Vrijdag 22/11/2019

Filmrecensie

‘Daphne’ is prijzenswaardig eerlijk, maar houdt het kwetsbare goed verborgen

Emily Beecham als titelheldin Daphne. Beeld RV

In een parallel filmuniversum had Daphne een vriendin kunnen zijn van al die andere doelloze, stuurloze dertigers. Het hangt van het empatische vermogen van de kijker af of die het kwetsbare wil zien dat Daphne zo graag wil verbergen.

Liefde bestaat niet. Daphne vertelt het iedere man die ze tegenkomt in de kroeg. Volgens haar is het hooguit een 'noodzakelijke illusie' die ervoor moet zorgen dat mensen iets van verbinding voelen met elkaar. Maar zij trapt daar dus mooi niet in.

30 en een beetje is ze, titelheldin Daphne, en wezenlijke menselijke relaties vermijdt ze als de pest. Ze heeft onenightstands, maar niet voordat ze de mannen in kwestie duidelijk heeft gemaakt dat ze verder niets van haar hoeven te verwachten. Ze leeft vooral 's nachts en drinkt te veel. Ze heeft een baantje in de keuken van een restaurant waar ze niet bijzonder goed in is. Tegen haar moeder doet ze ronduit onaardig. Filosoof Slavoj Žižek gebruikt ze als schild tegen de wereld.

In een parallel filmuniversum had Daphne een vriendin kunnen zijn van al die andere doelloze, stuurloze vrouwen rond de dertig. Van Frances Ha uit de gelijknamige film bijvoorbeeld, van Hannah uit tv-serie Girls of van Mickey uit tv-serie Love. Ware het niet dat Daphne niet aan vriendinnen doet en er met haar ook een stuk minder te lachen valt.

In het psychologische filmportret Daphne gebeurt er iets, iets onverwachts gewelddadigs, waardoor ze geen afstand meer kan houden tegenover anderen. Haar levensfilosofie blijkt niet langer houdbaar, al verzet ze zich daar met hand en tand tegen. Ze snauwt en spot nog harder en drinkt nog meer.

Daphne wordt gespeeld door Emily Beecham, een roodharige, ongrijpbare, Charlotte Ramplingachtige actrice die debuterend regisseur Peter Mackie Burns adorerend in beeld brengt. De camera volgt haar ademloos, als ze alleen door Londen loopt of als ze lallend met een emmer kipvleugeltjes thuiskomt na een avond stappen. Een uitstekende keuze van Burns: van Beecham krijg je nooit genoeg en het onderstreept haar status van buitenstaander.

Maar dat maakt de nihilistische Daphne als personage niet minder weerbarstig en Beecham doet er ook niets aan om haar werkelijk sympathieker te maken als het script haar alle ruiten laat ingooien. Dat is prijzenswaardig eerlijk, maar het hangt daardoor af van het empatische vermogen van de kijker of die het kwetsbare wil zien dat Daphne zelf zo graag verborgen wil houden.

Nu in de zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234