Zondag 29/05/2022

RecensieDans

‘Darkmatter’: een zwart canvas waarop niets leesbaar is ★★☆☆☆

Camilo Mejía Cortes en Cherish Menzo in 'Darkmatter'. Beeld Bas De Brouwer
Camilo Mejía Cortes en Cherish Menzo in 'Darkmatter'.Beeld Bas De Brouwer

Na het veelgeprezen Jezebel komt de Nederlands-Brusselse performer Cherish Menzo nu naar Kunstenfestivaldesarts met Darkmatter. Alleen drijft ze haar voorliefde voor abstrahering nu zo ver door dat er van de voorstelling zelf nog maar weinig overblijft.

Ewoud Ceulemans

“Wie is de poppenspeler?”, vraagt performer-choreografe Cherish Menzo zich herhaaldelijk af in Darkmatter. Het antwoord? Geen idee. Dat hoeft ook niet. Theater of performance is vaak beter in het opwerpen van vragen dan in het beantwoorden ervan. Het voornaamste euvel van Menzo’s nieuwste voorstelling is echter dat ook de vraag zelf moeilijk te begrijpen is.

Menzo maakte twee jaar geleden indruk met Jezebel, dat voor het TheaterFestival werd geselecteerd. Daarin onderzocht de Nederlands-Brusselse performer het lichaam van zwarte vrouwen die dansten in rapvideo’s, en wierp ze de vraag op of die in de verf gezette, clichématige seksualiteit ook een machtig statement kon zijn. Darkmatter begeeft zich op hetzelfde territorium: halverwege de voorstelling ruilen Menzo en Camilo Mejía Cortes, die met haar de scène deelt, hun vormeloze kaptruien in voor nauw aansluitende hotpants en latex knielaarzen met stiletto’s en plateauzolen, om uiteindelijk helemaal naakt te eindigen. Alleen is het nu nóg minder duidelijk wat Menzo ermee wil zeggen, of wat ze wil bevragen.

Dreigende sfeer

Een talent om indrukwekkende beelden en een dreigende sfeer te scheppen moet je Menzo nageven. Van de spiegelende Daft Punk-helmen – een manier om te zeggen dat het publiek zich ook in deze lichamen moet kunnen herkennen? – tot de met zwarte verf besmeurde witte gordijnen die het decor uitmaken: het beklijft. Maar het beklijft met momenten, niet anderhalf uur lang.

Nu en dan spreken Menzo en Cortes flarden tekst uit, die maar nauwelijks boven de bijna atonale soundscapes van dit stuk uitkomen. De teksten zijn deels van Menzo zelf, maar ook van de Afro-Amerikaanse dichter Paul Laurence Dunbar, filmregisseur Ephraim Asili of de Haïtiaanse schrijfster Anaïs Duplan. Het gaat om associatieve fragmenten, waarvan de klanken vervormd worden: alsof Menzo ze zo onleesbaar mogelijk probeert te maken.

Dat is waarover Darkmatter struikelt: Menzo’s neiging tot abstractie, die ook al aanwezig was in Jezebel, wordt zo ver doorgetrokken dat alle betekenis lijkt te verdwijnen. Op de doeken achteraan de scène verschijnen nu en dan videobeelden, maar ook deze zijn zo vormeloos dat er nauwelijks iets te herkennen valt: een defecte ror­schach­test. Zo blijkt de voorstelling een zwart canvas waarop niets leesbaar is.

Is het Menzo’s intentie om van Darkmatter een niet te interpreteren voorstelling te maken? Aan alles voel je dat dit een doordachte performance is, dat Menzo niets zomaar doet. Alleen slaagt ze er niet in om haar gedachten met het publiek, of alleszins niet met ons te delen. Wat overblijft, is een vrijblijvende aaneenschakeling van weinigzeggende tableaus.

Darkmatter, tot 15 mei op Kunstenfestivaldesarts (Beursschouwburg).

Camilo Mejía Cortes en Cherish Menzo in 'Darkmatter'. Beeld Beniamin Boar
Camilo Mejía Cortes en Cherish Menzo in 'Darkmatter'.Beeld Beniamin Boar
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234