Woensdag 02/12/2020

Interview

Dan toch een drukke zomer voor Karl Vannieuwkerke: ‘Ik eis helemaal níéts op. Ik weiger gewoon niks’

Karl Vannieuwkerke: ‘Ik heb onlangs een paar skateschoenen gekocht. Leeftijd is maar een getal. Alles hangt af van hoe je je gedraagt.’Beeld © Stefaan Temmerman

Karl Vannieuwkerke (49) was in deze tijden zonder sport vooral op zijn tractor te vinden. Maar hoeveel voren kun je trekken? Volgende week zien we hem dan ook als talkshowhost van feelgoodprogramma Vive la vie. ‘Ik heb het snel afgeleerd om mijn naam te googelen.’

We treffen Karl Vannieuwkerke in Merkem, een dorpje in de Westhoek dat volgens de laatste cijfers 2.245 zielen telt. Aan de Driegrachtenbrug heeft hij daar sinds een paar jaar een woonboot liggen. Niet alleen het perfecte decor voor een fotosessie, ook de ideale plek om tot rust te komen, vertelt hij. Daar wil hij nu nog even van profiteren voor het niet meer kan.

Vanaf volgende week trekt Vannieuwkerke het land rond met de talkshow Vive la vie. Een alternatief voor Vive le vélo, het haast gelijknamige programma waarmee Vannieuwkerke normaal gezien begin juli de Tour-karavaan zou achternareizen.

BIO • geboren in Ieper, op 19 januari 1971 • startte zijn televisiecarrière bij de regionale zender Focus/WTV • stapte in 1997 over naar de sportredactie van de VRT • presenteert sinds 2005 de populaire wielertalkshow Vive le vélo • heeft drie kinderen: Jef (17), Marte (15) en Jack (1) • is ondervoorzitter van eerste­provincialer KSV Diksmuide • presenteert vanaf 29 juni de talkshow Vive la vie op Eén  

Maar dat was buiten Covid-19 gerekend. Vannieuwkerke zat in Spanje toen het bericht kwam dat België in lockdown ging. “We hadden tickets voor wat het laatste vliegtuig van Alicante naar Oostende bleek te zijn. Om dan hier aan te komen en te zien dat alle sportevenementen voorlopig opgeschort werden. Ik heb toen van de nood een deugd gemaakt en een maand lang achterovergeleund. Ik zag collega’s van de sportdienst Facebook Live’s opzetten en allerhande andere kunstgrepen uithalen, maar ik had daar op dat moment geen behoefte aan. Dat begon te veranderen toen plots het bericht kwam dat de Olympische Spelen niet zouden doorgaan. Het EK was toen al geschrapt en wanneer dan ook de Tour sneuvelt, begin je te beseffen dat het wel een heel stille zomer dreigt te worden.”

Niet dat Vannieuwkerke zijn dagen niet wist te vullen. Boer Charlie noemen ze hem hier, sinds hij  twintig jaar geleden zijn intrek nam in een boerderijtje temidden de polders. “De weide maaien, de paardenpiste slepen: dat is voor mij pure ontspanning. Ik vind het absoluut geen straf om op mijn tractor te zitten.”

Maar toen het er dus naar uitzag dat hij het zo’n zes maanden zonder programma zou moeten stellen, leek het toch stilaan tijd voor een plan B. Vannieuwkerke sommeerde zijn kompanen van Vive le vélo en een virtuele brainstorm later lag het plan voor Vive la vie op tafel. Een feelgood zomerprogramma over het leven dat volgens de perstekst ‘warmte en gezelligheid moet zaaien na een moeilijke periode’.

“Ik heb de voorbije jaren wel vaker uitstapjes buiten de sport gedaan. Ik doe dat enorm graag en ik merk nu eenzelfde enthousiasme bij de rest van de ploeg. Bovendien draaien we met Vive la vie in een regime van maandag tot donderdag, wat betekent dat er telkens nog een heel weekend overblijft om te barbecueën met vrienden en familie. (lacht) Ook dat komt de motivatie ten goede.”

Lange tijd zag het ernaar uit dat Vive la vie dit jaar de enige vakantiejob van Vannieuwkerke zou worden. Maar ondertussen loopt zijn agenda toch weer aardig vol. De Europese voetbalcompetities worden alsnog afgewerkt, in augustus, en in België komt er nog een promotiewedstrijd, en de bekerfinale. Die laatste, en de matchen in de Europa League, zullen allemaal door Vannieuwkerke van de nodige duiding worden voorzien.

En ondertussen trekt ook het wielercircus zich opnieuw op gang.

Vannieuwkerke: “De situatie verandert echt razendsnel. Had je me zes weken geleden gezegd dat ze de Tour zouden rijden, dan had ik je gek verklaard. Een wedstrijd waarvoor je renners invliegt van over heel de wereld? No way. Ondertussen durf ik met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid zeggen dat er een Tour zal zijn. En dus ook een Vive le vélo. Op 29 augustus zitten we normaal gezien in Nice en zijn we vertrokken voor vierentwintig afleveringen.”

En dat terwijl je in eerdere interviews al aangaf naar meer evenwicht te streven tussen werk en leven.

“Dat is ook zo. Maar dat evenwicht zie je niet alleen in je agenda, het zit voor een groot stuk in je hoofd. Vroeger lag ik soms wakker de nacht voor een live-uitzending. Tegenwoordig zitten we vijf seconden voor we op antenne gaan nog onnozel te doen. Ik weet dat me weinig kan overkomen wanneer de camera begint te draaien. Dat bespaart enorm veel energie.”

Vanwaar dat zelfvertrouwen?

“Dat is vooral een kwestie van ervaring, al heeft het ook te maken met de instelling waarmee je aan zo’n programma begint. Ik besef dat wat ik doe niet het allerbelangrijkste op deze aardbol is. Als het fout loopt levert dat een leuk filmpje op YouTube op, meer ook niet. Als je dat in je achterhoofd houdt, kun je op een relaxte manier een programma maken. En dat zie je ook op het scherm.

“Bij veel talkshows staat elke vraag op papier. Van minuut één tot minuut zestig. Komt er eens een langer antwoord dan is het grote paniek want dan moeten er twee andere vragen worden geschrapt. Ik hou daar niet van. Ik bereid zelfs geen vragen voor. We bepalen op voorhand zes thema’s, die proberen we tijdens de uitzending in elkaar te passen.

“Er is me al een aantal keer een dagelijkse talkshow aangeboden, dat heb ik bewust geweigerd. Ik heb geen zin om als een papegaai een lijstje op voorhand vastgelegde vragen voor te lezen. Bovendien zit je dan maandenlang van maandag tot donderdag in Brussel vast. Dan kan je niet op woensdagavond naar de voetbaltraining van je dochter gaan kijken of op maandag vergaderen met het bestuur van de plaatselijke voetbalclub. Terwijl net die dingen heilig voor me zijn. Dat is waar ik het over heb wanneer het gaat over het vinden van een evenwicht tussen werk en ontspanning.”

‘Bij veel talkshows staat elke vraag op papier. Van minuut één tot minuut zestig. Ik hou daar niet van. Ik bereid zelfs geen vragen voor.’Beeld © Stefaan Temmerman

Over evenwicht gesproken. Zonder corona was je deze zomer normaal gezien het gezicht van én het EK, en de Tour én de Olympische Spelen. Heb jij goede connecties of is er op de sportredactie echt niemand anders die rond zo’n evenement weleens een talkshow wil presenteren?

“Vanmorgen vroeg een journalist me nog waarom ik al die programma’s opeis. Maar ik eis helemaal niets op, ik weiger gewoon niks. Zo’n talkshow presenteren is het liefste wat ik doe en het is waarschijnlijk ook het beste wat ik kan. Als ze je dan vragen om dat te doen, zeg je toch niet: ‘Geef dat EK maar aan iemand anders’. Ik heb wat dat betreft gigantisch veel last van fomo (fear of missing out). Ik wil niets missen. Onze zoon Jack heeft dat ook. Als we met vrienden aan het barbecueën zijn, moeten we er niet aan denken om hem in zijn bed te stoppen. Hij blijft huilen tot we hem er weer uithalen. Pas wanneer hij doodmoe met zijn hoofd op tafel op slaap valt, kunnen we hem in bed stoppen. Ik vrees dat het iets genetisch is.”

Heeft het ook met angst te maken: dat ze het je misschien nooit meer zullen vragen als je zo’n EK één keer aan een ander laat?

“Ergens in mijn achterhoofd speelt dat waarschijnlijk wel mee. Ik ben blij met wat ik kan en mag doen, en ik doe het ook heel graag. Ik wil dat logischerwijs zo lang mogelijk blijven doen. Maar het moment waarop ik voel dat ik niet meer mee ben met wat er rond mijn tafel wordt gezegd, hou ik ermee op.”

Je wordt volgend jaar 50. Houdt dat getal je bezig?

“Neen, totaal niet. Ik voel me ook geen 50. Ik ga nu weer tennissen – dat was twintig jaar geleden – maar ik pikte dat meteen weer op. Ik ben de voorbije weken ook een keer of tien gaan fietsen. Dan kom ik thuis met een gemiddelde van 33,7 kilometer per uur, zonder echt af te zien. Dan ben je nog niet oud.

“Maar je weet natuurlijk dat als je vijftig bent, de kans groot is dat je over de helft bent. Daar denk ik weleens over na. Over oud worden en op welke manier dat dan moet gebeuren. Als ik op mijn 70ste amper nog kan bewegen, mag het voor mij stoppen. Maar ik zie tegenwoordig mensen golfen die 85 zijn. Mijn vader is 78 jaar en gaat nog twee keer in de week tennissen. Ik heb dus nog wel even te gaan.

“Je maakt ook soms de rekensom, natuurlijk. Jack is nu dertien maanden. Op zijn achttiende verjaardag zal ik er 65 zijn. Is dat oud? Frank Raes is er ook 65, dat is toch geen oude vader? Ik ben onlangs met Jef, mijn oudste zoon, naar de skateshop gegaan. Hij had bushings voor zijn skateboard nodig. Ik heb, terwijl ik daar toch was, ook een paar skateschoenen gekocht. Leeftijd is maar een getal. Alles hangt af van hoe je je gedraagt.”

Heb je lang getwijfeld om op jouw leeftijd nog eens vader te worden?

“Eigenlijk niet. Toen ik Caroline leerde kennen, heb ik haar ook meteen gezegd dat ik gerust nog gezins­uitbreiding wilde. Haar kinderwens mocht geen issue worden. Al moet ik wel toegeven dat ik een beetje vergeten was hoe lastig het eerste jaar met zo’n baby is. (lacht) Wat mij betreft moet er nu ook geen vierde kind meer komen. Het is goed zoals het is. Ik heb twee fantastische oudere kinderen, die kleine is ook geweldig. Ze zijn alle drie kerngezond. Wat we nu hebben is zo mooi, dat wil ik niet in gevaar brengen.”

Terwijl andere bekende gezichten hun kroost fel afschermen, deel jij je familiegeluk gul op Instagram.

“Omdat er anders toch naar foto’s van mijn kinderen en mijn vriendin wordt gezocht. Dan heb ik liever zelf een mooie foto te verspreiden. Vorige week stond één van die foto’s – Jack en ik in de zwemvijver – in Dag Allemaal. Daar heb ik geen enkel probleem mee. Liever zo dan dat ze een obscure foto opduikelen om er dan zelf een verhaaltje bij te verzinnen.”

Hou je er eigenlijk van om een BV te zijn?

“Bekend zijn is leuk, maar er zijn ook negatieve kanten aan. Ik heb geen probleem met aangesproken te worden in de supermarkt en daar een babbeltje te doen. Integendeel zelfs. Ik vind dat leuk. Maar als ze dan effectief in je privéleven gaan graven, is dat minder leuk.”

Vannieuwkerke vertelt hoe hij twee jaar geleden na zijn stukgelopen huwelijk in een nieuwe relatie stapte en hij op hun eerste reisje samen plots telefoon kreeg met vragen over zijn liefdesleven.

‘Dat bekwame, volwassen mensen hun ego boven het belang van de openbare omroep stellen, dat kan er bij mij niet in.’Beeld © Stefaan Temmerman

“Dan weet je dat er iets zit aan te komen en word je haast verplicht om zelf een foto van je nieuwe lief op Instagram te gooien. Terwijl je op dat moment pas drie maanden samen bent en vooral in alle rust aan die relatie wil bouwen.

“Ik weet wat de impact van zo’n foto is en kan de commentaren die dan gegarandeerd volgen plaatsen. In het begin van mijn carrière wilde ik ook alles gezien en gelezen hebben wat over mij verscheen. Dan googel je al eens je naam. (lacht) Dat heb ik heel snel afgeleerd. Je kunt nooit voor iedereen goed doen. Er zullen altijd voor- en tegenstanders zijn. Je leert daarmee omgaan. Maar voor ­Caroline is dat allemaal nieuw.

“Ook mijn kinderen krijgen af en toe een opmerking over hun vader. Ik heb op antenne ooit eens een dom mopje over Cercle Brugge verteld waarna ik een deel van de supporters van de vereniging over me heen kreeg. Er zat zelfs een brief in de bus waarin ze dreigden mijn boot in brand te komen steken. Ik trek me dat soort dingen niet aan. Meestal zit er een gigantisch verschil tussen iets zeggen en het effectief ook doen. Caroline kreeg in die periode ook berichtjes waarin mij allerhande verwijten werden gemaakt. Ik ga ervan uit dat mijn kinderen ook wel dat soort berichten kregen. Alleen zullen ze dat soort dingen liever niet aan mij komen vertellen.”

Is Vive la vie een eerste voorzichtige stap naar een televisietoekomst buiten de sportredactie?

“Neen, ik denk dat ik de sport trouw blijf tot aan mijn pensioen. Al weet je natuurlijk nooit. Voor Vive le vélo bijvoorbeeld zijn we afhankelijk van de uitzendrechten voor de Tour. De VRT heeft die tot 2025, maar wat daarna komt valt niet te voorspellen.”

Als het van de politiek afhangt, hoeft de VRT die Tour niet per se uit te zenden. In het regeerakkoord staat uitdrukkelijk dat de openbare omroep niet mag meestappen in het opbod voor (inter)nationale sportrechten.

“Ik denk dat veel mensen onderschatten hoe belangrijk een openbare omroep is voor het medialandschap in Vlaanderen. Als je de slagkracht van de VRT wegneemt, gaat dat ten koste van de kwaliteit. Ook bij andere zenders. De kwaliteitsnorm die de openbare omroep zichzelf oplegt, maakt ook de andere zenders beter. Als je kijkt naar de bagger die in sommige andere landen wordt uitgezonden, dan zijn wij in Vlaanderen heel goed bediend. Daar speelt de VRT zeker een rol in. Maar goed, wat die sportrechten betreft zat de balans in het verleden misschien wat scheef. Tien jaar geleden zat alle sport bij de VRT, dat kon niet blijven duren.”

En wat als de concurrentie aan het sportaanbod van de openbare omroep blijft knabbelen? Mogen ze dan eens komen praten?

“Wie zegt dat ze dat nog niet gedaan hebben? (lacht) Je moet altijd goed in de gaten houden wat het best is voor je carrière, ook op lange termijn. Het is ook geen kwestie van centen, het gaat me vooral om de inhoud. Wie heeft welke rechten, daar gaat het om. Als iemand me wat dat betreft een beter aanbod kan doen, zou ik stom zijn om niet op zijn minst eens te gaan luisteren.

“Maar zolang ik mijn ding kan blijven doen bij de VRT, is er geen reden om te vertrekken.”

Vannieuwkerke voelt zich goed aan de Reyerslaan. Daarom ook zag hij met lede ogen aan hoe eind vorig jaar een weinig verkwikkende ruzie losbarstte aan de top van ‘zijn’ VRT. Een ruzie waarin hijzelf trouwens ook onrechtstreeks werd betrokken. Tijdens het conflict tussen de ondertussen ex-CEO Paul Lembrechts en zijn adjudant Peter Claes lekte uit dat aan de talkshow die Vannieuwkerke tijdens de Olympische Spelen zou presenteren een prijskaartje van 1,3 miljoen euro hing.

“Dat bedrag is nooit officieel bevestigd. Maar zelfs al maken we de oefening: deel dat bedrag door 17, het aantal shows, en dan kom je uit bij een stukprijs die niet ongewoon is. Geloof me. Qua stukprijs in prime time lachen ze daar eens goed mee in de ons omringende landen. Je zit met een enorme verplaatsing en je moet in Tokyo een locatie zien te vinden. Logisch dat de prijzen daar net iets hoger liggen dan wanneer je hier in Merkem op mijn boot een programma zou willen maken, maar hoe het budget exact is samengesteld zou ik echt niet weten. Dat is een productionele zaak waar je als presentator niet bij wordt betrokken.

“Ik vond het vooral triest om te zien dat dat soort dingen in de pers werden gelekt. Dat bekwame, volwassen mensen hun ego boven het belang van de openbare omroep stellen, dat kan er bij mij niet in.

“Peter Claes vind ik een van de meest bekwame mensen die ik ooit ben tegengekomen in de televisiewereld. Iemand met een toekomstgerichte visie, die verder durfde te kijken dan het televisiemaken zoals we dat vandaag kennen.

“Het is jammer dat hij moest vertrekken. Het werd op een gegeven moment een strijd van keikoppen tegen elkaar. Maar het blijft jammer dat je op die manier mensen met visie verliest. Die kun je als openbare omroep altijd gebruiken.”

Niet alleen bij de VRT, ook bij Telenet, waar je voetbalmatchen aan elkaar praat, zorgen de uitzendrechten voor onzekerheid.

“Ik heb nog een contract voor drie jaar bij Telenet. Maar nu Eleven Sports de uitzendrechten van het Belgische voetbal heeft gekocht, is het nog niet duidelijk of Telenet die Belgische topmatchen nog zal mogen uitzenden. Ik hoop natuurlijk van wel, maar lukt dat niet, dan doen we wel ons ding met de Engelse competitie.”

Eleven Sports heeft de Belgische clubs naar verluidt overtuigd met de belofte positiever te berichten over de Belgische competitie. Zou je kunnen meestappen in dat verhaal?

“Neen, dan stop ik ermee. Tijdens de voor- en nabeschouwingen van zo’n voetbalwedstrijd doe je wel degelijk aan journalistiek en moet je ook onafhankelijk kunnen werken. Als de Belgische clubs enkel promopraatjes willen, moeten ze een eigen zender oprichten.”

Hou je toch niet altijd rekening met je broodheer? Toen Marc Degryse onlangs brandhout maakte van de eerste voetbalwedstrijd zonder publiek die Telenet op antenne bracht, deed je je uiterste best om die kritiek wat te verzachten.

“Dat had weinig met mijn broodheer te maken. Ik wilde het vooral voor onszelf boeiend houden. We waren met veel enthousiasme aan die match begonnen, maar na een paar minuten zag ik bij Marc het licht in zijn ogen doven. ‘Gaan we echt zes maanden zo naar voetbal moeten kijken?’, vroeg hij. ‘Dat ga ik niet kunnen.’

'Ik ben realistisch genoeg om in te zien dat ik niet de kijkersaantallen van Vive le vélo moet verwachten.'Beeld © Stefaan Temmerman

“Het is een kwestie van instelling. We moeten ons erbij neerleggen dat dit voorlopig de enige manier is waarop er gevoetbald kan worden. Als wij ons daar telkens hardop aan ergeren, gaan de kijkers zich op den duur aan ons ergeren. Dat kan ook niet de bedoeling zijn.”

Straks kijken we ook naar wielerwedstrijden zonder publiek. Zal dat een even bevreemdende ervaring zijn?

“Neen, de renners rijden eigenlijk al de helft van het jaar zonder publiek. Kijk naar Parijs-Nice, daar zie je geen kat langs de weg en staat er aan de finish in het beste geval vijftig man te wachten. Voetbal moet het veel meer hebben van de sfeer in het stadion.

“Bij koers is dat veel minder het geval. Natuurlijk worden de renners op de hellingen van de Ronde van Vlaanderen voor een stuk vooruitgestuwd door het publiek. Maar als je de pedalen niet meer rond krijgt, houdt het op. Dan heb je misschien liever dat er niemand langs de kant staat.”

Ben je zelf een publieksspeler? Of maken de kijkcijfers je niet zoveel uit?

“Natuurlijk ben ik benieuwd naar de cijfers van Vive la vie. Al ben ik realistisch genoeg om in te zien dat ik niet de kijkersaantallen van Vive le vélo moet verwachten. We hebben nu de factor Tour niet om mensen naar het programma te lokken. We moeten het op eigen sterkte doen.

“Ik wil vooral een tof programma maken, maar liefst wel één waar ook mensen naar kijken. Als we maar 150.000 kijkers halen, zal ik ontgoocheld zijn.”

Vive la vie, vanaf 29/6 om 21.30u, op Eén.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234