburgers. Een adviseur spreekt hen toe: "Verandering is nooit voorspelbaar. Het kan goed of slecht uitdraaien, en naar alle waarschijnlijkheid wordt het beide. Het enige dat jullie nu weten is dat het anders zal zijn."

Show me a Hero, vanaf vandaag op Play More

Prijsbeest David Simon

Begonnen als misdaadreporter bij de krant The Baltimore Sun groeide David Simon de voorbije jaren uit tot een levende legende binnen het scenaristengild. Een bloemlezing.

- Homicide: Life on the Street (4 Emmy's)
Serie die van 1993 tot 1999 te zien was op NBC. Gebaseerd op een boek dat Simon schreef nadat hij een jaar op pad ging met een groep rechercheurs van de moordsectie van de Baltimore Police.

- The Corner (3 Emmy's)
Minireeks van HBO. Alweer gebaseerd op een boek van Simon. Deze keer observeerde hij een straathoek waar drugs verkocht worden en interviewde hij mensen uit de buurt.

- The Wire
Politiereeks gebaseerd op de ervaringen van moordrechercheur Ed Burns. Door vriend en vijand bejubeld als de beste misdaadreeks ooit.

- Generation Kill (3 Emmy's)
Zevendelige reeks die in beeld brengt hoe Amerikaanse Marines de Irakoorlog ervaarden.

- Treme
Dramareeks die zich afspeelt in New Orleans of wat er van de stad overbleef na de passage van orkaan Katrina in 2005.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234