Zaterdag 19/10/2019

Theater

Dansen mag, aanraken niet

Hoeveel ruimte geef je de ander, hoe kan je jezelf bewaren, op welke punten groei je naar elkaar toe? Beeld Aëla Labbé

Twee dansers op een witte vloer. Leeg als een onbeschreven blad. De Ijslandse choreografe Bára Sigfúsdóttir neemt ons mee naar het moment van ontdekken en verkennen van de ander. Dans als een poging tot toenadering.

De dansers houden afstand en lijken elkaar zelfs niet op te merken. Ze zijn in zichzelf gekeerd, opgesloten in hun eigen kleine, afgemeten bewegingstaal. Terwijl de ene danser al snel een ritmisch ja-knikken ontwikkelt, blijft de andere zoeken naar een mogelijk begin. Aarzelend onderzoekt hij zijn eigen bewegingsvrijheid, bevoelt hij met behoedzame maar nieuwsgierige vingers de ijle lucht om zich heen. Alsof hij wordt omringd door een onzichtbare wereld die hij voorzichtig aftast, streelt en naar zijn hand probeert te zetten.

In het daarop volgende uur zullen de twee dansers langzaam oog krijgen voor elkaar, naar elkaar toe groeien en pogingen ondernemen om zich tot elkaar te verhouden. Wat we zien is een ontmoeting, en wat we leren is dat elke ontmoeting volgens zijn eigen wetten en regels verloopt.

Onconventioneel

De IJslandse danseres en choreografe Bára Sigfúsdóttir liet zich door een bezoek aan Iran inspireren om een voorstelling te maken over de samenkomst van en dialoog tussen verschillende culturen, en hoe het lichaam daarbij een universele taal kan aanreiken. Daarvoor werkt ze samen met Masoumeh Jalalieh en SeyedAlireza Mirmohammadi, twee Iraanse dansers die geen professionele opleiding genoten. Dat laat zich aflezen in het bij tijden onconventionele vocabularium van bewegingen en houdingen. In de opmerkelijk intuïtieve choreografie herken je dierlijke poses, gebedshoudingen, huishoudelijke handelingen en gewelddadige interventies. Allemaal in elkaar verweven tot een intrigerend maar niet altijd even coherent geheel.

Soms ontstaan er momenten van elektriserende magie, maar even vaak blijft de betovering uit. Beeld Aëla Labbé

Sigfúsdóttir weet hoe ze knappe, in al hun eenvoud ontroerende beelden moet creëren. Maar vaak worden die vluchtig voor ze echt gestalte hebben kunnen aannemen. Ook de interactie tussen beide dansers is niet altijd even uitgepuurd. Soms ontstaan er momenten van knetterende magie, maar even vaak blijft de betovering uit. De verscheidene toenaderingspogingen ten spijt, blijven ze aan de oppervlakte schrapen van wat een ontmoeting kan zijn. 

Aanrakingen zijn daarbij uit den boze. De enige momenten waarop de twee dansers elkaar raken, bevinden hun lichamen zich ver uit elkaars buurt: het zijn hun schaduwen op de muur die elkaars gezelschap opzoeken. Dat leidt op het einde naar een nogal flauw schimmenspel dat speelt met afstanden en volumes, maar dat mager afsteekt tegen de intensiteit van het begin.

Being is een voorstelling die vele vragen stelt: hoeveel ruimte geef je de ander, hoe kan je jezelf bewaren, op welke punten groei je naar elkaar toe? Op een speelse manier zoeken de dansers naar antwoorden, soms spitsvondig, soms net iets te clichématig. Dat resulteert in een voorstelling die bij tijden ontroert en fascineert, maar te weinig sprankelt om een diepe indruk na te laten. Vol goede bedoelingen, maar hier en daar nog gebukt onder bloedarmoede.

Being speelt nog tot maart 2018 op diverse locaties in België en Europa. barasigfusdottir.com

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234