Zondag 15/12/2019

Review

Danny Brown in Trix: Waanzin in de motherfucking biatch

Rapper Danny Brown. Beeld Getty Images Portrait

Detroit-rapper Danny Brown trof Trix als een geflipte kamikazepiloot. Nooit gedacht dat de weirdo van de hedendaagse hiphop zo'n puik feestje zou bouwen.

Een rapper wiens dj de show begint met 'Atrocity Exhibition’ van Joy Division? Opmerkelijk. "Asylums with doors open wide / Where people had paid to see inside / For entertainment they watch his body twist / Behind his eyes he says, 'I still exist.’”

Ian Curtis’ doemzang zonk weg in galm en Danny Brown trad naar voor. Zijn nieuwe plaat heet - verrassing! - Atrocity Exhbition en hoort bij het meest avontuurlijke wat de hiphop in 2016 te bieden had.

Brown is dan ook geen doorsnee blingblingrapper. In het verleden biechtte hij zonder dralen zijn mentale problemen op in zijn nummers (hij worstelt met depressies) en schildert er psychedelische schilderijen die doen vermoeden dat er in zijn hoofd al een hele apotheek aan chemische substanties mocht borrelen. Bovendien kiest hij steevast voor een onorthodoxe muzikale begeleiding: grauw, experimenteel en blits-elektronisch. Wie in het verleden tuk was op genrebastaards zoals Cannibal Ox, Antipop Consortium of, pakweg, Shabazz Palaces heeft een vette kluif aan Danny Brown.

Charisma genoeg, zo bleek in Trix. Browns komische tronie en halflange dreads verlenen hem het imago van de onbeholpen sidekick in een derderangs gangsterfilm. Chris Tucker, Martin Lawrence, Chris Rock, dat zootje. Maar onder het silly smoeltje huist een aardedonkere ziel die zich lelijk kan roeren: "I’m sweating like I’m in a rave / Been in this room for 3 days / Think I’m hearing voices / Paranoid and think I’m seeing ghost-es, oh shit”. Geen wonder dat zijn nieuwe plaat aanvoelt als een klauw die langzaam je strot toeknijpt.

In Antwerpen besloot de rapper evenwel eerst door zijn oude platen te fietsen. Hij ploegde behendig door zijn oeuvre in iets meer dan een uurtje en gunde ons een blik op zijn fascinerende evolutie.

Aan hedonisme geen gebrek

'Die like a Rockstar’, uit zijn tweede plaat XXX, denderde meedogenloos door de zaal en Brown rapte vinnig, met een duivels glimlach. Ook in 'Lie4’ kwam de furie van diep. Brown beschikt over een nasaal kwaakgeluid dat erg enerverend werkt in hoge doses, maar in Trix switchte hij van gekwaak naar een dreigend, lager register, wat verfrissend was.

Tijdens 'I Will’ dwarrelde een walm zoete wiet onder onze neusvleugels (wat verwacht u op een rapconcert?), maar de hardcore-fans lieten zich niet bedwelmen en scandeerden de tekst driftig mee.

Aan hedonisme geen gebrek. "Blunt after blunt after blunt after blunt after blunt!”, schreeuwden Browns discipelen terwijl de rapper een potje headbangde.

"I’m about to drink a Heineken / Met a white bitch with a China friend”, klonk het in 'Bruiser Brigade’ en achter ons riep iemand verontwaardigd 'Hela!’. Vanwege die Heineken? Of vanwege die blanke bitch?

'Smokin’ & drinkin’ zette dan weer aan tot het soort luidruchtig drinkgelag dat wij eerder met een Beierse Bierstube associëren.

Laatstgenoemde nummer plukte Brown uit Old, de plaat die hem in 2013 een bescheiden doorbraakje bezorgde. Het is te zeggen: niet-hiphopfans die wel eens naar Pitchfork surfen wisten plots wie Danny Brown was.

Uit datzelfde album kwam 'Side B (Dope song)’, een kamikaze-aanval op opgefokte postdubstepbeats à la Rustie en Hudson Mohawke. De subbassen verbrijzelden onze knieën, de basdrum was een welgemikte punch in de onderbuik.

"Don’t let me into my zone / You haters leave me alone!” krijsten u en bovengetekende enthousiast mee tijdens 'Dip’, behoorlijk pissed off met de vuist pompend. Mja, op haters hebben we het nooit begrepen, zulks mag duidelijk zijn.

"Make some noise in this motherfucking bitch!”, blafte Brown enthousiast. Kijk eens, Trix mag best trots zijn dat zo’n getalenteerde rapper het muziekhuis herleidt tot zijn persoonlijke teefje. De ene biatch is immers de andere niet, quoi.

Het sprankelde pas écht toen de tracks uit Atrocity Exhibition uit de boxen knalden, in de staart van dit puike concert. 'Really Doe’ moest het in Trix zonder Kendrick Lamar, Ab-Soul of Earl Sweatshirt doen, maar de broederlijke samenzang van de fans op de eerste rijen maakte veel goed. De tribale waanzin van 'Dance in the water’ was ronduit fantastisch dankzij Brown die psychotisch kwakend van links naar rechts over het podium hoste. "Dance in the water / And not get wet/ Not get wet!” De dj liet blikkerig industriële soundscapes clashen met trap en Afrikaanse gezangen en wij haalden ons hart op aan zoveel muzikale rijkdom.

In de hitparades zal u Danny Brown niet snel aantreffen. In ons eindejaarslijstje met beste hiphopconcerten van 2016 wellicht wel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234