Woensdag 08/07/2020
Beeld rv

Pauzeknop

Damso: eerder sweet irony dan een groot probleem

Ben Van Alboom is chef cultuur van De Morgen.

Ik ga daar niet onnozel over doen: ik moet interesse veinzen als het over voetballiedjes gaat. Coldplay niet te na gesproken, staan er op de Halftime Show van de Super Bowl tenminste nog noemenswaardige muzikanten een spel op te leuken dat ingenieus in elkaar zit. Maar in het (gewone) voetbal is de muziek meestal even simpel als de sport. En als het over de Rode Duivels gaat, was ‘simpel’ in het verleden dan nog veeleer een eufemisme voor ‘kolderiek’, ‘infantiel’ en – het is een federale materie – ‘bête’. Het vorige lied van Dimitri Vegas & Like Mike was zelfs zo onfris dat in zoverre iemand het zich vandaag nog herinnert, hij terstond herpes krijgt.

En daarover moest ik deze week plots een mening hebben omdat een (bijzonder populaire, dus daar niets bijzonders) Brusselse rapper voor de volgende hymne van ons nationaal elftal tekende - vannacht is hij door de Belgische voetbalbond alsnog aan kant geschoven - en iedereen naarstig ’s mans teksten was beginnen uitspitten. En ’t is niet dat ik het niet snap, maar ik weet niet of het nu zo’n goed idee was om ons op die lyrics blind te staren. Want voor je het weet, zijn ze op Radio 1 aan het discussiëren over ‘Rape Me’ van Nirvana – echt gebeurd – en wordt ‘Chocolate Salty Balls’ van Chef voorgoed verbannen: “Stick 'm in your mouth and suck 'm!”

Nu weet ik uiteraard ook wel dat dat laatste nummer om te lachen was, maar laten we nu toch ook niet elke rapper of elk hiphopnummer bloedserieus nemen. Of moord en brand schreeuwen telkens als iemand ‘bitch’ in de mond neemt. Of ‘rape me’. Die Parental Advisory-stickers zijn uitgevonden in de VS, en ik stel voor dat we ze daar ook houden. In tijden van Spotify hebben ze sowieso weinig nut meer.

Het probleem zit hem vooral in rappers die zich anno 2018 nog steeds geroepen voelen om nummer na nummer een denigrerende houding tegenover vrouwen aan te nemen, en gelijk te doen alsof ze in de Bronx of Compton zijn opgegroeid, terwijl ze in werkelijkheid uit – op zich nu wel 'da hood' van Oost-Vlaanderen – Sint-Niklaas komen. Toegegeven, in de meeste gevallen, waaronder naar verluidt ook Damso, is het weinig meer dan een pose. Maar dan wel een erg triestige pose die zich na een dronken nacht duidelijk al snel ook vertaalt in een verkeerde tweet.

Nu, dat allemaal gezegd zijnde, zag ik in de – welja – WK-selectie van Damso eerder sweet irony dan een groot probleem. De houding van Damso naar vrouwen toe is verwerpelijk. Dat klopt – pose of niet. Maar de houding van de voetbalbond naar vrouwen toe is dat evenzeer. In Noorwegen verdienen – om maar iets te zeggen – vrouwelijke en mannelijke spelers van de nationale ploeg intussen evenveel. Uit principe. Bij de Belgische voetbalbond lachen ze elke vraag daarover weg, meestal met gerecycleerde dialogen uit de (verder vrij geestige) tennisfilm Battle of the Sexes.

Kortom: met Damso kregen ze de ster én de controverse die ze verdienden. De kans dat ze hieruit hebben geleerd, lijkt in eerste instantie niet bijzonder groot. Ze hebben het nummer, na maandenlang potdoof te zijn gebleven voor het protest, gewoon geschrapt - applaus! Maar met een béétje geluk treedt de Belgische voetbalbond tegen het volgende grote kampioenschap de 21ste eeuw binnen. Toch?  

Beeld Mandy Demuth
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234